ZMIANY POD OPIEKĄ MIŁOŚCI

OCHRONIENI MIŁOŚCIĄ

Spotkanie Zosi i Jacka musiało być zapisane w gwiazdach.

Jacek swojego ojca nigdy nie widział na oczy. Wychowywała go mama i babcia. Gdy mały Jacek pytał o tatę, mama mruczała coś pod nosem – że ojciec jest geologiem, wciąż na wyprawach w poszukiwaniu cennych minerałów. A raz, w przypływie złości, krzyknęła: – Nigdy nie miałeś taty, Jasiu! I tyle!

Jako dziecko Jacek łykał te wyjaśnienia bez mrugnięcia. Wierzył mamie. Ale gdy podrósł, postanowił dociec prawdy. W końcu nie zstąpił na ziemię z nieba! Okazało się, że mama Jacka w młodości wyjechała w delegację i wróciła z… przyszłym dzieckiem, czyli z nim. To babcia wyjawiła mu tajemnicę. Po cichu, oczywiście.

Jacek był zachwycony, że zagadka została rozwiązana. Chwała Bogu, nie znaleźli go w kapuście. Postanowił, że przy pierwszej okazji pozna ojca – czy ten będzie chciał, czy nie. „W końcu jestem jego synem, a nie pierwszym lepszym przechodniem!” Przy okazji obiecał sobie: – Będę miał prawdziwą rodzinę. Żonę, dzieci. I to jedną żonę, ale za to całą gromadkę maluchów.

Zosia też nie zaznała ojcowskiej miłości. Jej mama rozstała się z tatą, gdy dziewczynka miała niecałe dwa lata. Rolę ojca przejął ojczym – człowiek w porządku, ale jednak… Swoje dzieci z pierwszego małżeństwa stawiał Zosi za wzór. To ją wkurzało. Słowem, liczyć mogła tylko na miłość matki.

Gdy dorosła, postanowiła: – Jeśli już wyjdę za mąż, to tylko raz i na zawsze! Tylko gdzie takiego faceta znaleźć?

I znalazła.

Był wigilijny wieczór. Styczeń, mróz szczypał w policzki, a w księgarni Empik tłok. Zosia i Jacek stali w kolejce do kasy, oboje z tomikiem Mickiewicza w ręku. Ich spojrzenia się spotkały. I Jacek ruszył do ataku. Zaczął ją zasypywać komplementami, pytaniami – taktownymi, ale jednak. Nie mógł tak po prostu puścić tej dziewczyny. To miała być jego żona! Właśnie ona. Ta jedna na milion.

A Zosia nawet nie próbowała kokietować. Czuła się z tym rozgadanym chłopakiem tak, jakby znała go od stu lat.

No ale pochodziła z dobrego domu, a nie wypadało panience nawiązywać znajomości byle gdzie i byle z kim. Jacek docenił jej skromność i zaproponował wymianę numerów. Zosia spisała jego telefon, ale swojego nie podała. – Zadzwonię po świętach – obiecała mgliście.

Jacek nie mógł pozwolić, by taki prezent z nieba mu uciekł. Pożegnali się, ale on potajemnie podążył za nią i dowiedział się, gdzie mieszka.

Całe święta chodził jak w amoku. W końcu odnalazł swoją „Zosię-samosię” i zamierzał kochać ją po wsze czasy.

Lecz minęły święta, a telefon milczał. Jacek wpadł w panikę i zaczął działać.

Swój świeżo kupiony tomik Mickiewicza wsunął do skrzynki Zosi. Jakby nie domyśliła się, od kogo? Dziewczyna zadzwoniła jeszcze tego samego wieczora, pełna pretensji:

– Cześć, Jacek! Dlaczego nie dzwoniłeś? Czekałam!

– Zosiu, nie miałem twojego numeru. Dałbym ci znać dawno temu. Chyba pamiętasz, że w księgarni nie chciałaś go podać? – Jacek promieniał.

– Ale przecież jakoś mnie znalazłeś! – nie dawała za wygraną.

„Typowo kobieca logika” – pomyślał Jacek. Był wniebowzięty, że wreszcie wszystko się wyjaśniło. Zosia okazała się nim zainteresowana!

Nie zwlekając, wzięli ślub. A jakże inaczej? Mieli ze sobą tyle wspólnego: nieskazitelną miłość, marzenie o gromadce dzieci i wielbienie poezji Mickiewicza. Czego chcieć więcej?

Na tym fundamencie zaczęli budować swoje życie.

Zosia uczyła studentów polskiego na uniwersytecie, a Jacek był świetnym programistą.

Po czasie na świat przyszła Hania. Dwa lata później – Staś. Wszystko szło jak z płatka.

Jacek nie porzucił myśli o odnalezieniu ojca. Pomógł internet. Wśród dziesiątek Kowalskich w końcu trafił na właściwego. Napisali do siebie. Tata mieszkał w Warszawie i zaprosił Jacka w odwiedziny.

Spotkanie było wzruszające. Ojciec miał swoją rodzinę, ale przez te wszystkie lata pamiętał o synu.

– Świetnie, synu, że mnie odnalazłeś. Teraz będziemy w kontakcie – przytulił go mocno.

Jacek z dumą wymienił wszystkich członków swojej rodziny. – Patrz, tato, jesteś już dwa razy dziadkiem. A to dopiero początek…

Ojciec Jacka był profesorem medycyny.

Do domu Jacek wrócił jak skrzydlaty. Tata spodobał mu się od pierwszego wejrzenia – ciepły, szczery człowiek.

Oczywiście, obowiązki rodzinne nie pozwalały Jackowi często widywać się z ojcem. W końcu kontakt się urwał.

Hania i Staś podrośli. Zosia postanowiła obronić doktorat. W końcu jej babcia i mama były doktorami filozofii. Nie zamierzała być gorsza.

Temat wybrała nieprzypadkowy – o Mickiewiczu. Matka dwójki dzieci wkuwała literaturę, zbierała materiały, pisała.

Jacek wspierał żonę, pomagał w domu, jak mógł. Trzy lata minęły na przygotowaniach do obrony. W tym czasie Hani i Stasiowi urodziła się siostrzyczka – Marysia.

Z doktoratem trzeba było poczekać.

Gdy Marysia poszła do przedszkola, Zosia wróciła do naukowych dociekań. Już, już miała stopień w kieszeni…

Aż tu nagle Jacek zachorował. Lekarze rozkładali ręce – diagnoza nieznana medycynie, ale coś bardzo groźnego. Leczenie nie przynosiło efektów. Zosi delikatnie zasugerowano, że szanse na przeżycie są znikome. A Jacek miał zaledwie czterdzieści lat! Nieszczęście lubi przychodzić niespodziewanie.

Ciężko opisać, co przeżywała Zosia. Jacek, świadomy swojego stanu, przepraszał, że tak to się potoczyło, że nie pomoże jej wychować trójki dzieci…

Zosia po kryjomu płakała. Wiedziała też, że w niej rośnie nowe życie. Nie mówiła Jackowi, by nie robić mu jeszcze gorzej.

W głębi duszy nie wierzyła, że jej szczęście może się tak nagle i głupio skończyć. Czym zasłużyli sobie na gniew Boga?

– Jacek, musisz wyzdrowie– Jacek, musisz wyzdrowieć! – szepnęła Zosia, tuląc jego dłoń, a rok później, gdy mały Jasio raczkował po podłodze, a Jacek tłumacł dzieciom, dlaczego Mickiewicz to wielki poeta, uśmiechnęła się – życie, choć kapryśne, i tak zawsze znajdzie sposób, by ich zaskoczyć.