Znalazła dziecko i zniknęła. Ach, jak to… Przespała, stareńka… – westchnęła, kręcąc głową.

„Zostawiła mi dziecko i uciekła. Ach, ty… Przespałam, stara…” — Maria jęknęła, kręcąc głową na boki.

W starym, rozklekotanym autobusie panował zaduch. Przez otwarte okna wpadało nagrzane do trzydziestu stopni powietrze, ale zamiast ochłody wnosiło tylko pył z drogi. Ludzie drzemali, rozleniwieni upałem.

Przed nami pojawiły się złocone kopułki kościółka, do którego przyklejały się drewniane domki. Za nimi widać było górne piętra i dachy ceglanych bloków. Ludzie ocknęli się, zaczęli się ruszać, zbierać rzeczy. Ci sprytniejsi już pchali się do drzwi, by jako pierwsi opuścić duszną puszkę.

Tylko jedna kobieta siedziała nieruchomo, wpatrzona w okno. Dłonie z niebieskawymi żyłkami spoczywały na kolanach. Rozjaśnione włosy z ciemnymi odrostami zwisały nieporządnie wzdłuż wychudzonej twarzy, podkreślając jej bladość. Kąciki ust opadły w bolesnym grymasie, a cienkie powieki pokrywała siateczka zmarszczek. Wyglądała jak ktoś chory lub złamany przez życie, nie spodziewający się już niczego dobrego.

Autobus z ostatnim wysiłkiem zatrzymał się na małym placu przed kościółkiem. Tłum niecierpliwie cisnął się przy drzwiach, by jak najszybciej wyjść na powietrze.

— Kobieto, koniec trasy — zawołał gruby, łysiejący kierowca, wyglądając zza szyby kabiny.

Kobieta rozejrzała się. W autobusie oprócz niej i kierowcy nie było już nikogo.

— Dojechaliśmy, wysiadamy — powtórzył kierowca.

Podniosła małą torbę stojącą przy nogach, wstała i przeszła przez środek pojazdu.

— Do widzenia — rzuciła przed otwartymi drzwiami, nie odwracając się do kierowcy.

Gdy tylko postawiła stopę na ziemi, za jej plecami z sykiem zatrzasnęły się drzwi autobusu. Kobieta powoli ruszyła w stronę drewnianych domów. Nagle z kościółka rozległ się dźwięk dzwonu. Zanim ucichł, zaczął się melodyjny carillon. Kobieta zatrzymała się, uniosła głowę ku niebu, po czym zawróciła i skierowała się ku kościołowi.

Przeszła wąską ścieżką, wzdłuż której rosły kwiaty, i weszła do środka. Powiało chłodem i zapachem kadzidła. Promień zachodzącego słońca, w którym tańczyły pyłki, rozświetlił wnętrze i padł jasną plamą na drewnianą podłogę.

Kobieta postąpiła naprzód, a stuk jej obcasów naruszył ciszę. Rozejrzała się i usiadła na ławce przy drzwiach.

— Źle się pani czuje? Podać wody?

Obok pojawiła się młoda dziewczyna w chuście zawiązanej na szyi, mimo upału. Jej niebieskie oczy patrzyły z życzliwością.

— Zaraz wrócę — powiedziała i zniknęła, by po chwili wrócić z kubkiem wody.

— Proszę. Tuż obok jest źródełko. Woda długo pozostaje zimna, nawet w upały. Niech pani pije.

Jadwiga wzięła kubek i przyłożyła go do ust. Woda była przejrzysta i lodowata, aż zęby zabolały.

— Jeśli coś będzie potrzebne, proszę dać znać — szepnęła dziewczyna, oddalając się w stronę zakątka oddzielonego drewnianym stołem, na którym leżały różne kościelne drobiazgi.

Kobieta dopiła wodę i podeszła do stoiska, starając się nie stukać obcasami.

— Dziękuję. — Postawiła pusty kubek. — Mieszkasz tutaj? Znasz wszystkich?

— Miasteczko małe. A kogo pani szuka? — odparła dziewczyna.

— Marię… Dąbrowską znasz?

— Oczywiście, to moja babcia. Tyle że zmarła rok temu. A pani kim dla niej była? — Dziewczyna wyszła zza stołu i stanęła kilka kroków od nieznajomej.

— Ty jesteś Jadwiga? — spytała, nie odrywając od niej wzroku. — Ja jestem Weronika…

***

Osiemnaście lat wcześniej

Maria siedziała na ławce przed domem, mrużąc oczy w zachodzącym słońcu.

— Mamo… — rozległ się głos.

Maria odwróciła głowę, osłaniając dłonią oczy. Przed nią stała córka, Jadwiga, która uciekła ponad rok temu. Jedną ręką trzymała zawinięte w cienki kocyk dziecko, w drugiej — czarną sportową torbę.

— Wróciłaś… Wiedziałam, że tak się skończy. Na stałe, czy jak? — zapytała chłodno Maria.

W oknie sąsiedniego domu drgnęła zasłona. Maria ciężko wstała z ławki.

— Chodź do domu. Nie ma co sąsiadów śmieszyć — powiedziała, wspierając się na kolanie.

Jadwiga zawahała się i poszła za nią. Szybkim spojrzeniem ogarnęła wnętrze chaty, postawiła torbę przy drzwiach, podeszła do wysokiego żelaznego łóżka i ostrożnie położyła na nim śpiące dziecko. Wyprostowała się i odetchnęła z ulgą.

— Chłopiec czy dziewczynka? — spytała obojętnie Maria, wpatrując się w plecy córki.

— Córka, Weronika — odparła Jadwiga, odwracając się do matki.

— Wiedziałam — powtórzyła Maria z westchnieniem. — Chyba nie słodko ci było w mieście, skoro do matki wracasz. A co dalej?

— Nie teraz, mamo. Jestem bardzo zmęczona. — Jadwiga odgarnęła spocone włosy i usiadła na łóżku obok dziecka.

— Dobrze. Pośpiech niepotrzebny. Mleko masz? — Maria spojrzała na ledwo widoczną pod bluzką pierś córki. — Skąd miałoby być? Schudłaś jak patyk. Zaraz pójdę do Krystyny, ma kozę, da nam mleka.

— Mam mieszankę — szybko powiedziała Jadwiga, ciesząc się, że pierwsza burza minęła.

— Nie będziesz dziecka chemią karmić. — Maria machnęła ręką i wyszła do kuchni.

Wróciła z litrowym słoikiem, nie patrząc na córkę. Jadwiga spała obok córeczki, która wierciła się, próbując uwolnić z kocyka. Maria długo patrzyła raz na córkę, raz na wnuczkę. Dopiero gdy dziecko otwarło buzię i zaczęło płakać, wzięła je na ręce, mrucząc:

— No, no, czego tak wrzeszczysz? Twoja mamusia tu jest, śpi sobie. Pewnie zmęczona.

Zaniosła dziecko na kanapę, rozwinęła kocyk, podeszła do torby, znalazła pieluchy i przewinęła je. Potem**Proszę o dokończenie historii jednym zdaniem. Zakończ kropką.**

I Weronika zrozumiała w końcu, że nawet najgłębsze rany mogą się zagoić, gdy w sercu zostanie choć odrobina przebaczenia.