Złowieszcze Powiązania

**DZIENNIK — WSPOMNIENIE O KASI**

Moja kuzynka Kasia była dla mnie wzorem w dzieciństwie. Mieszkała w Warszawie, ja — w Lublinie. Na wakacje rodzice co roku wysyłali nas na wieś do dziadków. Tam dni i noce spędzałyśmy razem, nierozłączne jak dwie krople wody. To były najszczęśliwsze chwile.

Wszystko w Kasi mi się podobało: jej zgrabna sylwetka, bujne kręcone włosy, warszawskie ubrania. Choć dziś, z perspektywy lat, widzę, że wcale nie była pięknością. Patrzę na zdjęcia — niska, pulchna, z nieregularnymi rysami twarzy. Do tego sepleniła. Ale jej czar i energia przyćmiewały wszystko. Chłopcy kręcili się wokół niej jak muchy. Kasia mogłaby być przywódczynią — słuchali jej bez szemrania. Była duszą towarzystwa, zawsze gotowa na szaleństwa. Często mnie niepokoiła. Ja byłam cicha jak mysz, ona — wicher w polu.

Pamiętam, jak raz ukradła nową książkę o Kubusiu Puchatku z biblioteki. Zabrała ją do Warszawy. Drżałam jak osika. A nuż ktoś się zorientuje! Miałyśmy po osiem lat, byliśmy przecież wzorowymi uczniami! Ale w głębi duszy podziwiałam odwagę kuzynki. Książkę w końcu oddaliśmy — dziadek się uparł. Babcia dodatkowo „przypieczętowała” jego kazanie rózgą. Straciłyśmy słodycze na tydzień. Ja za milczenie, Kasia — za „zbrodnię”, jak mówiła babcia:

— Wiecie, dziewczyny, że na wsi ściany mają uszy?! Jak coś powiecie, do wieczora cała wieś będzie wiedziała! Wnuczki nauczyciela — złodziejki! Gdzie się takie rzeczy widziały?!

To była afera na skalę rodzinną. Pewnie dlatego pamiętam ją do dziś.

Kasia świetnie pływała, skakała na spadochronie (chodziła na kółko sportowe), biła się z chłopakami. Wrażeń z wakacji starczało mi na cały rok. Byłyśmy nierozłączne, choć jak ogień i woda. Ona — żywioł, ja — cicha woda brzegi rwie.

Dziadek był nauczycielem. Każde lato zaczynał od dyktand. Ja — wzorowa uczennica, zero błędów, piękne pismo. Kasia — bazgroły i błędy. Ale miała to gdzieś. Dziadek tylko ręce załamywał:

— Jak wnuczka nauczyciela może tak pisać?!

Babcia straszyła:

— Ania będzie dyrektorką, a ty, Kasieńko, ulice zamiatać!

No cóż…

Lata mijały, dorastaliśmy. Czekałyśmy na lato jak na zbawienie. Zimą pisałyśmy listy. Najpierw o dziecięcych sekretach, potem o dziewczęcych. Siostra z siostrą — jak woda z rzeką.

Przyszedł czas zamążpójścia. Ja wyszłam wcześnie — w siedemnastce, nigdy nie żałowałam. Córkę urodziłam rok później. Skończyłam politechnikę. Kasia ledwo skończyła szkołę z „tróją w plecy”. Poszła do szkoły pedagogicznej. Nie rozumiałam tego wyboru — z jej seplenieniem i ocenami… Ciotka Irena (jej mama) musiała znosić prezenty dla wykładowców, aby córka dostała dyplom.

Później Kasia zaczęła pisać doktorat. Ale zdrowie ją zawiodło. Pewnie wróci do tematu na emeryturze — twarda z niej babka.

Gdy miałam dwadzieścia lat, pojechałam do Warszawy. Głównie dla Kasi. Nie widziałyśmy się latami. Chciałam też poznać jej męża, Wiesława. Nie byłam na ich ślubie. Ale nie spodziewałam się, jak ta wizyta się skończy!

Najpierw zajrzałam do ciotki Ireny. Zaraz zaczęła płakać:

— Aniu, wszyscy byliśmy przeciw temu małżeństwu! Miała świetnego kandydata na męża! A tu nagle Wiesiek! Tyran, zazdrosny i babiarz! Pokochała diabła zamiast rycerza… Dała się omotać! Boję się, że nawet ją bije. Głupich nie nauczysz, umarłych nie uleczysz. Teraz wnuka czekamy — co zrobić?

Wysłuchałam jej, ale byłam przygotowana. Kasia w ciąży, wypiękniała. Tylko w oczach miała smutek. Są kobiety, które lubią grać ofiarę…

Wiesiek? Ciotka miała rację. Ale Kasia… Moja dumna kuzynka była jego cieniem! Patrzyła na niego z uwielbieniem. A on? Wypowiadał się jak prostak. Byłam w szoku. Ale mąż i żona — jedna dusza. Wiesiek grał rolę króla, a ona — pokornej służącej.

Czy ją kochał? Wątpię. Choć przyznać muszę — przystojny jak marzenie. Pewnie niejednej śnił się po nocach. Ale z charakterem jak z piekła rodem. Mówił rozkazująco. Żal mi było Kasi. Ale odcięła się:

— Ania, nie rób z siebie mojej matki. Nie potrzebuję litości! Jestem szczęśliwa!

No cóż…

Tamtej zimy piliśmy szampana, śmialiśmy się z dziecięcych wybryków. Poszliśmy na spacer. Mróz, ale wesoło. Wróciwszy, Wiesiek rozkazał:

— Kasia, idź spać. My z Anią jeszcze pochodzimy.

Zaprotestowałam. Ale ścisnął mi dłoń tak mocno, że zamilkłam. Kasia posłusznie została.

W parku zaczął mnie całować! Rozśmieszyło mnie to.

— Wracajmy! Kasi jest pewnie smutno!

Nie spodobało mu się. Zniknął w ciemnościach. Zostałam sama. W obcym mieście. Szczęśliwie trafiłam po wielkim fikusie w oknie.

Kasia otworzyła drzwi, zimno powiedziała:

— Pościeliłam ci w kuchni. Gdzie się włóczyłaś? Dobranoc.

Wiesiek już spał. Rano Kasia udawała, że mnie nie ma. Co jej nagadał? Musiałam uciekać na pociąg. Wyjechałam bez wyjaśnień.

Obraza trwała dwadzieścia lat. Co jakiś czas dowiadywałam się o Kasi — urodziła syna, potem drugiego. Był okres, gdy zabroniła ciotce widywać wnuków, bo nie chciała kupić Wiesiowi nowego samochodu.

Odwilż nadeszła, gdy dostał auto.

— Dla szczęścia rodziny! Nie krzywdź żony! — błagała ciotka.

W zeszłe lato przyjechałam do Warszawy z córką i wnuczką. Kasia — okrąglutka, w okularach, ze złotymi zębami. Wciąż dumna ze swych włosów.

Całowałyśmy się płacząc. Synowie — jak dęby, kochają rodziców. Wiesiek wciąż przystojny, tylko przyprószony siwizną. Wciąż rozkazuje, ale już łagodnie. Rodzina jak z obrazka.

Na pikniku poszłam do lasu. Wiesiek dogonił mnie:Wiesław westchnął głęboko i wyznał: „Życie to jednak dziwna rzecz — tyle lat minęło, a dopiero teraz rozumiem, jak bardzo skrzywdziłem Kasię i jak wiele zawdzięczności mam do ciebie, Aniu, że wciąż jesteś przy nas, mimo wszystko.”