Znajda, który ułożył moje życie osobiste

Mam na imię Renata. Urodziłam się i wychowałam na wsi. Po ukończeniu szkoły wyjechałam na studia do miasta i tam już zostałam. Jednak miłość do ziemi, zaszczepiona przez moich rodziców od dzieciństwa, nadal we mnie żyje. Szczególnie wiosną, kiedy wszystko się budzi i robi się zielone, uwielbiam pracować z roślinami. Żeby się zrelaksować, często jeżdżę na działkę mojej sąsiadki Edyty. Ma niewielką, zaledwie 0,6 ha działkę pod miastem i mały drewniany domek. Dojeżdżamy tam zwykłym autobusem w zaledwie pół godziny.

A tym razem przyjechaliśmy z Edytą podlać warzywa i zebrać truskawki. Podeszłyśmy do domku. Sąsiadka zaczęła otwierać drzwi, a ja stałam przy schodach. Nagle usłyszałam ciche „miau”. Rozejrzałam się. Cisza. Już miałam odejść, gdy to żałosne miauczenie się powtórzyło. Zajrzałam pod schody. A stamtąd błagalnie spojrzały na mnie wielkie kocie oczy. Wyciągnęłam rękę. Kot nie uciekł, dalej tam leżał. Zrozumiałam, że coś jest z nim nie tak. Czyli mamy z Edytą pod schodami to futrzaste stworzenie.

Przyjrzałam się dokładniej i zamarłam. Kot miał na głowie dużą ranę, nie mógł wstać. Co powinnam teraz zrobić? Nie mogłam go zostawić w takim stanie. Postanowiłyśmy z Edytą zabrać kota do miasta do weterynarza. Ale autobus przyjedzie tu dopiero wieczorem. A nasza znajda może nie przetrwać do wieczora. Było z nim naprawdę źle. Zdecydowałam, że jakoś spróbuję się dostać do miasta. Włożyłam biedaka do torby i poszłam na przystanek. Stoję i macham. Przejechał jeden samochód, potem drugi. Już zaczęłam się martwić. Nagle trzeci kierowca się zatrzymał.

– Pani do miasta? – zapytał kierowca.

– Tak. Podwiezie mnie pan? – odpowiedziałam. Kiwnął głową. Najpierw ostrożnie włożyłam torbę, a potem sama wsiadłam.

– Wiezie tam pani jakiś kryształ? – zażartował facet.

Opowiedziałam mu o mojej przygodzie. Historia zdenerwowała młodego kierowcę. Był pewien, że to robota jakiegoś łajdaka.

– Jak ludzie mogą być tacy okrutni? – oburzył się mój towarzysz podróży.

Miał na imię Rafał. Po drodze do miasta mieliśmy trochę czasu na rozmowę. Okazało się, że też kocha zwierzęta. U niego w domu zgodnie żyją kot Puszek i pies Bosman. Poszliśmy razem do kliniki weterynaryjnej. Lekarz zbadał naszego kota i stwierdził, że sprawa jest poważna. Ale spróbuje pomóc, jeżeli zgodzimy się na operację. Oczywiście, że się zgodziłam. Rafał zaproponował, żebyśmy na czas zabiegu poszli do kawiarni. Tak też zrobiliśmy. Okazał się całkiem interesującym rozmówcą. Czułam się przy nim bardzo komfortowo. Po jakimś czasie zadzwonił lekarz. Poinformował, że operacja została zakończona i możemy odebrać pacjenta. Weterynarz zapewnił, że wszystko powinno być w porządku, ale kotek wymaga odpowiedniej opieki.

Rafał zawiózł mnie i kota do domu i zaproponował, że będzie woził nas do kliniki na zmianę opatrunków. Nasze spotkania stawały się coraz częstsze. Zakochałam się w Rafale, a on odwzajemnił moje uczucie. Obecnie tworzymy zgodną rodzinę – Rafał, ja, pies Bosman, kot Puszek i Rudy (tak nazwaliśmy kota, dzięki któremu się poznaliśmy). I mamy nadzieję, że wkrótce nasza rodzina powiększy, a w domu będzie się rozlegał dziecięcy śmiech. Naprawdę bardzo tego chcemy.