Złożony wybór

Trudna decyzja

— Babciu, nie chcę kaszy — cicho odezwał się Maciek, odsuwając talerz, nie spuszczając wzroku z Tamary.

Tak robiła kiedyś jej córka. Jeśli nie chciała zupy czy kaszy, powoli przesuwała talerz ku krawędzi stołu, aż ten spadał na podłogę. Skąd on to zna? Przecież nie mógł tego widzieć, pamiętać. Dorosła Alicja nigdy tak nie postępowała. Czyżby to geny?

Małą córkę Tamara beształa, ale na Maćka nie potrafiła się gniewać.

— Stop! — powstrzymała go, zanim talerz dotarł do krawędzi. — Nie chcesz, nie jedz. Wypij herbatę.

— A mogę cukierka? — spytał Maciek.

— Cukierka nie. Zjadłeś jednego przed śniadaniem i zepsułeś sobie apetyt. Do obiadu nic słodkiego.

— Ale babciu-u-u… — Maciek przeciągnął słowo.

W jego oczach pojawiły się łzy, usta wykrzywiły się w grymasie, zaraz miał się rozpłakać. Mały urwis doskonale wiedział, jak na nią działają jego łzy, i wykorzystywał to bez skrupułów.

„A płacze tak samo, jak jego mama w dzieciństwie” — pomyślała ze smutkiem Tamara, gotowa już ustąpić. Ale w tej chwili rozległ się dzwonek do drzwi.

— Weź sobie ciastko — powiedziała, wychodząc z kuchni.

— Nie chcę ciastka! — krzyknął kapryśnie Maciek, gdy była już w przedpokoju.

Tamara otworzyła drzwi. Na progu stał Eugeniusz, jej zięć i ojciec Maćka.

— Dzień dobry, Tamaro Michałowno. Jak zawsze pięknie wyglądają — powiedział, uśmiechając się.

Tamara poczuła lekkie zadowolenie, ale odpowiedziała chłodno:

— I panu zdrowia służyć. Proszę wejść.

— Tato! — do przedpokoju wbiegł Maciek.

Eugeniusz pochylił się i podniósł syna na ręce, przytulił mocno.

— Jakżeś ty ciężki! Wyrosłeś! — W oczach Eugeniusza malowała się czułość.

— A co mi przywiozłeś? — spytał Maciek, nieco odsuwając się od ojca.

— A ty byłeś grzeczny? Słuchałeś babci? Nie sprawiałeś problemów? — Eugeniusz spojrzał pytająco na Tamarę. Ta milczała, odwracając wzrok.

— No, przyznawaj się, co nabroiłeś? — rozbawił się Eugeniusz, potrząsając synem.

— Nie zjadłem kaszy. W przedszkolu mnie ukarali, bo pobiłem się z Jackiem. Ale to nie moja wina, to on zaczął. Popchnął mnie i zabrał mi samochodzik. Oddałem mu. Ukarali mnie, a jego nie.

— Niesprawiedliwie — pokiwał głową Eugeniusz.

— Maciek, idź do pokoju. Muszę porozmawiać z tatą.

Eugeniusz postawił syna na podłodze, wyjął z kieszeni płaszcza zabawkowy samochód i podał chłopcu. Uradowany Maciek pobiegł do swojego pokoju. Eugeniusz wszedł za Tamarą do kuchni, usiadł przy stole. Tamara odstawiła talerz z niedojedzoną kaszą i pozostała przy zlewie.

— Ten Jacek ma taką matkę… Wysłuchałam dziś wiele niemiłych słów pod swoim adresem. Żądała, żebym ukarała Maćka. Ale Jacek sam zaczepia dzieci, popycha je, a potem donosi na nich. Dzieci się biją, to normalne. Ale nie powinniśmy zachęcać Maćka do oddawania — powiedziała Tamara z wymówką.

— Jestem pani tak wdzięczny, Tamaro Michałowno, że zaopiekowała się pani moim synem. Sam bym nie dał rady.

— Jak mogłabym inaczej? Jestem jego babcią — odparła.

Tamara doskonale zdawała sobie sprawę, że kokietuje. Tak, Maciek to jej wnuk, lecz wyglądała raczej na jego matkę niż babcię.

— Tamaro Michałowno, może jednak zatrudnimy nianię? — Eugeniusz zawsze zwracał się do niej per „pani”, podkreślając jej status. Tamara zmarszczyła brwi.

— Co pan mówi? — Tamara szybko spojrzała na niego.
On przyglądał się jej uważnie. Kobieta zawsze wyczuwa męskie spojrzenie, w którym kryje się coś więcej. Czuła się jednocześnie zadowolona i zakłopotana.

Odwróciła się do zlewu, bez potrzeby odkręciła wodę, ale natychmiast zakręciła kran. „Boże, denerwuję się. Tylko tego brakowało, żeby to zauważył”. Znów stanęła przed nim, skrzyżowała ręce na piersi.

— Żadnej niani. Myśli pan, że obca kobieta zaopiekuje się pańskim synem lepiej niż ja? I nie chcę o tym więcej słyszeć.

— Ale wymaga wiele uwagi. Mogłaby pani zadbać o swoje życie osobiste… — Eugeniusz zająknął się i zakrztusił.

— Pan też mógłby.
Spojrzeli na siebie, by po chwili odwrócić wzrok.

Nigdy nie rozumiała, co mężczyzna taki jak Eugeniusz znalazł w jej lekkomyślnej i kapryśnej córce. Był od Alicji starszy o piętnaście lat, bardziej pasował wiekiem do Tamary niż do jej córki.

Ale kochał Alicję, Tamara nie miała co do tego wątpliwości. Nawet trochę zazdrościła córce. Gdy Alicja oznajmiła, że wychodzi za mąż, Tamara oczywiście próbowała odwieść ją od tego pomysłu.

— On jest od ciebie starszy, mądrzejszy, a ty jeszcze jesteś dzieckiem. Co was może łączyć?

— Mamo, kochamy się. Nie jestem dzieckiem, mam dwadzieścia lat. Jeśli mi zabronisz, ucieknę z domu. I tak za niego wyjdę. A ty po prostu mi zazdrościsz — ucięła Alicja.

— Nie spiesz się. Poznajcie się lepiej. Tamara liczyła, że w tym czasie Eugeniusz się rozczaruje i odstąpi od córki. — Lepiej pasowałby ci rówieśnik.

— Oni są nudni. Powiedz, gdybyś spotkała Eugeniusza wcześniej niż ja, czy nie wyszłabyś za niego? — z przekąsem spytała Alicja.

„Nawet nie wie, jak bardzo ma rację” — musiała przyznać przed sobą Tamara.

Próbowała też przemówić do rozsądku Eugeniuszowi, odradzić małżeństwo z jej córką. Jest dojrzałym mężczyzną, po co mu taka młodziutka żona, która niczego nie umie.

— Nauczy się. Szaleńczo kocham twoją córkę. Będzie szczęśliwa, wierz mi. — słowa Eugeniusza brzmiały tak szczerze, że Tamara nie miała wątpliwości.

Alicja i Eugeniusz wzięli ślub. Oczywiście córka porzuciła studia, bo natychmiast zaszła w ciążę. Starała się być dobrą żoną. Ciągle dzwoniła do matTamara i Eugeniusz żyli razem w nowym domu, tworząc szczęśliwą rodzinę dla Maćka, a z czasem ich własna miłość rozkwitła, zatapiając dawne wyrzuty sumienia w codziennym cieple wspólnego życia.