Ziemię wyrównał. Zrobił Marcie rabaty na kwiaty. Postawił altankę. W domu też było widać silną męską…

Ziemię wyrównał. Zrobił Zosi rabaty na kwiaty. Zbudował altanę. W domu też czuło się silną, męską rękę. Nie, Zosia dobrze wybrała sobie męża. Absolutnie dobrze. Do tego jeszcze Piotr zarabiał pieniądze. Zawsze starał się sprawić Zosi radość prezentami.

Przecież mnie nie kochałaś. Wyszłaś za mnie bez miłości. Teraz mnie zostawisz, kiedy zachorowałem…

Nie zostawię! odparła Zosia i objęła Piotra mocno. Jesteś najlepszym mężem! Nigdy cię nie zostawię…

Nie mógł uwierzyć, że to prawda. Humoru nie miał najlepszego…

Zosia przeżyła w małżeństwie dwadzieścia pięć lat i przez cały ten czas wciąż podobała się mężczyznom. Jako dziewczyna już była najbardziej rozchwytywana.

Co tam młodość! W podstawówce prawie wszyscy chłopcy biegali właśnie za Zosią. A przecież nie była pięknością.

Nie zostawiła męża, choć był postacią na swój sposób niejednoznaczną.

Nie, Zosia żyła z Andrzejem do końca jego dni. Wychowali córkę, wydali ją za mąż. Młody zięć zabrał Kasię do Włoch, teraz przysyłali ładne zdjęcia i zapraszali w gości. Ale z Andrzejem nigdy się nie zebrali… Może Zosia jeszcze pojedzie. A Andrzej… już nie.

Mąż Zosi zginął w wypadku samochodowym. Tak głupio… potem Zosi powiedzieli, że najpewniej źle się poczuł za kierownicą. Serce, spanikował, nie opanował auta.

Może stracił przytomność? rzuciła.

Teraz już się nie dowiemy westchnęła przyjaciółka, lekarka. Przyczyna: rozległe obrażenia, nie do pogodzenia z życiem.

Zosia była w szoku. Przyjaciółka Ola pomogła wszystko zorganizować.

To ona zdobyła informacje swoimi kanałami. Andrzeja pochowali i Zosia została sama w dużym domu, który razem budowali przez lata.

Dla dwóch osób wydawał się w sam raz, w gościach nawet nie taki duży. Ale dla jednej kobiety ogromny i uciążliwy.

Dom to dom. W nim męska ręka potrzebna…

Kasia przyjechała pożegnać się z ojcem. Zagaiła rozmowę o sprzedaży domu, zakupie mieszkania i ewentualnej przeprowadzce Zosi do nich.

No nie! oburzyła się Zosia. Nie po to budowałam ten dom, żeby go teraz sprzedać. I do waszych Włoch nie chcę. Widziałam już Włochy…

Mamo!

Kasieńko, nie bądź niemądra Zosia uśmiechnęła się przez łzy. Żartuję.

Skoro żartujesz, może nie jest tak źle.

Wszystko było niejednoznaczne. Podobnie jak sam zmarły. Z jednej strony Andrzej był troskliwy i kochający.

Z drugiej człowiek nastroju. Często w złym humorze potrafił Zosi podnieść ciśnienie do granic. Potem żałował, przepraszał, a Zosia była osobą pogodną nie rozpamiętywała takich rzeczy. I tak żyli. Dwadzieścia pięć lat! Zwariować można…

Kasia wróciła do siebie jej mąż dużo pracował, dziewczyna chciała zadbać o domowe ognisko. Została Zosia sama.

Ale znała siebie to nie potrwa długo.

I tak rzeczywiście było. Po półroku żałoby, gdy otarła łzy, wokół niej już kręciła się grupka adoratorów.

Swoją drogą, nawet matka Zosi dziwiła się kiedyś takiej popularności córki.

Co oni w tobie widzą? Padają jak muchy, a przecież nie jesteś typową pięknością… Chyba czegoś nie rozumiem.

Dobra jesteś, mamo. Zosia, podkreślając usta szminką, uśmiechała się szeroko. Uroda to nic. Kobieta powinna być pełna wdzięku, mieć swój urok, charyzmę. Musi mieć to coś”.

Idź już, kochana, bo ci kawaler ucieknie z nudów chichotała mama.

Przyjdzie inny Zosia wzruszała ramionami obojętnie.

Minęło prawie trzydzieści lat od tamtej rozmowy i nic się nie zmieniło. Kobiety narzekają, że po czterdziestce nie mają z kim się związać.

Zosia tego nie rozumiała. Miała czterdzieści sześć i aż dwóch zalotników, obu porządnych.

Sercem ciągnęło ją do Pawła. Bardzo jej się podobał: zarówno z wyglądu, jak i w rozmowie. Elegancki, kulturalny, miły. Z nim można było i pogadać, i pokazać się wśród ludzi.

Paweł był mistrzem słowa. Zosia pokochała go właściwie za uszy, ale z wiekiem i doświadczeniem wiedziała nie nadaje się do życia. Do dużego domu tym bardziej.

Drugi zalotnik, Piotr, był prostym, silnym mężczyzną. Taki, co na wesele potrafi wypić pół beczki, ale wszystko mu wychodzi, wszystko naprawi. Złota ręka, spokój, niezłomny charakter.

Dla żony taki jest jak piesek łagodny i cichy. Ale jak trzeba, to i góry przeniesie. Piotra lubiła mniej kobieca logika…

Nie potrafił prawić ładnych słówek. Trzeźwy Piotr był raczej małomówny. Po kieliszku potrafił zażartować, anegdotę opowiedzieć, poprowadzić rozmowę.

I, szczerze mówiąc, Piotr pić umiał, ale kolejnego dnia już był na nogach: zimnym prysznicem, i znów aktywny. Mało mówił, ale konkretnie. To jego wybrała Zosia.

Paweł się obraził, że jego słodkie słówka nic jej nie dały, i odszedł.

Zosia wyszła za Piotra, a on był szczęśliwy jak nigdy. Na weselu wypił za dużo, śpiewał, tańczył do rana.

No nie wierzę! uśmiechnęła się Ola. Rok nie minął od śmierci Andrzeja, a ty już masz nowego męża. Nic się nie zmienia! Inne lata latarką szukają jakiegoś faceta, a ty wystarczy, że wyjdziesz z domu.

Jeszcze powiedz: Co oni w tobie widzą? Przecież nie jesteś pięknością nawet!”

No… nie będę tak mówić, ale fakt, zawsze byłaś podejrzanie rozchwytywana.

Też nie rozumiem, Olka, co oni widzą. Zapytaj mojej mamy.

Zosia puściła oczko przyjaciółce i poszła tańczyć z mężem. Ten akurat przyszedł ją poprosić. Tańczyła, odpędzając w myślach ostatnie wątpliwości.

No i co z tego, że Piotr prostoduszny? Ale jaki silny, złota ręka! I z wyglądu przecież jeszcze przystojny. A że większość czasu milczy… to może dobrze.

A jakby wybrała Pawła, co dalej? Z samych ładnych słówek domu nie utrzymasz.

Po kilku miesiącach Piotr zamienił ogródek Zosi w zaczarowany ogród. Wyciął zbędne drzewa.

Ziemię wyrównał. Zrobił rabaty na kwiaty, postawił altanę z sosnowych bali. W domu znów czuło się silnego mężczyznę.

Zosia była pewna dobrze wybrała. Absolutnie dobrze.

Do tego Piotr zarabiał, a wszystko, co zaoszczędził, inwestował w dom, kupował Zosi drobiazgi.

Porównała krótki czas w nowym małżeństwie z dwudziestoma pięcioma latami poprzedniego i szczerze żałowała, że nie poznała Piotra wcześniej. Złoty człowiek!

W ciepłe dni grillowali wieczorami, jadali w altanie, gdzie Piotr sam postawił stół i ławy.

Zosia, najedzona karkówką i pieczonymi warzywami, mrużyła oczy jak najedzony kot. Piotr z uśmiechem patrzył na nią.

I co, Piotrze?

Nic takiego. Po prostu się cieszę.

Pierwsza żona Piotra była marudą. Już nie wierzył, że spotka jeszcze cudowną kobietę.

Cieszyli się szczęściem cztery lata. Potem Piotr zaczął czuć się gorzej.

Męczył się szybko. Chudł bez powodu. Po mocniejszym trunku a lubił czasem wypić robiło mu się jeszcze gorzej.

Piotrek, musisz pójść do lekarza! martwiła się Zosia. Na co czekasz? To nie jest normalne.

Daj spokój, Zosiu. Przejdzie samo.

Co za średniowiecze? A jak nie przejdzie? Co, boisz się lekarza jak większość facetów?

Nie.

Nie mówił Zosi, czego się boi. Tylko jednego. Że jeśli to coś poważnego, to Zosia go zostawi. Nie będzie chciała żyć z chorym facetem.

Piotr głupi nie był, wiedział, że Zosia wyszła za niego bardziej ze zdrowego rozsądku niż wielkiej miłości. Ale on ją kochał. Na przekór wszystkiemu.

Zobaczył w sklepie roztrzepaną kobietę, która grzebała nerwowo w torebce, i zakochał się od razu. Jej nieporadność była do rozczulenia.

Od razu zapragnął wziąć ją w ramiona i chronić do końca życia. Mimo że matka Piotra powiedziała tylko:

Tylko żebyś wiedział, synu. Co ty w niej widzisz? Nie jest piękna, nie najmłodsza. A ty jeszcze całkiem fajny chłop! Za tobą młode baby biegać będą!

Nikogo Piotr nie chciał, tylko Zosię. Ale teraz, jeśli naprawdę zachorował, czy będzie jej potrzebny?

Nie dała rady go namówić do lekarza. Przyszedł sobotni wieczór. Przyszła Ola z mężem, Bogdanem. Piotr z Bogdanem pili piwo i piekli karkówkę na grillu. Ola, krojąc sałatkę w kuchni, powiedziała Zosi:

Piotr to chyba coś choruje?

Sama nie wiem! wybuchnęła Zosia. Błagam go, żeby poszedł do lekarza, a on za żadne skarby! Ty jesteś lekarką, powiedz, co myślisz. Piotr naprawdę wygląda źle?

No… wygląda gorzej. Schudł. Skóra ma jakby żółtawy odcień.

O Boże! Pomóż mi, Olka! Namów go! Może ciebie posłucha!

Ola popatrzyła uważnie na Zosię.

Zosiu… kochasz go? Pytam, bo pamiętam twoje wahania…

Zosia przygryzła wargę i nie odpowiedziała.

Ale Ola nie zdążyła go namówić Piotr zemdlał przy stole. Wezwali karetkę. Zosia pojechała z nim do szpitala. Nie odzyskał przytomności. Trzymała go za rękę, modlitwy szeptała.

Zoperowali go niemal od razu.

Guz wątroby.

Rak?! przestraszyła się Zosia.

Czekamy na wyniki badań…

Guz okazał się łagodny, ale już spory, gdy Piotr trafił na stół.

Lekarze zabronili mu niemal wszystkiego, ostrzegli, że rekonwalescencja potrwa długo. Nie wiadomo, czy wróci do pełni sił. Już nie młody wiek…

Piotr całkiem posmutniał. W szpitalu odwiedziła go mama.

Zosia była w pracy, odwiedziła go w porze lunchu. Przyniosła jedzenie to, co Piotrowi wolno, lista była krótka.

Synku, nie poznaję cię! powiedziała pani Jadwiga. Przeżyłeś, raka nie ma. Powinieneś się cieszyć, a ty zgrywasz wielkiego cierpiętnika. Na, zjedz kotlet, specjalnie dla ciebie.

Nie chcę jeść.

Musisz! Co się dzieje? Zosia zagląda?

Zagląda… na razie mruknął Piotr.

Co ci jest? Boisz się, że cię zostawi? To głupota!

Już po mnie. Do niczego się nie nadaję. Nawet pracować nie mogę. Nic nie mogę. Pięćdziesiąt lat dopiero za miesiąc, a już kaleka Komu potrzebny taki?

Co tu się dzieje? Zdziwiona Zosia wchodziła do sali. Krzyczycie na całe oddziały. Dzień dobry, pani Jadwigo!

Pójdę już. Do widzenia, Zosiu. I trzymaj się.

Co się stało?

Mama Piotra machnęła ręką i wyszła. Zosia umyła ręce, podeszła do męża.

No i co, ty nasz kaleko? Rączki, nóżki na miejscu, wszystko odrasta. Wiesz, co przeczytałam o wątrobie?

Co?

Wątroba to taki organ, który sam się regeneruje. Jak zostaje pięćdziesiąt jeden procent całkowicie odrośnie. A tobie zostało sześćdziesiąt. Daj jej czas. Będzie dobrze!

Ale czy będę mieć czas?

Co?

No właśnie… Czasu…

Piotrze, o co ci chodzi?! Coś mi lekarze zatajają? Ty im kazałeś?

Nie o to mi chodzi…

Piotra wypisali. Zaczęła się najgorsza część życia. Wystarczyło, że cokolwiek zrobił zmęczenie ogromne. To załamawało go najbardziej.

A za chwilę miał urodziny, które napawały go smutkiem. Nic nie może jeść, pić nie wolno. Taka radość…

Zosia jakby nie widziała, że Piotr siada z sił błyskawicznie, i z entuzjazmem jadła dla towarzystwa dietetyczne potrawy.

Zosiu… zebrał się w końcu na odwagę. Powiedz mi, co teraz będzie z nami?

W sensie?

No… Ja tak wolno wracam do siebie. Zostawisz mnie, prawda? Powiedz od razu.

Czemu miałabym cię zostawić? Jest mi z tobą bardzo dobrze.

To było dobrze, jak wszystko robiłem i pracowałem. A teraz? Teraz nawet siebie samego nie mogę znieść.

I błądzisz. Jesteś dzielny, zaraz wrócisz do formy!

Staram się! Ale dwa machnięcia młotkiem i koniec padam jak pies.

Zosia podeszła, objęła go od tyłu. Przytuliła policzek do jego potylicy.

Kocham cię. Nigdy cię nie zostawię. A do zdrowia wracaj powoli. Niech się wszystko dzieje swoim tempem.

Kochasz? Naprawdę?

Naprawdę.

Nie zostawiła go. Piotr powoli wracał do zdrowia.

Urodziny Zosia zorganizowała mu bez wódki i piwa, by sam nie cierpiał.

Przyszli przyjaciele, posiedzieli w altanie, pograli w planszówki.

Szczęściarz z ciebie, Piotrze mówili koledzy, wychodząc.

Pewnie teraz napijecie się za moje zdrowie? rzucił uszczypliwie.

Pośmiali się. Poszli. Wieczorem siedzieli z Zosią na ganku, patrzyli w rozgwieżdżone niebo. Szczęśliwi. Piotr pierwszy raz od miesięcy poczuł się lepiej.

Uwierzył, że wraca do zdrowia. I że żona naprawdę go nie zostawi. Mocno objął Zosię.

Co się dzieje, Piotrze?

Wszystko dobrze! powiedział.

No wreszcie parsknęła Zosia i pocałowała go w policzek.

Byli szczęśliwi…