Znajdź sobie bogatego męża, bo inaczej będziesz miała tak, jak ja, – przez całe życie powtarzała mi moja mama.

Przez całe życie mama tłumaczyła mi, że muszę znaleźć sobie bogatego męża. Jeżeli trafi mi się okazja, żeby poślubić dobrze sytuowanego mężczyznę, nie powinnam tracić takiej szansy, a miłość przyjdzie z czasem.

Sama wyszła za zwykłego robotnika i przez całe życie musiała pracować. Tak, nie byliśmy bogaci i nie mieliśmy luksusów, ale byliśmy szczęśliwi i kochaliśmy się. Mieszkaliśmy w małym mieszkaniu, żyliśmy od wypłaty do wypłaty, ale co wieczór zbieraliśmy się wszyscy przy jednym stole, piliśmy herbatę, opowiadaliśmy, co się nam wydarzyło w ciągu dnia i serdecznie się śmialiśmy. Uwielbiałam te chwile i one na zawsze pozostaną w mojej pamięci.

Chociaż ja uważam, że nasza rodzina była bardzo szczęśliwa, to mama zawsze narzekała na brak pieniędzy. Żal mi było ojca, bo to on musiał wysłuchiwać jej pretensji i wyrzutów. Przynajmniej raz dziennie zaczynała ten temat i snuła marzenia o tym, jak by żyła, gdyby miała bogatego męża.

Nie wiem, jak mój ojciec to wytrzymywał, bo nawet mnie to wytrącało z równowagi. A kiedy dorosłam, zaczęły się te rady mamy o poszukiwaniu zamożnego partnera. Na początku protestowałam i kłóciłam się z nią, ale z czasem zdałam sobie sprawę, że to nie ma sensu i tylko jej przytakiwałam.

Horror zaczął się, gdy mama zaczęła kontrolować moje towarzystwo i wybierać, z kim mam utrzymywać kontakt, a z kim nie. I okazało się, że wszyscy moi potencjalni „narzeczeni” są nie tacy, jakich potrzebuję. Każdy był odrzucany przez matkę – wszyscy byli niewystarczająco bogaci. Ta sytuacja zrobiła się bardzo irytująca, a kłótnie w naszej rodzinie stały się codziennością.

Kłóciłyśmy się z mamą, a ojciec stawał po mojej stronie i to jeszcze bardziej dodawało mi otuchy. Ciągle mi powtarzała, że ​​nie chce dla mnie takiego życia, jak miała ona, ale ja nie rozumiałam dlaczego, bo nasza rodzina była według mnie szczęśliwa.

Te kłótnie doprowadziły tylko do tego, że odcięłam się od matki i nie mówiłam jej, z kim się spotykam. Nawet teraz, kiedy jestem w poważnym związku, nie spieszy mi się, żeby przedstawić jej mojego wybranka. Nie żebym się obawiała jej reakcji, po prostu nie jest tak bogaty, jak ona by chciała.

Tylko, że ja mam zupełnie inne poglądy i oczekiwania wobec przyszłego męża. Nie musi być bogaty, żebym go pokochała. Najważniejsze są takie same poglądy na przyszłość i chęć uszczęśliwiania się nawzajem. To wszystko, czego potrzebuję. A pieniądze można zarobić razem, to jest sprawa drugorzędna.