Zgubiony wśród cieni

Marek

W domu Wojtka była zwyczajna rodzina. Mama i tata kochali go, tak jak on ich. W weekendy chodzili razem do kina i teatru, zimą na lodowisko, latem jeździli nad morze. Zbierali muszelki, ojciec uczył Wojtka pływać… Potem firma, w której pracował, zbankrutowała. I tata zaczął pić. A po pijanemu klął rząd, prezydenta, prawo. Wszyscy byli winni, że stracił pracę.

Kiedy mama, zmęczona jego pijanymi wywodami, prosiła, żeby poszedł spać, rzucał się na nią. Ostatnio od razu zaczynał się czepiać. Odprawiała Wojtka do jego pokoju, ale on i tak wszystko słyszał — wzdrygał się na krzyki, na dźwięk tłuczonej zastawy. Co mógł zrobić?

Gdy ojciec w końcu zasypiał, wypełniając pokój chrapaniem i kwaśnym odorem alkoholu, mama przychodziła do Wojtka, często zasypiając z nim na wąskim łóżku. Chłopiec zauważał siniaki na jej rękach, nawet na twarzy. Rano tata przepraszał i przysięgał, że nigdy więcej jej nie tknie…

Rankiem mama cicho wymykała się. Wytrzeźwiały ojciec też wychodził — „szukać pracy”, jak mówił. Wojtek zostawał sam, odrabiał lekcje. Chodził do trzeciej klasy, na drugą zmianę. Sam podgrzewał sobie obiad, jadł i szedł do szkoły.
Wieczorem wszystko zaczynało się od nowa.

— Co, znowu awanturował się? — spytała sąsiadka Bronisława, która mieszkała za ścianą.

— Tak — krótko skinął Wojtek.

— Czemu matka nie wezwie policji?

— Muszę już iść, spóźnię się — pospieszył się chłopiec.

— No to biegnij — westchnęła kobieta, patrząc za nim.

Gdy Wojtek wrócił ze szkoły, mama gotowała kolację. Ojca nie było, co ucieszyło chłopca. Usiadł przy stole i opowiadał proste szkolne nowinki. Potem dodał, że bez taty jest lepiej, i żeby już nigdy nie wracał.
Mama spojrzała na niego z dezaprobatą.

— To trudny okres, synku. Znajdzie pracę i wszystko wróci do normy.

Ale ojciec wrócił, hałaśliwie rozbierając się w przedpokoju, coś tłukąc i sapcząc. Mama od razu się skuliła, wyjrzała z kuchni.

— Idź do swojego pokoju — szepnęła, popychając go delikatnie.

Siedział w swoim pokoju i nasłuchiwał. Ale dziś było inaczej — ciszej. Nagle mama krótko krzyknęła, coś ciężkiego runęło na podłogę. Wojtek ostrożnie wyszedł i zajrzał do kuchni. Ojciec stał rozkraczony, patrząc na leżącą mamę. Chłopiec nie wytrzymał, pisnął. Tata odwrócił głowę, jego oczy były krwiste.

— Synku — powiedział.

Wojtek wypadł z mieszkania i zadzwonił do sąsiadki. Dygotał. Bronisława nie zrozumiała jego bełkotu, ale wezwała policję i pogotowie. Przyjechali niemal równocześnie. Ojca zabrali, mamę odwieziono do szpitala. Chłopiec spędził noc u sąsiadki.

Rano pojechali razem do szpitala. Mama leżała sama na sali, oplątana przeźroczystymi rurkami. Spała, nie obudziła się, nawet gdy Wojtek wołał ją i szarpał za rękę. Lekarz wyprowadził Bronisławę na korytarz, a chłopiec został sam.

Wciąż próbował ją obudzić. Znudził się, sąsiadka nie wracała, więc poszedł jej szukać. Jedne drzwi były uchylone. Usłyszał, jak lekarz mówił, że „jest w śpiączce i raczej się nie obudzi, ale trzeba wierzyć…”. Przestraszył się i uciekł z budynku.

Bronisława znalazła go na ławce w parku szpitalnym. Płakał przez całą drogę do domu. Sąsiadka traciła cierpliwość, próbując go uspokoić. W domu spytała, czy mają rodzinę.

— Babcia na wsi — odparł.

— Daleko stąd?

— Autobusem półtorej godziny, potem trzy kilometry piechotą.

— Pamiętasz drogę?

— Czy ja jestem mały? — oburzył się.

— Jutro rano zawiozę cię do babci — powiedziała.

Ale rano zadzwoniła przyjaciółka córki i poprosiła o pomoc. Jej mama umierała. Bronisława się zawahała.

— Odprowadzę cię na dworzec i wsadzę do autobusu. Wybacz, nie mogę jechać. Jesteś już duży.

Na dworcu poprosiła kierowcę, by miał oko na chłopca. Ten obiecał. I Wojtek pojechał sam. Od monotonnego warkotu silnika i przeżyć szybko zasnął. Ledwie przymknął oczy, a już ktoś potrząsał nim za ramię.

— Hej, chłopcze, wstawaj, dojechaliśmy — budziła go kobieta z sąsiedniego siedzenia.
Wstał i wysiadł.

— Słuchaj, idź z innymi, nie odłączaj się. Nie mogę cię odprowadzić — oznajmił kierowca.

Wojtek skinął głową i wysiadł. Ludzie szybko się rozeszli, na drodze za wsią został sam. Zrobiło się strasznie. Ale świeciło słońce, pod nogami szurały znajome liście. Powiedział sobie, że jest duży, zna drogę — byle nie zbaczać. Zaczął iść, nucąc dla otuchy ulubioną piosenkę: „Biały miś szalony, szalony, szalony… Stoi na wzgórzu Marek, Marek, Marek…” Kiedyś śpiewał ją z mamą.

Najpierw minie małą wieś, potem większą ze sklepem, dalej będzie wieś babci. Gdy pierwsza wieś została za nim, ktoś zagwizdał. Stanął i obejrzał się. Z boku drogi, na zwalonym drzewie siedzieli dwaj chłopcy.

— Ty kto? Do kogo przyjechałeś? — spytał starszy. — Nigdy cię tu nie widziałem.

— Do babci — odparł.

— A szkoła?

— Chodzę, ale teraz muszę jechać — nie tłumaczył się.

— Masz może papierosa? — zaskrzeczał drugi.

— Mama mówiła, że jak się wcześnie zacznie palić, to się nie urośnie — odpowiedział.
Wybuchnęli śmiechem.

— Patrzcie, jaki mądrala. A co jeszcze mama mówiła? Co tam masz? — starszy zerwał mu plecak z ramion.

— Oddajcie! — rzucił się na nich, ale tamten odepchnął go i przetrząsał torbę.
Na trawę poleciały ubrania, książka, kanapki, o których Wojtek zapomniał.

— Jak moja stara przyprowadzała faceta, to mnie wyganiała na dwie godziny. Ciebie też wysłała, żebyś nie przeszkadzał? — wulgarnie się zaśmŚwiat nagle zamarł, gdy w oddali rozległ się znajomy głos mamy, biegnącej ku niemu z rozpostartymi ramionami, jak ciepły wiatr niosący obietnicę, że już nigdy nie zostanie sam.