Zmartwiona babcia Elżbieta Matewna, energiczna i zdecydowana kobieta po sześćdziesiątce, pewnego d…

Troskliwa babcia

Helena Mirosława, energiczna i niezłomna kobieta po sześćdziesiątce, pewnego razu zwróciła się do swojej wnuczki:
Małgosiu! Czekałam długo, ale moje nerwy już nie wytrzymały. Czy w końcu pozwolisz mi spokojnie odejść z tego świata?!
Szczupła brunetka Małgosia, historyczka sztuki, zdziwiła się nietypowym pytaniem.
Kiedy, moja droga, wyjdziesz za mąż?! Żebym mogła odejść z poczuciem spełnienia? Masz już prawie 27 lat mówiła dalej babcia Przecież po to wyjechałam na całe lato na działkę do tej starej Zofii Wasilewicz, i trzy miesiące dwadzieścia razy dziennie współczułam jej hemoroidom! Żebyś mogła ułożyć sobie życie. A ty nawet nie poznałaś nikogo!
Babciu, kiedy i gdzie mam poznawać ludzi? Praca, hiszpański, doktorat. W moim muzeum z wolnych mężczyzn jest tylko pan Arkadiusz Pałys, przecież go widziałaś.
Tak, Arkadiusz Pałys to na bezrybiu nawet nie rak, tylko półżywa krewetka mruknęła babcia.
Następnego dnia zadzwoniła do starej Zofii Wasilewicz i dowiedziała się, że jej wnuczka poznała męża w klubie nocnym.
Niestety, Małgosia nie chodziła do klubów, więc babcia postanowiła sama ocenić dostępność kandydatów na męża lub znaleźć inne miejsca, gdzie można ich spotkać.
Helena Mirosława sprawdziła, że do klubów nocnych wejście dla kobiet jest darmowe od 21 do 24, i bez zwłoki następnego wieczoru ruszyła tam, informując Małgosię, że idzie się przejść przed snem.
Słownie powaliła ochroniarza, który próbował coś mówić o jej wieku, i z pomocą tego samego ochroniarza usiadła na wysokim stołku przy barze, po czym surowo rozejrzała się po klubie. Sytuacja stała się równie nerwowa, jak na wywiadówce, kiedy dyrektor przyłapał grupę uczniów z piwem na boisku.
Jak się pani podoba u nas? zapytał nieśmiało barman, podsuwając jej wysoki szklankę. Bezalkoholowy koktajl. Na koszt klubu.
Nie. Zupełnie beznadziejne skwitowała Helena Mirosława. Porządna dziewczyna nie ma tu czego szukać. A przy okazji, nie splajtowalibyście, dolewając trochę koniaku do tego koktajlu? A ten rudzielec ma problem z biodrami czy teraz tak się tańczy?
Do Nowego Roku Helena Mirosława odwiedziła koncert rockowy, pokaz ogni sztucznych, recital ponurych bardów, zawody w ekstremalnej jeździe rowerowej, turniej w brydża, a z absolutnej desperacji seminarium młodych poetów. Poeci ją wykończyli. Rzucanie przynęty nie miało już sensu co gdyby ktoś się skusił.
Tak, Małgosiu, rozumiem Cię. W młodości wybierałam między twoim dziadkiem i dziesięcioma innymi równie dobrymi kandydatami. Nawet ta stara Zofia Wasilewicz miała wybór, choć całe życie wpatrywała się namiętnie w twojego dziadka. Ale dzisiejsi młodzi, Małgosiu, niewyobrażalnie zmarnieli, nie ma na kogo rzucić okiem.
W marcu Helena Mirosława, odwiedzając Zofię Wasilewicz, postanowiła wstąpić do Małgosi na jej pracę. Podchodząc do muzeum, poślizgnęła się i upadła, dobrze, że nie na schodach. Jakiś wojskowy podbiegł i pomógł jej się podnieść. Babcia, oparta na uprzejmych rękach, sprawdziła czy nadal jest cała, potem uważnie spojrzała na wojskowego i rzekła:
Panie majorze, widzę, jest pan czołgistą. Mój świętej pamięci mąż dowodził pułkiem czołgistów. Proszę powiedzieć, znajdzie się u pana godzina wolnego czasu?
Major, przekonany, że przyjdzie mu odprowadzić byłą matkę dowódcę do domu i przeklinający swoje chrześcijańskie odruchy, pokiwał głową.
Świetnie. Proszę, był pan kiedyś w tym historycznym muzeum? Nie? Szkoda. Polecam z całego serca. Wejdzie pan od razu! Proszę poprosić, by oprowadziła pana Małgorzata Raszkowska. Ona jest świetną przewodniczką, nie będzie pan żałował.
Major sam nie wiedział, dlaczego, pozwolił się namówić na zwiedzanie muzeum. Babcia jakby go zahipnotyzowała

***
Niedawno Helena Mirosława szepnęła swojemu śpiącemu prawnukowi Mieczysławowi:
Ty, moje słoneczko, mój ukochany niedźwiadku, niedługo pójdziesz do szkoły, twój tata skończy Akademię Wojskową, a mama wreszcie obroni doktorat. I wtedy z czystym sercem będę mogła odejść z tego świata. Ale co, będziesz sam dorastał, mój wróbelku? Nie, potrzebna ci siostrzyczka! A kiedy się urodzi twoja siostrzyczka, potem pójdzie do szkoły, potem No, a potem jeszcze zobaczymyMieczysław obudził się, przeciągnął i spojrzał na babcię. Uśmiechnął się szeroko, zupełnie jak Małgosia w dzieciństwie. Helena Mirosława pogłaskała go po głowie, a potem spojrzała przez okno na rozświetlone słońcem podwórko, gdzie wyznaczyła już swoje miejsce w rodzinnych albumach i wspomnieniach.

Po południu cała rodzina spotkała się na herbatę. Małgosia, szczęśliwa i spokojna, opowiadała o nowych odkryciach w muzeum. Jej mąż, major, śmiał się z żartów babci, a Mieczysław ćwiczył pisanie literek na kartce, robiąc piękne, naiwne gryzmoły.

Helena Mirosława patrzyła na nich wszystkich z dumą i wzruszeniem, słysząc radosny gwar. Wiedziała, że jej misja została spełniona. Rodzina była piękna, silna i pełna życia, gotowa do dalszej wędrówki przez czas, zbudowana na jej troskach, planach i pragnieniach.

Spojrzała na Małgosię, która właśnie przytuliła Mieczysława.

No dobrze, moje dzieci. Jeśli nie siostrzyczkę, to chociaż psa. Ale niech się tu coś dzieje!

Śmiech rozbrzmiał w całym domu, niosąc się aż do ogrodu, gdzie kwitły tulipany, a babcine marzenia rosły razem z nimi.