ZŁA MIŁOŚĆ: HISTORIA PEŁNA PASJI I ZDRADY

Co będzie teraz? zapytała niepewnie Jadwiga, raczej samą siebie niż swojego ukochanego.
A co? Będę przyślę ci swatów. Czekaj odpowiedział chłopak spokojnie.

Jadwiga wróciła z spotkania, które później odmieniło całe jej życie, radosna i tajemnicza. Dwie młodsze siostry wysłuchały jej szczegółów o spotkaniu z Borysem. Siostry wiedziały, że Jadwiga była szaleńczo zakochana w nim. Borys obiecał wyjść za mąż za Jadwigę tej jesieni, po ważnych pracach na wsi.

Teraz, gdy odbyło się bliskie spotkanie na sianokosie, chłopak miał obowiązek ofiarować dziewczynie dłoń i serce. Jednak w polach już było żniwo, plony spoczywały w spichrzach, nadchodził Nowy Rok, a swatów nie widać było w zasięgu wzroku

Matka Jadwigi, ciotka Gosia, zauważyła w najstarszej córce zmiany. Jadwiga, zwykle wesoła, zbolała i przybrała na wadze nierównomiernie. Doszło do rozmowy serc. Po gorzkiej wyznaniu Jadwigi ciotka Gosia chciała spojrzeć w oczy przyszłemu „zięciowi” i jednocześnie dowiedzieć się, czy nie zaginęli już swatowie.

Gosia nie zastanawiając się długo udała się do sąsiedniej wsi, gdzie mieszkał Borys. Powitała ją matka chłopaka, nieświadoma żadnych tajemnic syna. Gosia wszystko wypowiedziała, co myślała, i obie kobiety zwróciły się przeciwko Borysowi. Ten odpowiedział z oburzeniem:

Skąd mam wiedzieć, czy u Jadwigi będzie dziecko? Na wsi jest wielu chłopców. Mam przyznać się do ojcostwa wszystkich?

Ciotka Gosia wściekła się. Odchodząc z domu, rzuciła Borysowi jedynie:

Niech cię los doprowadzi do wiecznego małżeństwa, łotra!

Pewnie te słowa dotarły do niebiańskich urzędów. Borys później miał cztery małżeństwa

Z twarzy matki Jadwiga wyczuła niepogodne konsekwencje spotkania dwóch matek. Gosia surowo ostrzegła wszystkie córki:

Ojcu nie mów nic! Rozwiążemy to sami.

Jadwiga, jedź do Jędrzejowa do krewnych. Kiedy dziecko przyjdzie na świat, oddaj je do szpitala. Inaczej w naszej wsi babki będą szmacić języki bez końca, nie da się tego zmyć Daj Bóg, wszystko się ułoży. Ech, dziewczyny, grzechy słodkie, a ludzie przygnębieni

Mąż ciotki Gosi był intelektualistą w wiosce. Miejscowi nazywali go jedynie imieniem i patronimikiem Denis Waleryj, nauczyciel w szkole. Był surowy i sprawiedliwy, szanowany, do którego przychodzono po radę i rozstrzygnięcie sporów.

Nagle własna córka przywiodła do domu dziecko! To był hańba dla całego gospodarstwa! Gosia nie mogła dopuścić takiego obrotu spraw, więc odesłała winowajczynię do krewnych. Na pytania męża odpowiedziała:

Niech Jadwiga jedzie do miasta pracować. Nie jest mała, ma już dwadzieścia lat.

Nadzorowała młodsze siostry pilniej. Czy da się to ogarnąć? Średnia córka Stasia wkrótce wyjechała na przydział do szkoły w Sandomierzu, najmłodsza Ewelina do Krakowa.

W wiosce każde wypowiedziane słowo odbija się echem. Plotki dotarły do uszu Denisa Waleryja. Od swoich uczniów dowiedział się, że w jego własnej rodzinie są nieszczęścia. Nie postawi się brama przy obcym ustach i zorganizował żoncie niespotykany rozgardiasz.

Jak mogłaś pomyśleć, że dziecko oddasz do domu dziecka? To twoja pierwsza wnuczka! Chcę zobaczyć tę dziewczynkę w naszym domu! wykrzyknął.

Gosia nie spodziewała się tak burzliwej reakcji męża, choć sama przeżyła cały ostatni rok. Wiedziała, że wnuczkę załatwiono do domu dziecka i bała się ją odwiedzać. Bała się własnego krwiopochodzenia. Ojej, córka jagód je, a matka ma suchość w gardle rozpaczała.

Wkrótce Gosia i Jadwiga przywiozły dziecko do wsi. Dziewczynkę nazwano Anią. Przez rok Ania nie znała własnej rodziny. Ten grzech Jadwiga nosić będzie przez całe życie. Cokolwiek Ania robiła (i było co wspominać), Jadwiga przyjmowała to cierpliwie i bez protestu.

Wychowaniem Anii zajmowali się zarówno dziadek Denis, babcia Gosia, jak i sama Jadwiga. Często Jadwiga wspominała ostatnie spotkanie z Borysem wonny zapach suchych ziół, słodko rozgrzewające chwile namiętnej miłości na sianokosie. Wciąż kochała Borysa, choć go oszukał, zdradził i spalił serce. To była miłość przeklęta! Miłość nie jest ziemniakiem, nie wyrzuci się jej przez okno

Jadwiga stała się samotną matką. Patrząc na Anię, dostrzegała w niej cechy Borysa charakter, odwagę, twardość. Jadwiga żyła w mgławicy, nic nie sprawiało jej przyjemności. Nawet wesoła Ania budziła smutek. Ech, bez ojcowskiej opieki

Gdy Jadwidze skończyło dwadzieścia pięć lat, zaczęli ją zalecać zalotnicy, zwany bratem. Pamiętali, że dorastali razem. Ciotka Gosi miała kiedyś siostrę, która wyszła za wdowca z trojgiem dzieci. Jeden z nich, Fryderyk, był jednym z tych chłopców. W jednej wsi wszyscy się znali.

Jadwiga niechętnie przyjmowała zaloty Fryderyka. Z dzieckiem nie było łatwo, a sama była jeszcze młodą kobietą. Fryderyk byłby dobrą małżonką, gdyby nie Ania Jakby miał wobec niej zachowywał się? Fryderyk znał całą nieszczęśliwą historię Jadwigi, ale uwielbiał ją od dziecka. Wziąłby ją za żonę, choćby z trójką dzieci, nie z Anią Czy zgodziłaby się?

Zagrali wiejską, hałaśliwą ceremonię. Zbudowali nowe życie, wiodący gniazdo rodzinne. Fryderyk z rodziną pojechał do Krakowa, z dala od ciekawskich oczu. Teraz młoda rodzina nosiła własną, kruchą tajemnicę. Jadwiga szybko urodziła córkę Łucję. Dla Fryderyka obie córki były równocześnie własne. Anię przyjął na adopcję, nie rozróżniając różnic między siostrami. Żył i oddychał swoją rodziną.

Jadwiga okazała się dobrą gospodarczą, matką i żoną. Fryderyk tchnął w nią życie, odrodził złamaną duszę. W ich domu panował spokój i zrozumienie.

Minęło dziesięć lat.

Pewnego letniego wypoczynku Ania, Łucja i jeszcze czworo wnucząt odpoczywały na wakacjach u babci Gosi. Babcia Gosia była szczęśliwa i dumnie kroczyła po wsi. Trzy córki zamężne, wszystkie z dziećmi. Teraz miała trzech wnuków i trzy wnuczki.

Pewnego dnia wnuczka ze średniej siostry szukała w zapomnianym strychu. Pośród starych, zakurzonych gazet i zapisanych w zeszytach notatek dziadka natrafiła na mały notatnik. Usadowiwszy się wygodnie, zaczęła czytać zapiski. Przeczytała i zamarła! Okazało się, że ojciec Ani wcale nie jest jej ojcem! W notatniku na każdej linijce powtarzał się imię Borys. Dziewczyna domyśliła się, że czyta prywatny dziennik ciotki Jadwigi!

Ta nowina nie mogła jej pozostać w gardle. Ania opowiedziała całą historię swojej kuzynce Łucji. Łucja, chwytając notatnik (dowód!), pobiegła do babci Gosi po wyjaśnienia.

Czuła babcia wyznała wszystko, co nosiła w sercu. Potem ganiła się, że nie spaliła tego przeklętego notesu. Ania nie potrafiła pojąć, co przez tyle lat ukrywano przed niej własny ojciec? Natychmiast chciała go poznać. Babcia Gosi musiała podać adres nieistniejącego ojca.

Ania wzięła ze sobą siostrę obrońcę i razem ruszyły do sąsiedniej wsi.

Na progu domu przywitała je matka Borysa. Wnuczkę rozpoznała od razu, bez zbędnych słów. Ania kropla po kropli przypominała swojego ojca. Kobieta pospieszała, przygotowując przy stole przysmaki. Potem rozpłakała się, wyznała wnuczce: Pamiętałam cię zawsze, ale syn zakazywał spotkań. Z sąsiedniego pokoju wyszedł Borys.

Uważnie przyglądając się dwóm niebieskookim siostrom, zapytał:

No, przyznajcie się, która z was jest moją córką?

Ania odważnie odpowiedziała:

Mogłam być twoją córką!

Borys skinął głową i zaprosił Anię na podwórko. Ania wyszła, ale po chwili wróciła z gniewem. Matka Borysa, widząc rosnące napięcie, zaprosiła wszystkich przy bogatym stole. Nalewała dziewczynom kielichy mocnego wódki. Siostry zaśmiały się:

Co wy? W mieście w naszym wieku nie pijemy! Jesteśmy jeszcze za małe na alkohol.

I wypiły.

Jak dotarły do własnego domu, nie pamiętały już drogi.

W drodze powrotnej ciekawość wzięła górę i siostra zapytała Anię:

O czym rozmawiałeś z ojcem na podwórku?

Nic. Zaoferował mi pieniądze. Chciał się wykupić? Nie wzięłam. I wcale nie podobał mi się ten tata. Nie rozpoznał mnie, a ja, cóż, jestem jego kopią! Czy zauważyłaś? Ojciec nazywa się wzburzyła się Ania.

Babcia Gosia wyciągała od wnuczek wszystkie informacje.

Jak było? Co podano? Czy mam mówić o tym Fedy i Jadwidze? martwiła się babcia.

Ania odpowiedziała krótko:

Poza ojcem Fedy, nie mam innych ojców!

Od tej chwili żywiła urazę do matki. Potępiała Jadwigę za to, że przestraszyła się słabych plotek ludowych. Skrytykowała ją za to, że oddała własną krwiącą dziecko do domu dziecka.

Jadwiga przez całe życie powtarzała:

Przepraszam, Aniu, matko moja nieobliczona!

Lata mijały

Ania i Łucja dorosły, wyszły za mąż. Ania urodziła dwóch synów. Najstarszy był podobny do młodzieńczego Borysa.

A co z Borysem? Nie zapomniał Jadwigi. Czasem spotykali się w Krakowie. Jadwiga przychodziła na rzadkie spotkania z dawną miłością, by pokazać Borysowi, że żyje w dostatku, w miłości, i nie potrzebuje go już. Oczywiście nie mówiła Borysowi, że Ania przez dziesięć lat zabraniała jej kontaktu z wnukami, i Ania sama nie utrzymywała z nim więzi. Stare grzechy rzucają długie cienie.

Jadwiga rozumiała to i cierpiała. Całe życie pocieszał ją mąż. Fryderyk widział w Jadwidze słońce bez plam. Nie skarżył się ani słowem, ani spojrzeniem. Przed ich ślubem żartował:

Czerwony jabłkowy gnidzik nie jest wstydem.

Jadwiga od dawna przywiązała się do Fryderyka sercem. Człowieka takiego nie da się nie kochać.

Dożyli Jadwiga i Fryderyk złotego ślubu!

Na uroczystość przybyły dzieci, wnuki, prawnuki. Ania, w środku rodzinnego jubileuszu, odciągnęła Jadwigę na bok i ze łzami w oczach rzekła:

Wybacz mi, mamo! Za wszystko wybacz! Nie miałam prawa cię sądzić!

Borys również zatelefonował, składając życzenia rodzinie Jadwigi.

Nie dożyję złotego ślubu. Z ostatnią żoną mam dziesięć lat. Czwarta ona u mnie Przepraszam, Jadwigo! Do dziś nie rozumiem, czemu, głupcze, odrzuciłeś mnie? płakał Borys.

Jadwiga nie pozwoliła mu dokończyć:

Nie mów dalej. Odmówiłeś, więc nie kochałeś. Wyobraź sobie, jestem bardzo szczęśliwa! Oczywiście młodość wymagała zapłaty za błędy, ale teraz mam wszystko. Najważniejsze mój Fryderyk! Nie obwiniam nikogo. Przebaczyłam ci dawno.

Żegnaj więc, Borysie