Złudzenie

**Miraż**

Podczas kolacji ojciec raz po raz rzucał na syna niezadowolone spojrzenia. Wojtek domyślił się, że mama zdradziła mu, iż po ukończeniu szkoły planuje wyjechać na studia do Warszawy.

Ojciec gwałtownie odsunął pusty talerz i wbił wzrok w syna. „Teraz coś będzie” – przemknęło Wojtkowi przez myśl. Chciał zapaść się pod ziemię albo zniknąć bez śladu. Pod surowym spojrzeniem ojca kluski w gardle stawały się jak kamień – nie mógł ich przełknąć ani wypluć.

Matka przyszła z pomocą. Odwróciła uwagę męża, postawiła przed nim kubek z herbatą, przysunęła paterę z ciastkami.

— Dzięki, mamo, najadłem się. Herbatę wypiję później — powiedział Wojtek, wstając od stołu.

— Siadaj! — warknął ojciec.
Wojtek wiedział, że z ojcem lepiej nie dyskutować, więc wrócił na miejsce.

— Muszę odrobić lekcje… — zaczął.

— Zdążysz. Matka mówiła, że do Warszawy się wybierasz. A co ci tu nie odpowiada? Wychowaliśmy cię, myśleliśmy, że na starość będziemy mieć pomoc, a ty uciekasz?

— Ja nie uciekam… — wybełkotał.

— Gadaj mi, co tam jest w tej Warszawie, miodem smarowane?

— Tam są większe możliwości. Chcę być architektem, tu nie ma takiego kierunku — Wojtek też podniósł głos.

— Sławku, daj mu jechać, nauczyciele go chwalą — uspokajająco powiedziała matka, kładąc dłoń na ramieniu męża.

— Nie mamy pieniędzy, żeby płacić za twoją naukę. Tam wszystko kosztuje, a tu za darmo. Czujesz różnicę? — ojciec się rozpalał.

— Dostanę się na budżet — uparcie odparł Wojtek. — I tak wyjadę.

— Sławku, uspokój się, nie odjeżdża przecież dziś, egzaminy jeszcze przed nim. Idź, synku, ucz się. — Matka skinęła w stronę drzwi. Wojtek nie dał się prosić dwa razy, natychmiast wyszedł z kuchni.

— Dość mu pobłażać! Wychowaliśmy sobie problem. Na starość nie będzie komu podać szklanki wody…
Wojtek zatrzymał się przy drzwiach do swojego pokoju, słuchał, ściskając klamkę.

— Uspokój się. Za wcześnie o starości mówisz. Warszawa blisko, tylko dwie i pół godziny pociągiem, będzie przyjeżdżał…

Ojciec mruknął coś niewyraźnie.

— Pij herbatę, bo wystygnie. Posłodzić? — spytała matka.

— Co ty, jak z dzieckiem… Sam… — zirytował się ojciec.

Burza minęła. Wojtek zamknął się w swoim pokoju. Serce śpiewało mu w piersi. Koniec marca, przed nim jeszcze dwa miesiące nauki, egzaminy, ale to nieważne. Najważniejsze, że pojedzie do Warszawy. Czeka go interesujące życie, setki możliwości. Na pewno osiągnie wszystko…

Po maturze Wojtek z matką pojechali do stolicy, by złożyć dokumenty. Kuzynka matki, samotna, nieurodziwa kobieta, przyjęła ich chłodno. Narzekała na przyjezdnych, że wszyscy ciągną do Warszawy, a nie jest z gumy…

— No cóż, niech mieszka. Będzie mi raźniej. Tylko mam ciśnienie, źle sypiam. Nie przychodź późno, nikogo nie przyprowadzaj. Śniadanie zrobię, kolacją się podzielę, ale w dzień radź sobie sam — wyjaśniała zasady kuzynka.
Matka tylko kiwała głową.

— A ile weźmiesz za stancję? — spytała ostrożnie, mając nadzieję, że tamta odmówi lub się obrazi. Jaka opłata między rodziną? Ale nie tym razem.

— Sami rozumiecie, to Warszawa, nie wasze… — skrzywiła się z wyższością. — Życie tu drogie. Więc, nie miejcie za złe… — i wymieniła sumę, astronomiczną jak na ich miasteczko.

Matka westchnęła, spojrzała na syna.

— Mamo, może lepiej do akademika…

— Co ty, synku. Jaka tam nauka? Będziemy z ojcem przysyłać pieniądze, nie martw się. Ty się tylko ucz.

— Patrzcie, jak się rozgadała. Niedługo w Warszawie, a już taka wybredna. Ty, synku, tylko ojcu nie mów o pieniądzach. Sami się dogadamy — wzdychała matka w pociągu w drodze powrotnej.

Wojtek się dostał. Przyjechał do Warszawy kilka dni przed rozpoczęciem zajęć, by się rozeznać. Dojazdy z peryferii na uczelnię były uciążliwe, z przesiadkami, ale przecież to Warszawa!

Wychodził z domu wczesnym rankiem i wędrował po mieście do późnego wieczora. Na Skarpie Warszawskiej zaparło mu dech od piękna i widoku rozciągającej się stolicy. Obok zatrzymała się grupa turystów, młoda, urodziwa przewodniczka zaczęła coś opowiadać.

Wojtek podszedł bliżej, by lepiej słyszeć. Kobieta go zauważyła, ale nie powiedziała nic. Gdy grupa odeszła, ona została, przeglądając coś w telefonie.

— Ciekawe pani opowiada — powiedział Wojtek.
Uśmiechnęła się i spytała, skąd przyjechał.

— Tak widać? — zmartwił się.

— Przyjezdnych widać po oczach. Zagubionych i zachwyconych.

Wojtek opowiedział, że przyjechał studiować, choć mieszka na obrzeżach, a to nie to samo, co centrum. Czuł się, jakby wcale nie opuścił rodzinnego miasteczka. Zagadali się, nawet nie zauważyli, kiedy zeszli ze skarpy.

— Mieszkam tu — nagle powiedziała jego towarzyszka. — Zmęczyłeś się? Chodź, napijesz się herbaty. Mam trochę czasu. Potem muszę odebrać córkę z przedszkola — roześmiała się, widząc jego minę.

Miała na imię Hanna. Była niemal dwa razy starsza od Wojtka. Napełniła go zupą, napoiła herbatą. Wojtek rozmarzył się, nie chciało mu się wychodzić.

— Mogę jeszcze kiedyś wpaść? — spytał na pożegnanie.
Hanna spojrzała na niego uważnie. Bez pobłażania, bez drwiny. Po prostu uważnie.

— Wpadaj — odparła.

Wojtek wytrzymał dzień, a trzeciego dnia stanął przed jej domem, wahając się. Nagle zobaczył Hannę z córeczką. Zaczął się tłumaczyć, że tu przypadkiem, ale ona od razu zrozumiała. Gdy Wojtek bawił się z Zosią, Hanna przygotowywała kolację. Później jedli razem. Dziewczynka nie chciała go puścić, kaprysiła, prosiła, by położył ją spać i poczytał książkę.

A potem… Wracać do kuzynki było już za późno.

— Zostań — powiedziała HannaWojtek został, ale po latach, gdy znów szukał szczęścia gdzie indziej, zrozumiał, że prawdziwy dom miał zawsze przy niej.