Zła sąsiadka

15 listopada 2025
Drogi dzienniku,

W każdym bloku mieszka taka pani, co krzyczy z okna, kiedy ktoś pali pod jej oknem i narzeka, że w jej mieszkaniu pachnie. Która wypędza nastolatków z podwórka o dziesiątej w nocy, żeby nie hałasowali, i składa skargi do zarządcy za nieposprzątane śmieci. Jeśli nie znasz takiej kobiety to właśnie ty jesteś nią. A właściwie ja. Zła sąsiadka tak zwą mnie w tym kamieniczce. Nie mogę znieść sąsiadówpsiaków. Ich psy zostawiają kupy w mojej rabacie z geranium i piwoniami. Jeszcze bardziej nie cierpię tych, co dokarmiają bezdomne psy. Te podwójną winą nie tylko zostawiają kupki, zakopują kości między kwiaty, ale i w nocy szczekają tak, że cała tygodniowa noc przechodzi w czuwanie. Niektórzy nawet wiosną wycie zaczynają.

Tak samo nie znoszę sąsiadów z kotami od ich mieszkań roznosi się zapach kuwety! A jeśli koty mają dostęp do podwórka, to już wprost koszmar. Kiedyś jedna z nich wskoczyła na mój balkon i prawie doprowadziła mnie do szaleństwa, gdy wybrałem się tam krzyczeć na podwórkowe dzieci.

A co z małymi gnomami? czyli dziećmi. Nie potrafię ich kochać, nie rozumiem, co z nimi zrobić. Przypominam sobie, gdy ciotka poprosiła mnie, żebym zajął się moim pięcioletnim kuzynem. Ten w pół godziny wyjadł mi mózg łyżką do herbaty. Najpierw bawił się traktorkiem, pięć minut, aż jego mama nie wyszła z klatki schodowej. Potem chciał jeść nie koniec, nie tę papkę z klopsikami, tylko moją własną. Rozlał ją po stole, a gdy odwróciłem się, mały znalazł mój kosmetyczny woreczek i zgadłeś, ile mu starczyło mojej ulubionej czerwonej szminki Chanel?

Nie hałasował przez piętnaście minut, ale potem podjął się szkutowania moich klopsików, a w kuchni i korytarzu pojawiły się tłuste plamki od małych paluszków. Kto by pomyślał, że małe dzieci nie tolerują tłustego mięsa? Wieczorem zwymiotował mi cały dywanik, bo dostało go acetonu. Na szczęście po podaniu mu węgla aktywowanego wszystko się uspokoiło i oddałem kuzyna zmartwionej mamie.

Kłopoty z sąsiadami zaczęły się dla mnie około piętnastu lat temu, kiedy pewna babcia przy klatce spojrzała na mnie i powiedziała: Coś takiego nie mieści się w tej kamienicy. Nie podobało mi się to, więc zaczęłam wrzucać jej do skrzynki pocztowej wszelką darmową reklamę, jaką znalazłam w niezamkniętych skrzynkach ulotki o oknach, gazety z cudownymi lekami, reklamy magnetycznych bransoletek na nadciśnienie. Miesiącami zasypałam jej skrzynkę papierami; kiedy szukała rachunku za prąd, znajdowała stertę makulatury.

Ale to nie koniec. Podszywałam jej fakturę i drukowałam taką samą, lecz z dodatkowym zerem. Baba Łucja ruszyła do spółdzielni, krzycząc na operatorów, szukając prawdy. Nie mogła już ze mną nic zrobić.

Mój gniew wszedł na nowy poziom, kiedy pod moim oknem zdobyłam kawałek rabatu. Po wielu próbach odkryłam, że najodpowiedniejsze są geranium nie wykradają je zakochane pająki i nie omijają ich pijani. Tak więc pewnego słonecznego ranka zauważyłam na mojej rabacie samochód! Przednie koła dotykały wybrukowanego krawężnika, a masywny zderzak groźnie górował nad czerwonymi kwiatami. To był wyrok dla bezczelnego bandyty, który nieostrożnie naruszył świętość mojego podwórka.

Czyj to pojazd? zapytałam surowo sąsiadkę Babcię Zosię, którą nazywałam szpieg w zasadzce. Zosia od rana siedzi na ławce po powrocie z targu, niosąc karmę dla pięciu kotów. Jej oczy nie przegapią nawet myszy.

To jakiś szmatowy jeż z piątego piętra odparła. Widać, że od dawna obserwuje właściciela auta, ale nikt nie podzielił się z nią informacją. Zgadzam się w jeżach jeżdżą tylko bandyci.

A co z naszą Marusią z mieszkania 43? zapłonęły oczy Zosi. Osłabła, nogi nie słuchają, astma ją dusi

Po kilku minutach nieciekawych wyliczeń dotarliśmy do sedna mieszkanie okupował wnuk babci, który właśnie remontuje. W powietrzu czuć było zapowiedź kolejnego sporu. Pobiegłem do windy, by wskazać bandytowi miejsce, które miało być daleko od mojej rabaty. Ale drzwi nie otworzyły się, gdy zadzwoniłem pod nieznajomego. Postanowiłem zostawić notatkę:

Szanowny nieznajomy, niezwłocznie usuń swój brudny samochód z mojej rabaty, inaczej nie ponoszę odpowiedzialności.

Dzień minął, a samochód wciąż ten sam rover nadal groził nad moimi geranium. Wściekłość rosła. Pobiegłem na ulicę, by zapytać Zosię:

Czy dzisiaj przyjechał ten bandyt z 43?

Nie, przyjechał innym autem, postojął chwilę i odjechał odpowiedziała.

Więc on jeździ innym autem, a ten zostawił mój kwiatowy kosz na drodze? oburzyłem się.

Zadzwoń do niego, zostawił numer na wszelki wypadek. Nie prowadzi go sam, a ktoś inny zapewniła.

Co to za szef i dlaczego zostawił? spytałem podejrzliwie.

Bandyci nie są uprzejmi odparła z uśmiechem. Mówi, że przyszedł po ryby dla moich kotów, bo jego przyjaciel prowadzi sklep rybny. Teraz podwórko będzie pachniało rybą i koty będą szczęśliwe.

Pomyślałem, że teraz w klatce będzie nie tylko brud, ale i rybny zapach. Zdecydowałem się zadzwonić pod podany numer. Głos w słuchawce był głęboki i spokojny.

Słyszałaś, że dostałaś notatkę? zapytałem.

Tak odpowiedział. Dlaczego nie zabierzesz swojego wiadra z moich kwiatów?

Zapomniałeś jednego słowa powiedział z chłodnym uśmiechem.

Ostatni raz proszę: usuń swój pojazd powiedziałam próbując być pokojowa. Jego głos brzmiał, jakby był przyzwyczajony do władzy.

Nie zamierzam odezwał się. Tu mi wygodnie i nie wjechałem na Twoje kwiaty, tylko na krawężnik.

Poczujesz konsekwencje! zagroziłam.

Wątpię odparł, pełen sceptycyzmu.

Odłożyłem telefon, spróbowałem patrzeć na auto. Nie zrobił nic czarny metal nie wydzielał dymu. W kolejny poranek właściciel roversa już żałował swojego zachowania. Z balkonu obserwowałem, jak jego samochód, pokryty od wieczora płatkami pszenicy, przyciągał ptaki, które lądują i zjadają rozsypane ziarenka. Była to mała zemsta przyrodnicza.

Następnego dnia auto znów stało w mojej rabacie, przednie koła wjechały w krawężnik, zostawiając brudne odciski, które były tak same jak rany w moim sercu, kiedy to zobaczyłem. To był dosłowny sygnał wojny.

Z irytacją, niczym kipiący czajnik, wróciłem do mieszkania, by przygotować kolejną zemstę. Na drodze spotkałem kota z rybą w zębach przysłał go sąsiad z mieszkania 43.

Przynieś rybę do 43! mruknąłem do futrzanego intruza.

Nocą w całym bloku zebrały się koty ze wszystkich podwórek, organizując koncert przy drzwiach 43, wzbudzony zapachem waleriany, który rozlałem po drewnianych framugach. Koty przemierzały korytarz, zamykały drzwi i szczekały na mojego bandytę, a jego lśniąca zbyt mocno karoseria pokryła się nieprzyjemnym zapachem.

Rano przyjechał znowu w tym samym roverze. Nie zamykał drzwi, a kiedy zadzwoniłem, nikt nie otworzył. Pukałem w zimną, skórzaną obudowę, jakby nie słyszał dzwonka. Nie udało się. Postanowiłem zostawić notatkę:

Proszę usunąć brudny pojazd z mojej rabaty, w przeciwnym razie nie ponoszę odpowiedzialności.

Dzień po dniu auto stało nieprzerwanie, a mój gniew rosł. W końcu, po trzech tygodniach, dostałem telefon od sąsiada, którego nazwałem Szczepan. Przeglądnął nagranie z kamerki przy klatce: Babcia Zosia rozrzucała prezenty pod drzwiami. Po trzykrotnym oglądaniu patrzyliśmy na siebie, nie rozumiejąc jej motywacji.

Porozmawiam z nią powiedział Szczepan. Przyjdę wieczorem i wyjaśnię.

Zgodziłem się, choć po raz pierwszy w życiu poddałem się czyjejś inicjatywie. Wieczorem przygotowałem czekoladowe ciastka mały grzech dla figury i czekałem. Szczepan zjawił się po pracy, przynosząc kilka litrów kakao i zapytał mnie, czy mam w domu kawę. Otworzyłem szafkę i podałem mu to, czego potrzebował. Potem zauważył, że drzwi szafki się przekrzywiają i zaoferował naprawę w zamian miałem dostać rekompensatę za nerwy.

Następnie rozmawialiśmy o babci Zosi, o jej głośnej muzyce w mieszkaniu 44 i o wymianie dywaników. Nie czułem wobec niej wielkiej wrogości, ale zemsta była wciąż w planie.

Po powrocie Szczepan przyniósł mi wódkę i wpakował do ręki ręcznik, żeby wytrzeć mydło z miski. Potem, z niesamowitą nonszalancją, wlał mi do ręki płyn do mycia naczyń z aloesem, myjąc ręce przy zlewie.

Nie mógłbyś to zrobić w domu? zapytał.

Chcę przyjść bliżej, odparłem. – A potem obmyłem swoje dłonie czystą ściereczką i położyłem je na moim ulubionym ręczniku do kawy.

W tym momencie, widząc, że mam w ręku wierszyk, wpadł do kuchni i wziął mój kubek z kawą. Wziął łyk i zachichotał:

To pachnie kawą? powiedział, po czym wypił mój napój. Przykrył oczy i powiedział:

Nieźle, może wybaczę ci tę małą figlę.

Chciałem go uderzyć pięścią, ale patrząc na jego ciepłe spojrzenie z drobnymi zmarszczkami, poczułem, że moja wściekłość topi się jak para z czajnika.

Jeśli już tak, to może zróbmy rozejm zaproponował.

Tylko pod warunkiem, że… odparłem, nie chcąc dłużej czekać.

Następnego ranka bandyta znów zjawił się pod moimi drzwiami, tym razem delikatnie naciśnięwszy dzwonek. Otworzyła się brama i zobaczyłem go z paprocią w ręku.

Masz w środku kibel? zapytał, patrząc na moje podłogowe psie ślady. Ja już je wytrąciłem, więc bądź ostrożna.

Wziął moją kawę i telefon, by pokazać koledze, że w bloku zainstalowano kamery. Razem z Szczepanem obejrzeliśmy nagranie, na którym Babcia Zosia rozrzucała paczki pod drzwi 43, a my patrzyliśmy na siebie, nie rozumiejąc, po co to robi.

Zgodziłem się rozmawiać z nią, bo po raz pierwszy w życiu poddałem się komuś innemu, nie chcąc być niegrzeczny. Przygotowałem czekoladowe ciastka, żeby zrobić wrażenie. Szczepan przybył, naprawił drzwi szafki i przyznał, że w łazience drzwi skrzypią, a w mieszkaniu samotnej dziewczyny jest kilka drobnych usterek.

Na koniec tego długiego sporu wyciągnąłem jedną prostą prawdę:

**Lekcja:** Nie warto tracić energii na niekończące się wojny sąsiadów; lepsze jest szukać porozumienia, nawet jeśli wymaga to odrobiny pokory i kawy podzielonej z nieznajomym.