Uncategorized

Złośliwa sąsiadka – Moich soczewek nie ruszaj! – wrzasnęła dawna przyjaciółka. – Patrz na swoje oczy! Myślisz, że nie widzę, na kogo się gapisz? – To ty zazdrosna jesteś? – zdziwiła się Tamara Borowska. – O, już wiem, komu rozwinęły się usta! Wiem, co ci na Gwiazdkę dam: maszynkę do zwijania warg! – Zostaw sobie! – odparowała bez wahania Lusia. – Czyżby twoje usta na żadną maszynę już się nie nadawały? Myślisz, że nie widzę? Babcia Tamara opuściła nogi ze starego łóżka i poszła do domowego ołtarzyka odmówić poranną modlitwę. Nie można powiedzieć, by była bardzo wierząca: coś tam oczywiście musi być gdzieś bardzo wysoko – ktoś tym wszystkim przecież kieruje! Ale kto – to pytanie wciąż pozostawało bez odpowiedzi. I tej nadrzędnej nad wszystkim sile nadawano różne imiona: kosmos, początek początków, a najczęściej po prostu Pan Bóg! Taki dobrotliwy dziadek z białą brodą i aureolą, siedzący na chmurce i myślący o wszystkich ludziach na ziemi. A poza tym babcia Toma już dawno przekroczyła połowę wieku i zbliżała się do siedemdziesiątki. W tym wieku lepiej nie zadzierać z Najwyższym: jeśli Go nie ma, wierzący i tak nic nie tracą. A jeśli jest, niewierzący stracą wszystko. Po porannych modlitwach babcia Toma dodała jeszcze parę słów od siebie: jakżeby inaczej! Wszystko – rytuał wypełniony, duszy lżej – można zaczynać nowy dzień. W życiu Tamary Borowskiej były dwa nieszczęścia. I nie, to nie byli pijacy ani drogi: to już stare i oklepane! Była to sąsiadka Lusia i jej, Tomy, wnuki. Z wnukami sprawa była jasna: to nowoczesne pokolenie, któremu się nic nie chce. Ale przynajmniej mają swoich rodziców – niech oni się z nimi siłują. Ale co począć z Lusią – nie wiadomo: uprzykrzała życie sąsiadce wręcz klasycznie! To tylko w kinie kłótnie między paniami Pokrzywną a Markowską wyglądają rozczulająco! W rzeczywistości jest zupełnie inaczej. Zwłaszcza gdy ktoś cię zadręcza bez powodu. Babcia Toma miała jeszcze przyjaciela o ksywce Piotruś-mopedeusz. Naprawdę nazywał się Piotr Efimowicz Kozera: taka to u nich rodzina! Skąd ta ksywka, łatwo się domyślić: za młodu Piotrek Kozera uwielbiał śmigać na motorowerze, czyli na swoim mopedeuszu, jak żartował. Później już wszyscy mówili: „Mopedeusz”. Stary już motorower dawno zardzewiał w szopie, a przezwisko przylgnęło na dobre: ot, wieś! Kiedyś byli przyjaciółmi rodzin: mopedeusz z żoną Niną oraz Toma z mężem. Ale drugie połówki już dawno leżą na tutejszym cmentarzu. Toma przyjaźniła się więc z Piotrkiem z rozpędu: znali się jeszcze ze szkoły i był dobrym kolegą. W szkole trzymali się we troje: ona, Piotrek i Lusia – wtedy im się to naprawdę udawało. Była to czysta przyjaźń – żadnych flirtów ze strony młodzieńca. Chodzili wszędzie razem: kawaler w środku, dwie zgrabne dziewczyny po bokach, trzymając go pod ręce. Wyglądało to jak filiżanka z dwoma uszami. Są takie specjalne – żeby nie wypuścić z rąk! Z czasem przyjaźń się rozpadła. A dokładniej – zmieniła w niechęć, najpierw ze strony Ludmiły, a potem w otwartą nienawiść. Jak w bajce: coś mi się zdaje, że ktoś mnie podmienił… Lusię jakby podmienili! Stało się to po śmierci jej męża: wcześniej było jeszcze dość znośnie. No wiadomo, każdy się z wiekiem zmienia: sknera robi się chytry. Gadatliwy – papla. A zawiść zaczyna rozsadzać człowieka od środka. Pewnie to samo przytrafiło się sąsiadce Tomy: baby już takie są. I chłopy nie lepsze. A czego tu zazdrościć było? Po pierwsze: Tomka, mimo lat, pozostała szczupła. Lusia za to zamieniła się w „baryłkę”: gdzie robimy tę talię, pani Lusia? Wypadała słabo przy swojej sąsiadce. Po drugie: wspólny kolega ze szkoły ostatnio coraz więcej czasu poświęcał Tomarce niż Lusi: szeptali sobie coś często na ucho, śmiali się prawie stukając siwymi głowami. Z nią za to wymieniał krótkie, suche zdania. I częściej wpadał w odwiedziny do Tomy, a do Lusi trzeba go było zapraszać… No pewnie: może i nie jest tak mądra jak ta wredna Tomka, i z poczuciem humoru też na bakier! A Piotrek zawsze lubił się pośmiać. W polskim są dobre słowa – „czepiać się”: i właśnie to od pewnego czasu robiła Lusia, czepiając się o byle co. Na początku wyszło, że sedes u Tomy stoi nie tam i od niego śmierdzi! – Tylko z twojej wygódki śmierdzi! – zarzuciła babcia Lusia. – No nie! Przecież on tam stoi sto lat, co – dopiero dzisiaj zauważyłaś? – zdziwiła się sąsiadka i odwdzięczyła się: – Ach tak! Soczewki ci dała opieka, za darmo! Dobre rzeczy za darmo nie dają! – Moich soczewek nie ruszaj! – podniosła głos dawna przyjaciółka. – Ty patrz na swoje oczy! Myślisz, że nie widzę, na kogo się gapisz? – Co, zazdrosna jesteś? – zdziwiła się Tamara Borowska. – To o kogo się tak rozmarzyłaś! Wiem, co ci dam na gwiazdkę: maszynkę do zwijania warg! – A czemu? Zostawiłabyś sobie! – nie została dłużna Lusia. – Czy twoje usta już żadna maszyna nie chwyci? Myślisz, że nie widzę? Ano widzisz, widzisz – ile razy było już tak samo. Piotrek, któremu koleżanka się wyżaliła, doradził zasypać szambo! I zrobić toaletę w domu. Syn i córka babci Tomy dorzucili się i mama dostała łazienkę z prawdziwego zdarzenia. Piotrek osobiście zasypał starą dziurę: no i masz, Lusia, odpoczywaj! Zmień temat – wąchaj, co chcesz! A gdzie tam! Natychmiast wyszło, że wnuki sąsiadki obdarły gałązki z gruszy należącej do Ludmiły: gałęzie sięgały aż na działkę Tomy. – Myśleli, że to nasze! – próbowała tłumaczyć Tamara. Według niej, nikt gruszy nie ruszał – co wisiało, to dalej wisi! – Popatrz, a twoje kury grzebią u mnie w grządkach i nic! – Kura to głupie stworzenie! – oburzyła się sąsiadka. – Ale wnuki trzeba wychowywać, babciu! A nie chichrać się cały dzień z facetami! W skrócie: zacznijmy od nowa! Znowu do Piotra… Wnuki dostały po uszach. Po sezonie gruszkowym spokój znów wrócił: Lusia, odpocznij! Ale gdzie tam – naraz znalazły się połamane gałęzie! – Gdzie? Pokaż! – prosiła Tamara: żadnych uszkodzeń nie było, choćby nie wiem co! – Tu i tu! – pokazywała krzywym palcem Lusia: a przy okazji ręce Tomy były dużo ładniejsze – zgrabne, proste palce. A ręce kobiety – część jej uroku! I co z tego, że wieś? Styl zawsze się liczy! Wtedy mopedeusz zaproponował: ściąć te gałęzie! Są na twojej działce? Są! To u siebie możesz zrobić, co chcesz! – Będzie krzyczeć! – kręciła głową babcia. – Założysz się? Nawet nie piśnie – będę cię pilnować! – zapewnił Piotrek. I rzeczywiście: Lusia widziała i Piotra, i to, że piłuje, ale przemilczała wszystko! Z drzewem jakoś się ułożyło. Ale teraz babcia Toma miała zastrzeżenia do kur sąsiadki: faktycznie zaczęły grasować na jej grządkach. W tym roku Ludmiła sprowadziła jakąś nową rasę: w zeszłym było lepiej. A kura co? Kura głupia – i ryje! Wszystko przez nie zryte, wszystko rozwalone. Na prośby, by trzymała drób na swoim, sąsiadka tylko kpiła: – Ano, gadaj sobie, gadaj – co mi zrobisz? Był i taki pomysł: złapać parę i upiec na pokaz! Ale miła babcia Toma wolała nie ryzykować. Wtedy zabawny i pomysłowy Piotrek znalazł patent z internetu: w nocy rozłożyć jajka na grządkach, a rano je zebrać na oczach sąsiadki – niby kury niosły! Był już starym internetowym wyjadaczem: u nich we wsi sieć była dawno. I wyobraźcie sobie, zadziałało: dziękujemy, światowy internecie – w końcu jakaś korzyść z ciebie! Zszokowana Lusia zamarła widząc Tomę zbierającą jajka, a potem tylko patrzyła, jak sąsiadka niesie miskę do domu. Kury więcej na grządki nie wróciły. No to co, pogodzimy się? Lusia, no Lusia? Nie ma już o co się kłócić! A gdzież tam! Teraz przeszkadzał jej dym i zapach z letniej kuchni, gdzie babcia Toma gotowała aż do późnej jesieni. Tak! Wczoraj nie przeszkadzało, dziś już tak! A może ja nie znoszę zapachu smażonego mięsa! Może jestem wegetarianką! A poza tym, Sejm wprowadził ustawę o grillach! – Gdzie tu widzisz grill? – próbowała przemówić do rozsądku była przyjaciółka Tamara. – Przetrzyj czasem okulary, nasza pedantko! Tamara Borowska była grzeczna i cierpliwa, ale jej cierpliwość w końcu się wyczerpała. Sąsiadka zwyczajnie – mówiąc brzydko – „uparła się” i nie było na nią siły… – Może oddamy ją na badania?! – zaproponowała smutno Tamara Piotrowi przy herbacie. – Przecież ona mnie kiedyś zeżre! Babcia Toma naprawdę schudła i spoważniała: codzienne utarczki dawały jej się we znaki. – Udławi się! I nie pozwolę na to! – obiecał przyjaciel. – Mam za to lepszy pomysł! Po kilku dniach, pewnego pięknego ranka, Tamara usłyszała piosnkę: – Toma, Toma – wyjdź z domu! Pod drzwiami stał uśmiechnięty Piotrek: przyjechał na własnoręcznie naprawionym, starym motorowerze – Piotrek na mopedeuszu! – Wiesz, czemu byłem ostatnio taki ponury? – zaczął Piotr Efimowicz. – Bo mój motorower był popsuty! No to co, jedziemy, ślicznotko, na przejażdżkę? Wskakuj – powspominamy młodość! I babcia Toma wskoczyła – bo teraz przecież starość oficjalnie odwołano w naszym Sejmie: wszyscy są aktywni emeryci 65+! I ruszyła, dosłownie i w przenośni, w nowe życie. Wkrótce została pod każdym względem Panią Kozerą: Piotr Efimowicz Kozera się oświadczył! Puzzle się ułożyły, a babcia Toma przeprowadziła się do męża. A Lusia została samotną, grubą i złośliwą kobietą. Nie powiecie, że to nie powód do nowej zazdrości? A że nie miała się już z kim kłócić – cała złość została w niej. A ją przecież trzeba jakoś wyładować… Trzymaj się więc, Tomo, i nie wychodź z domu! Ano, jeszcze wiele się wydarzy! Słowem – nie życie, a piosenka! Czego się spodziewaliście na wsi? Szkoda tylko, że sobie z tym sedesem tyle zachodu narobiły…