Zła macocha

**Macocha.**

— Nie pojadę! — wrzasnęła Bronia, zatrzaskując z hukiem drzwi swego pokoju.
— O, królewna się znalazła! — syknęła Gertruda Stanisławowa, poprawiając szlafrok. — Żyje na mojej karku, a jeszcze wytyka warunki.
Bronia miała piętnaście lat. Jej ojciec zginął dwa lata temu w wypadku. Rodzice byli rozwiedzeni, ale jej mama, Jadwiga, nie poradziła sobie z bólem: najpierw łzy, potem alkohol, potem pogotowie. I w końcu – cisza. Serce stanęło.
Nie zabrano dziewczyny do domu dziecka, bo zabrała ją ciotka, siostra ojca – Weronika Janina, surowa, małomówna kobieta z srebrnym koczkiem na karku. To ona ustanowiła opiekę. Ale po pół roku pozbyła się Broni jak kłopotliwej walizy: „Bronia jest nie do opanowania, nie słucha, nie chce z nami mieszkać, a mąż jest przeciwny, u Gertrudy – miejsca starczy”.
Tak Bronia trafiła do macochy. Gertruda Stanisławowa była drugą żoną jej ojca. Tą samą, przez którą mama kiedyś płakała. Wcześniej Bronia nienawidziła jej z daleka. A teraz przyszło im żyć pod jednym dachem.
— Będziesz jadła? — warknęła Gertruda, stukając łyżką o garnek.
— Nie — odparła sucho dziewczyna.
— To nie trzeba. Tylko czipsów po domu nie szukaj. Nie kupowałam ich.
Dom Gertrudy był stary, ale przestronny i przytulny. Ojciec zdążył zrobić remont: kuchnia z kawową zabudową, salon oklejony beżową tapetą, nawet kocioł nowy postawił. Lecz mimo przytulności, Broni było tu jakoś zimno.
— Porozmawiajmy na czysto, jak jest — powiedziała pewnego dnia macocha, nie wytrzymując. — Wiesz, nie lubię cię. I ty mnie nie lubisz. To nasze, wzajemne. Ale dałam słowo ojcu: nie wywalę cię. Będziesz się uczyć, ja gotować, w domu czysto — żyj, ale nie rządź tu i nie udawaj krakowskiej sierotki. Ja też w życiu wiele przeszłam.
Bronia zacisnęła pięści, lecz milczała.
— Moja mama — rzekła Gertruda — umarła, jak miałam siedem lat, ojciec pił. Zaharowywałam się na trzech robotach od piętnastu. A twój ojciec, nawiasem mówiąc, sam za mną latał. Więc złości za niego nie miej.
Na tym stanęło.
Słowo po słowie, rozmowy stawały się krótsze, spojrzenia ostrzejsze. Nie kłóciły się otwarcie, ale w domu unosiło się napięcie.
Pewnego dnia Bronia wróciła ze szkoły, zobaczyła notatkę na stole i osłupiała:
> „Jadę do siostry do Kielc. Wracam za tydzień. Pieniądze na stole. Kup ziemniaki, gotuj sobie sama. Nie zapomnij, kot je według harmonogramu. G.”
Żadnego „całuję”, „trzymaj się”, „nie tęsknij”. Tylko kot, kartofle i grafik. Broni nawet przykro się zrobiło.
Nagle pojęła, jak tu pusto. Telewizor zgaszony, czajnik zimny, nawet kurz nie zdążył osiąść na parapecie. I po raz pierwszy od dawna poczuła strach.
— A co, jeśli ona nie wróci? Co mam wtedy zrobić? — wyszeptała w pustkę.
Bronia weszła do pokoju Gertrudy, zajrzała do szafy, do szuflady… I znalazła zdjęcie. Oto mała Gertruda z warkoczykami. Oto już dziewczyna — w białym fartuchu. A tu — z jej ojcem. I — z nią, z Bronią, maleńką jak kruszynka. Gertruda miała wtedy prawdziwy uśmiech.
Bronia usiadła na brzegu łóżka i z jakiegoś powodu zapłakała. Wszystko w jej duszy się pomieszało: ból, uraza i strach.
—
Dni bez Gertrudy Stanisławowej płynęły wolno, lecz jakoś… swobodnie.
Bronia puszczała głośno muzykę, jadła wprost z garnka, wylegiwała się z kotem na kanapie. Ale nawet w tej leniwej niezależności pojawiło się dziwne uczucie — jakby czegoś jej brakowało. Albo kogoś.
Czwartego dnia zrobiło się jej nudno. Piątego — niespokojnie.
Szóstego — Gertruda wróciła.
Bronia siedziała w kuchni nad lekcjami, gdy trzasnęły drzwi frontowe.
— Twój kot oszalał — krzyknęła Gertruda z progu. — Miauczy, jakby operę śpiewał. A karmiłaś go w ogóle?
— Tak, według grafiku — burknęła Bronia, wstając.
Ale spojrzawszy na macochę, zastygła. Tamta wyglądała na zmęczoną. Torby ciężkie, twarz blada, a w rękach… koperta.
— Patrz, co ci przywiozłam — powiedziała niespodziewanie miękko Gertruda, podając kopertę. — Tam coś o twojej matce.
Bronia podskoczyła:
— O mamie?
— Twoja mama miała siostrę. Wyszła za Łotysza i wyjechała. Sama cię szukała, ale… W Kielcach się z nią spotkałam. Zostawiła ci list i fotografię. Mówi, jeśli zechcesz — moż
Alicja obejmowała ją może zbyt mocno, ale Larysa tym razem nie protestowała, tylko patrzyła na parę unoszącą się nad wystygłymi pierogami, słuchając równomiernego oddechu Maćka z pokoju obok w swoim teraz domu.
A stary kot mruczał u jej nóg, wypełniając dom szumem przypominającym szept zapomnianych zaklęć.