Złośliwa sąsiadka

W każdym bloku mieszka taka sąsiadka, co z okna wykrzykuje, jeśli ktoś pod oknem zapala papierosa co ty tutaj wciągasz, ja w mieszkaniu pachnie jak w chatach na wsi!. Co noc goni nastolatków ze schodów o dziesiątej, bo jej sen to świętość. I nie ma sobie spokoju, dopóki nie napisała listu do zarządcy o zaległym śmieciu przy wejściu.

Jeśli nie znasz takiej kobiety, to pewnie jesteś nią Ty. A właściwie ja. Zła sąsiadka. Nie mogę znieść sąsiadówwłaścicieli psów. Ich czworonogi zostawiają kupki w moim rabacie z begoniami i piwoniami. Jeszcze bardziej nie cierpię tych, co dokarmiają bezdomne psy. Ci dobrotusi nie tylko zostawiają sterty, zakopują kości między begoniami, ale i nocą wykrzykują, jakby chciały, żeby cały blok jeszcze tydzień miał ciemne oczy. A wiosną zaczynają wiać, jakby w ich gardłach był wiatr.

Podobnie jest z kotami ich mieszkania śmierdzą jak koci żłóbek! A kiedy koty mają dostęp do podwórka, to dopiero prawdziwa katastrofa. Raz kot sąsiada, półdziki, wskoczył na mój balkon i prawie sprawił, że straciłam włosy, kiedy wybiegałam tam krzyczeć na podwórkowych dzieciaki.

I tak, zgadłaś! Bingo! Nie wytrzymuję też małych karzełków czyli przedszkolaków. Nie rozumiem, po co się ich lubi, i co z nimi zrobić. Ich kruchość i nieopanowywalność mnie przerażają. Pewnego razu ciocia poprosiła, żebym zaopiekowała się pięcioletnim kuzynkiem. Ten w pół godziny wyjebł mi mózg łyżką do herbaty. Najpierw bawił się traktorkiem, potem matka w końcu wyciągnęła go z klatki schodowej. Potem chciał jeść. Ale nie kaszkę, którą miałam z pulpetami. Rozlał ją po stole, kiedy się odwróciłam. Ja myłam talerz, a on znalazł moją kosmetyczkę i zgadłaś, ile mu starczyło mojej ulubionej szkarłatnej szminki Chanel? Przynajmniej nie krzyczał przez piętnaście minut. Potem w końcu dopadł pulpet, a ściany kuchni i korytarza ozdobiły plamy po małych paluszkach.

Kto by pomyślał, że małym nie wolno zbyt dużo smażonego? Wieczorem rozlał mi całą kawalerkę po wosku, bo miał podniecenie od acetonu. Na szczęście po podaniu aktywowanego węgla poczuł się lepiej, a ja z ulgą oddałam go zdenerwowanej mamie.

Skandali z sąsiadami zaczęłam kiedy miałam piętnaście lat, gdy pewna babcia przy klatce spojrzała na mnie takim wzrokiem, co mówił Coś tam się nie zgadza. To mnie tak poruszyło, że od razu odwzajemniłam się, wsadzając do jej skrzynki pocztowej wszystkie darmowe ulotki, które znalazłam w niezamkniętych szufladach reklamówki o oknachdrzwiach, gazety z cudownymi lekami na zdrowie, broszury o magnetycznych bransoletkach na nadciśnienie. Zasypałam jej skrzynkę na miesiąc. Za każdym razem, gdy szukała rachunku za prąd, spadała na nią góra papieru.

Nie poprzestało na tym. Ukradłam jej rachunek i wydrukowałam taki sam, tylko z jednym zerem więcej. Baba pojechała do Energiopol z reklamą, krzyczała na operatorów i wyciągała prawdę. Ostatecznie nie chciała już ze mną mieć nic wspólnego.

Mój kłótliwy charakter wkrótce sięgnął zenitu, gdy odzyskałam kawałek rabatu pod oknem. Po wielu próbach odkryłam, że najlepiej rosną tam begonie nie zje ich ani zakochany drapieżnik, ani pijany mężczyzna, bo ich zapach odstrasza wścibskich sąsiadów.

Pewnego ciepłego poranka odkryłam na swoim rabacie auto! Tak, na rabacie. Przednie koła dotykały wybielonego krawężnika, a masywny zderzak groźnie wisi nad czerwonymi pąkami begonii. To był wyrok dla bezczelnego bandyty, co śmiało naruszył najświętsze miejsce!

– Czyj to pojazd? zapytałam z pogardą sąsiadkę Halinę, którą nazywam szpiegunką w zasadzce.
Halina od rana siedzi na ławce, zaraz po powrocie z porannego zakupowego szaleństwa, kiedy karmi swoje pięć kotów. I nic nie umknie jej oku, nawet myszka.

– Z pięciopiętrowego bloku odpowiedziała chętnie. Widocznie już dawno zauważyła właściciela, bo nie chce się podzielić informacją. Ja się zgadzam w jeepach jeżdżą tylko bandyci.

– Kto to tam? zapytałam, bo znam wszystkich w budynku. Nikt nie wygląda jak bandyta. Gopnik nie liczy się. Nie ma kasy na piwo, żeby jeździć takim autem.

– Mariusz z mieszkania 43 został odebrany przez dzieci oczy Haliny zabłysły. Został słaby, nogi nie słuchają, astma go dopadła

Po pięciu minutach nudnego wymieniania chorób w końcu doszliśmy do sedna mieszkanie okupował wnuk babci, który właśnie remontuje.

W powietrzu pachniała nadchodząca wojna. Pobiegłam do windy, by wskazać bandytowi miejsce, które nie leży blisko mojego rabatu! Lecz kiedy zadzwoniłam do drzwi, nikt nie wyszedł. Auto pod oknem odjechało, a drzwi nie otworzyły się. Zapukałam w zimną, brązową skórzaną tapicerkę może nie słyszy dzwonek? lecz drzwi wciąż stały zamknięte.

Nie straciłam zimnej krwi i szybko napisałam notatkę:
Szanowny nieznajomy, proszę niezwłocznie usunąć swój brudny pojazd z mojego rabatu, inaczej nie ponoszę odpowiedzialności! i wsunęłam kartkę w szczelinę drzwi.

Dzień minął, a przeklęty renault wciąż groził nad moimi ukochanymi begonami. To podcinało mi nerwy.

Halino, wybiegłam na podwórze do szpieginki. Czy dziś pojawił się bandyta z 43?

Nie, pokręciła głową. Przyjechał innym autem, krążył kilka godzin i odjechał.

Więc on sam jeździ innym autem, a ten kamień zostawił, żeby popsować moje kwiaty? zdenerwowałam się.

Zadzwoń do niego zasugerowała Halina. Numer zostawił na wszelki wypadek. Nie jeździ, a wozi go szef.

A co, on z bandytów został szefem? spytałam podejrzliwie.

Czyżby bandyci byli tak uprzejmi? wyjaśniła babcia, roztopiona pod urokiem nieznanego gościa. Pyta o zdrowie. Moim kotom przyniósł wątrobę i drobną rybkę, bo ma przyjaciela z bazą rybną i codziennie może przywozić rybę.

Pomyślałam, że podwórze wkrótce będzie woniło nie tylko kotami, ale i rybą. Nienawiść do sąsiada wzrosła w mig. Musiałam go wyeliminować.

Zebrałam numer, nie zwlekając, wybrałam:
Halo? odezwał się niski, męski głos.
Słuchaj, dostałeś notatkę? zapytałam.
Tak.
Dlaczego nie zabrałeś swojego koritka z mojego rabatu?
No cóż, zapomniałeś magicznego słowa, odpowiedział spokojnie.
Ostatni raz proszę zrób mi miejsce dla moich kwiatów, próbowałam być kulturalna. Jego głos był tak miły, że chwilowo rozluźniłam się.
Nie pomyślę! krzyknął. Tu mi wygodnie. Na szczęście nie wjechałem na kwiaty, a już na krawężnik.
Będziesz żałował! zażądałam.
Wątpię odparł sceptycznie.

Zerwałam połączenie i spróbowałam spopielić auto wzrokiem. Nic nie zadziałało czarna blacha nie spłonęła. Nie martwiłam się mam sprawdzone sposoby na szkodniki i nieposłusznych sąsiadów! Jutro właściciel renaulta będzie płakał nad swoim zachowaniem.

Następnego ranka patrzyłam z balkonu, jak sąsiad podziwia swój pojazd, który od czarnego stał się plamisty. Na maskę posypałam pszenicą ptaki kręciły się nad nią i załatwiały się tam, gdzie je karmiłam. Nie widziałam jego twarzy, ale zauważyłam, że jest wysoki, mocno zbudowany i łysy. Typowy bandyta! Nie, nie przestraszyłam się nie takie już mam.

Radość trwała krótko. Wieczorem czyste, lśniące auto znów stało na rabacie, a przednie koła odcisnęły brudne ślady na krawężniku tak wielkie, jak blizny w moim sercu. To było wypowiedzenie wojny w dosłownym sensie.

Parując jak czajnik, pobiegłam do mieszkania, gotowa na zemstę. Ledwo nie potknęłam się o rdzawą bestię sąsiadowską kotkę z rybką w zębach!
Nios tę rybę do 43! mruknęłam do kota. I nagle poczułam, że cały podwórek nie spał tej nocy koty z całej okolicy zebrały się przed drzwiami mieszkania 43 i urządziły koncert. Pomogła im mała buteleczka naparu z waleriany, którą wieczorem oblałam brązową tapicerkę przy drzwiach sąsiada.

Kotom zamknęli wszystkie wejścia, szarpali drzwi, wyklaskiwali sąsiada. Wszelkie przekleństwa spadły na jego łysinę, a rano czekał go dach samochodu ozdobiony ptasim gniazdem. To nie ja, a mój plan działał.

Sąsiad znów zabrał jeep. Idąc do sklepu, przytuliłam się do przyciętego krzaczka begonii, celebrując małe zwycięstwo.

Kiedy wróciłam do mieszkania, klucz nie wsuwał się do zamka. Próbowałam pół godziny, myśląc, czyj to ręka jest winna. Mówię sobie: niech mu się kręci! Chciałam mu nie tylko tę przyjemność, ale i niechymnie wypróżni się w samochodzie bandyty. Wzywałam fachowca, który otworzył zamek, wyciągając z niego zapałkę.

Głodna, zła i rozgniewana usiadłam planować kolejną sztuczkę. Nie mogłam zostawić zapałek w zamku to byłby bezużyteczny czyn. Wyszukałam w Google gdzie kupić Salidol i zamówiłam.

Rano wszystko było spokojne koty nie krzyczały w klatce, przespam się jak zwykle. Zaparzyłam kawę, zamówiłam ją z Włoch, i ledwie otworzyłam drzwi, gdy nagle wpadł do nich mój nowy bandyta. Był jak połączenie Dmytry Jaroša i kreskówek w skórzanych, jadowoniebieskich dżinsach i zielonej koszulce. Nie zrzucił butów, tylko wkroczył na kuchnię, nie mówiąc ani słowa.

Wziął moją mydło do naczyń z aloesem i zaczął myć ręce przy zlewie.
Nie mogłeś tego zrobić w domu? zagadnął.
Może pójdziesz bliżej? odparł, nie odwracając się, i dalej szorował dłonie.

Wpadłam wtedy na pomysł nasmarować wszystkie klamki samochodu wazeliną. Po umyciu rąk i wytrzeć je czystą ściereczką, podszedł do mojego kubka, wciągnął zapach kawy i wypił mój napój, mówiąc:
To ma zapach kawy? Pyszne! i jakby nieco się rozczulił. Następnie, po chwili, patrząc na mnie z ciepłym uśmiechem i zmarszczkami od śmiechu, dodał:
A ty jesteś urocza przyznał, że wyobrażał sobie, że mieszkam w czarnej chatce, a ja wcale nie jestem czarownicą.

Jeśli się wpatrywałaś, to się wynurz! odparłam, nieco zirytowana, ale i rozbawiona. Nie chciałam więcej jego komplementów serca mi nie potrzebują motyli. Nie mogłam się uspokoić, bo jego spojrzenie działało na mnie jak suszarka na włosy gorąco i nieprzyjemnie.

Miałem na myśli krem czy pszenicę? zapytał, a ja odpowiedziałam:
Nie wkładałam ci w zamek zapałek! wkurzona, ale i ze wstydu podniosłam rachunek za fachowca.

To nie ja pokręcił głową. A więc kto?

Wtedy podniosłam ręcznik z mokrej głowy, a on spojrzał na moje mokre włosy, które opadały po ramionach. Wtedy jednak uświadomiłam sobie, że w naszym duecie pojawił się trzeci szkodnik.

Proponuję rozejm wyciągnął rękę. Dopóki nie ustalimy, kto się tak zabawia.

Tylko dopóki nie wyznaczysz! odparłam, wbijając palec w jego klatkę piersiową. I niech jeep stanie przynajmniej pół metra od mojego rabatu!

Następnego ranka bandyta znów pojawił się pod moimi drzwiami, tym razem delikatnie naciśnięł dzwonek i otworzył drzwi z uśmiechem.
Masz na dywanie psie kupy powiedział, wskazując na podłogę. Ja już je rozgnieciłam, więc bądź ostrożna.

Zabrał mój kubek z kawą, sięgnął po telefon:
Gotowa, by zobaczyć, kto tu wreszcie się zjawił?
Podobno wczoraj babcia Halina rozniosła prezenty pod drzwi. Po obejrzeniu nagrania po raz trzeci, spojrzeliśmy na siebie i jednocześnie potrząsnęliśmy głowami. Nie było pojęcia, po co to robiła!

Porozmawiam z nią powiedział mój sąsiad, Serdeuszka. I wpadnę wieczorem, żeby opowiedzieć.

Porozmawiaj zgodziłam się, po raz pierwszy oddW końcu, gdy ostatni świt rozproszył mroczne chmury, wszyscy sąsiedzi, łącznie z bandytą, kotem i babcią Haliną, spotkali się przy moim rabacie, wypili wspólną kawę i postanowili, że od tej pory będą rozwiązywać spory jedynie przy herbacie i uśmiechu.