Zmęczona sprzątaniem po mężu

Mam już dosyć sprzątania po Tobie wykrzyknęła Jola, a w jej głosie drżała groza. Łatwiej cię wyrzucić, rozwieść się i wreszcie doprowadzić dom do ładu! Potem znów poślubić!

Och, kochanie, bez dramatów! zaśmiał się Kacper, przytulając się do swojego krzesła. Ja tu siedzę, nic nie robię!

I właśnie! Nic nie robisz! A kiedy nie pomagasz, przynajmniej nie przeszkadzasz! odparła Jola.

Gdzie ja przeszkadzam? zdziwił się Kacper. Zwinąłem się jak myszka przy komputerze i nie mam nikogo, kto mnie woła!

Figa! wskazała Jola na stół obok klawiatury.

To ja piję herbatę! przyznał Kacper.

A druga, pod monitorem? jej głos drżał z irytacji. Od rana zbieram wszystkie Twoje filiżanki!

To ja nie dopiłem kawę! uśmiechnął się Kacper. Dopiję, nie martw się! Zimna kawa jest dla mnie równie dobra, co gorąca nawet lepsza! Potem, jako dobry obywatel, sam je zaniesie na kuchnię!

Naprawdę? zdziwiła się Jola.

Prawda, prawda! skinął Kacper. I jeszcze je umyję!

Chciałabym uwierzyć, ale doświadczenie mówi, że kłamiesz! rzekła stanowczo Jola. Od razu dopij kawę i oddaj filiżankę!

Ja ja piję herbatę zająknął się Kacper. Nie chciałbym mieszać

Z ciężkim westchnieniem Jola podeszła i sprawdziła, ile kawy pozostało w kubku. Gdy zobaczyła jedynie trzy krople, pomyślała, że można je poświęcić.

Kacprze, żartujesz? krzyknęła Jola. Kubek nie jest tylko pusty, to resztki kawy już wyschły! Co zamierzasz tu dopijać?

Serio? zdziwił się Kacper. Co za suchość w mieszkaniu! Wczoraj jeszcze była kawa! Trzeba kupić nawilżacz powietrza!

Co kupimy, żeby w końcu zaczynał sprzątać po sobie? oparła się Jola o oparcie krzesła, na którym siedział Kacper. Co zamierzasz zrobić? krzyknęła, prawie szeptem w jego ucho. Kacprze! A to co?

To woda z kubka! odparł Kacper. Nie pozwalasz mi przynieść butelki! Muszę zadowalać się półmiarkami!

Bo napój gazowany jest dla wszystkich, nie tylko dla ciebie! odparła Jola. A gdybyś postawił butelkę obok, i tak ją wypłukasz! A za dużo gazu szkodzi!

Dlatego kubek! odpowiedział Kacper.

Jola zrozumiała, że będzie musiała zebrać kubki przy komputerze jeszcze raz. Sprzątanie nie skończyło się, więc miała co robić. Wychodząc z pokoju, zauważyła niewłaściwą postawę męża.

Nie odpuszczając, wróciła, chwyciła za rączkę krzesła i wyciągnęła je razem z siedzącym mężczyzną.

Co to za zapach rozwodu! wydała donośny okrzyk.

To tylko ciastko odpowiedział Kacper najniewinniejszym tonem.

Nie na talerzu, a po prostu na kolanie! A okruszki już na podłodze! A ja dopiero odkurzałam! podnosiła głos z każdą kolejną frazą.

Posprzątam! zapewnił Kacper.

Ciastko, które próbował usunąć z nogi, zdradziecko poślizgnęło się i rozpadło na wiele kawałków.

Kacper zamknął oczy. Liczył na miotłę, ściereczkę, mopa, a może odkurzacz, lecz egzekucja nie nadeszła. Otworzył jedno oko.

Jola siedziała na kanapie, obejmując rękoma głowę:

Jakże już mam dość tego wszystkiego powiedziała z bólem w głosie. W mieszkaniu mieszka czwórka, w tym dwoje dzieci!

Ale największy bałagan zostawiasz ty, dorosły, niezależny, mądry facet! Powinieneś dawać przykład! A ja ciągle się potykam, sprzątając po tobie! Nieskończone kubki, talerze, spodeczki! Papierki po cukierkach, które niewytłumaczalnie lądują między poduszkami kanapy!

Wieczne okruszki na stole! Czy już od dawna nie miałeśmy karaluchów?

Kupię kredę! Masieńka wymamrotał Kacper z przeprosiną, ale Jola go nie usłyszała.

Nawet gdy wyrzucasz śmieci, nie wiesz, czy trafiły do kosza! Czy naprawdę tak trudno sprawdzić? A jeśli nie, to po prostu wrzuć! Plecy się nie złamią, jeśli się pochyli i podniesie!

Jola spuściła ręce i spojrzała Kacprowi w oczy:

A ta czekolada pod poduszką? Nie wybaczę ci tego zestawu pościeli! To była moja ulubiona!

Kacper zarumienił się. Był szczerze zawstydzony i poczuł gorycz, że jego żona tak się rozczarowała.

Jolu! wymamrotał. Joluś!

Oburzenie i gorycz w twarzy kobiety zamieniły się w determinację:

Za tydzień wyjeżdżam na urlop! Na trzy tygodnie! Z dziećmi jedziemy do mojej mamy! Jeśli po naszym powrocie w mieszkaniu będzie jak świniarnia, po prostu się z tobą rozwiodę! Nie mogę już tego znosić! Z powodu ciebie kończę sprzątanie i od razu zaczynam od nowa!

Kacper patrzył na żonę przerażony.

Najpierw odłóż kubki, potem zamiataj okruchi ciastka! Proszę!

Kacper natychmiast zrobił to, o co prosiła Jola. Nie wierzył, że naprawdę wyjedzie z dziećmi na trzy tygodnie, myślał, że tylko straszy.

A ona odleciała! Pokazała bilety powrotne, które kupiła z wyprzedzeniem. Trzy tygodnie Kacper miał spędzić w dumnym samotności. Perspektywa go przerażała.

Jedyną rzeczą, którą Jola zrobiła przed wyjazdem, było doprowadzenie w domu porządku. I dodała:

Jeśli nie będzie tak, możesz sam złożyć pozew o rozwód! Dość, moje cierpliwość pękła!

***

Mężczyźni mają własne pojęcie o czystości. Są tacy, co dbają o sterylność i nie tylko tego wymagają, ale i sami potrafią tworzyć porządek. Jednak w większości panowie czystość nie jest priorytetem. Pojęcie czystość jest elastyczne.

Papierowy liścik, który nie drażni oczu, może leżeć do planowego sprzątania lub zostać przygnieciony stopą pod kanapą. Kurz na telewizorze wytrze się, jeśli słońce rozświetli warstwę pyłu, a na nim zapisze się poezja miłości. Piasek na podłodze, gdy chodzisz w kapciach, nie przeszkadza, dopóki nie poślizgniesz się w zakręcie.

A o talerzach, kubkach, widelcach, łyżkach i patelniach czekających w zlewie nie musimy nawet mówić.

Po co rozwijać gorączkową działalność dla jednej rzeczy? Lepiej zebrać, a potem zrobić z tego wyczyn Heraklesa, nie zwykłe mycie naczyń!

Spór o rzeczy leżące nie na miejscu może trwać całe życie. Może przedmiot zmienił adres zameldowania? Spodnie na krześle na miejscu! W szafie będą tęsknić i cierpieć!

Kacper był typowym przedstawicielem masy mężczyzn z własnym podejściem do czystości, a według żony świnią!

Jednak Kacper potrafił zarówno sprzątać, gotować, jak i naprawiać. Często robił to z własnej inicjatywy, jakby to była zabawa, pod wpływem humoru.

Niestety nie zawsze udało mu się połączyć chęci z możliwościami. Gdy chciał umyć kuchenkę, Jola już stawiała garnek. Nie można pomagać pod rękę, a nie przeszkadzać. Szlachetne zamiary spowiły się w miedź i patelnie. Inne fronty pracy nie przyciągały go.

Jola wymagała aktywności, nawet gdy nie miał nastroju ani ochoty. Jednak kiedy nastrój przychodził z kąta, nie było co robić!

Poza tym Kacper był świetnym rodzinowcem. Pracował dobrze, zarabiał solidnie, pieniądze trafiały do domu po groszu. Kochał żonę, uwielbiał dzieci, dorabiał się na boki.

Jego jedyną słabą stroną były gry komputerowe, a Jola potrafiła je łatwo odciągnąć, gdy zajdzie potrzeba.

Gdy Jola przypadkowo kupiła coś zbędnego, Kacper patrzył filozoficznie: Jesteś kobietą, to cię charakteryzuje!. Gdy wracała z pracy w złym humorze, Kacper przyjmował ciosy, słuchał, współczuł i nawet razem z żoną krytykował koleżanki, choć ich nie widział.

Rodzina była w porządku, ale jedno ale wyciągało Jola: podejście Kacpra do czystości. Gdyby sam sprzątał, nie wszystko spadało jej na ręce!

A Jolię spadało już wszystko dwie córki, Jagoda i Zuzanna, które z tatą tylko się bawiły, a wszystkie problemy wrzucały na mamę!

W końcu Jola doszła do granic. Zdecydowała: albo przetrenuje męża, żeby dbał o porządek, albo oszczędzi własne nerwy i nie będzie rozdzierać duszy, powtarzając w kółko, że trzeba sprzątać po sobie!

***

Tydzień przed powrotem Jola zadzwoniła do męża i zapytała:

Jak tam?

Normalnie odpowiedział Kacper.

Masz tydzień! To ja cię ostrzegam, jak coś!

Wszystko w porządku.

Potem Jola dzwoniła trzy dni przed powrotem, potem dwa, a na końcu jeden, z zasadą: jeśli Kacper nie posprząta po sobie, ma jeszcze czas.

Szczerze mówiąc, Jola bardzo tęskniła za mężem. Nie rozstawały się dłużej niż tydzień od ślubu, a tu już trzy tygodnie! Dlatego ostrzegała, by nie było przyczyny do rozwodu. Była gotowa wybaczyć, nawet gdyby w mieszkaniu była świniarnia.

Nie zamierzała się kłócić, nakładać sankcje ani nic strasznego to obowiązkowe, ale nie rozwód.

W końcu nadszedł moment, gdy Jola, zostawiając dzieci na placu zabaw i dzieląc się wrażeniami z wyjazdu do babci z przyjaciółmi, weszła do mieszkania

Konstantyno, zaskakujesz mnie pozytywnie! wykrzyknęła radośnie Jola.

A ty mnie, Julko, nie! odpowiedział Kacper surowo. A to wszystko jak w tym dowcipie!

I w jakim? zapytała Jola, zakłopotana.

Przez trzy tygodnie mieszkałem sam! Używałem jednej patelni i jednej garnka, które myłem przed gotowaniem. Jedną talerzyk, jedną widelczyk i jedną łyżkę, też przed jedzeniem! Kubki dwa jeden do herbaty, drugi do kawy! Myłem je, kiedy się zabrudziły! Woda, napoje gazowane i soki piłem z butelek, które wyrzucałem w drodze do pracy! To ty mi to wpoiłaś przez te lata! Przed twoim przyjazdem przeszedłem się po mieszkaniu odkurzaczem! I to wszystko! Czysto i porządek!

Co chcesz przez to powiedzieć? zapytała ostro Jola.

Że bałagan w mieszkaniu nie robię ja! zapewnił Kacper. I dla informacji! Lubicie słodycze w domu! Ty i dzieci!

A ta czekolada, którą mnie od lat karcisz, to ty ją schowałaś, kiedy znowu byłaś na diecie! A ja milczałem dyplomatycznie!

Ale zostawiasz po sobie złapała się Jola jak za słomkę.

Gdybyś nie wtrącała się w moje sprzątanie i nie wchodziła tam, gdzie nie prosisz, problem nie powstałby!

Następnego dnia w mieszkaniu był bałagan, jak zwykle. Ale Jola przystąpiła do sprzątania, wiedząc, że Kacper nie jest jedynym świniakiem w domu!

Dzieci, chyba pomyślała Jola. Ale to dzieci! Trzeba ich wciągnąć do sprzątania! Gdy ktoś śmieci, to oni pierwsi, a gdy sprząta, to mama!