„Zgubiła się Kropka? Ja nazwałem ją Choinką – cały ranek tu biegała! Widać, że się zgubiła, a potem …

Guziczek? A ja nazwałem ją Choinką. Cały ranek tu biegała. Od razu poznałem, że się zgubiła. Potem tuliła się do moich nóg. No to wsadziłem ją do samochodu, żeby bidulka nie zmarzła uśmiechnął się mężczyzna…

Tosiu, czy naprawdę można mieć tyle pecha? Ile razy ci mówiłam, że ten Witek to nie jest facet dla ciebie! upominała Antoninę matka.

Kobieta stała ze spuszczoną głową. Choć niedawno skończyła trzydzieści siedem lat, czuła się jak uczennica, która przyniosła do domu pałę.

I było jej okropnie przykro, żal zalewał serce za siebie, swoje nieudane życie i córeczkę. Przecież tuż przed najbardziej magicznym świętem roku zostały same, bez głowy rodziny.

Odchodzę od ciebie rzucił niedbale Wiktor tamtego wieczoru. Ona nawet nie pojęła od razu, o czym mówi.

Gdzie odchodzisz? spytała odruchowo, stawiając przed nim talerz gorącego barszczu.

Tosiu, ty zawsze bujasz w obłokach. Nic nie rozumiesz! Jak ja z tobą wytrzymałem tyle lat? westchnął teatralnie Wiktor.

Nim Antonina zdążyła cokolwiek dopytać, on już sam wyjaśnił:

Ja tak już nie mogę! A jeszcze ten twój wiecznie ujadający pies. Córka ciągle chora. Zero romantyzmu, Tosia. Spójrz na siebie. Na kogo się zamieniłaś?

Antonina bezradnie zerkała we framugę kredensu, próbując dostrzec zapłakane odbicie. Łzy płynęły strumieniami, a ona stała sama pośrodku kuchni.

Wiktor nie znosił łez. Westchnął żałośnie patrząc na barszcz, wyszedł od stołu i zaczął się pakować…

Suczka Guziczek, wyczuwając złe rzeczy, zaczęła kręcić się przy nogach pani, popiskując i próbując pocieszyć.

Może wreszcie odpocznę bez tego wiecznego szczekania rzucił Wiktor, mijając drzwi z torbą na ramieniu.

Witek, a co z Ewką? wyszeptała Antonina, wyobrażając sobie, jak ich pięcioletnia córka, śpiąca właśnie w swoim pokoju, zareaguje na wieść o odejściu ojca.

Coś wymyśl! W końcu jesteś matką odparł i, przy wtórze skomlenia Guziczka, zatrzasnął drzwi…

Całą noc Antonina siedziała w kuchni, tuląc pieska. Guziczek lizała ją po rękach, jakby chciała osuszyć łzy. Wyraźnie czuła, że stało się coś okropnego.

Kilka dni kobieta nosiła wszystko w sobie, nie wiedząc, jak powiedzieć o tym matce. Mama czasami dzwoniła, pytając o nowości. Tosia odpowiadała w pośpiechu, że wszystko w porządku i wyłączała telefon.

A pracy szukałaś? Wiesz przecież, jak Witek cię zostawi, to nie będzie za co żyć doradzała, odwiedzając córkę.

Antonina nie wytrzymała; rozpłakała się, przyznając matce, że nikt nie zaprasza jej na rozmowy, a Wiktor wyszedł już kilka dni temu.

Starsza kobieta zaczęła biadolić. Była zaskoczona takim obrotem spraw.

Przecież od początku było wiadomo, do czego zmierza. Pięć lat razem, dziecko, a on nawet ślubu nie chciał… burczała.

W głębi serca żal jej było córki i wnuczki.

I co teraz zrobisz? spytała z nagła.

Tosia bezradnie wzruszyła ramionami:

Znajdę coś. Może zatrudnię się jako pomoc w przedszkolu, u Ewy…

Z pensji pomocy długo nie pociągniecie… jeszcze psa trzeba utrzymać podsumowała matka, która z trudem znosiła zwierzaki. Małego, kudłatego Guziczka, którego Tosia przygarnęła, zwłaszcza nie znosiła.

Chciała jeszcze coś powiedzieć, lecz widząc łzy córki, zamilkła.

Dobra, nie płacz już. Pomogę ci, jak będzie trzeba. Z Ewą mogę posiedzieć dodała w końcu…

Tak minął kolejny tydzień.

Antoninie udało się załatwić pracę i teraz razem z Ewką chodziły do przedszkola. Dziewczynka była szczęśliwa.

Mamusiu, może i Guziczka weźmiemy do pracy? Babcia tylko narzeka, że ma jej dość na spacerach!

A Guziczek mogła pomagać z talerzami i pilnować nas w czasie drzemki cieszyła się Ewa.

Antonina śmiała się i przytulała córkę, lecz łzy wracały, gdy słyszała pytania Ewy:

Mamo, a tata wróci? Zobaczysz, do Nowego Roku się pojawi?

Nie miała siły powiedzieć prawdy. Wymyśliła coś o pilnej delegacji. Dzwoniła do Wiktora, próbując umówić się na spotkanie z córką, ale on tylko tłumaczył się pracą:

Tosiu, nie przeszkadzaj. Powiedz Ewie, że jestem superagentem i wyjechałem na tajną misję. Prędko nie wrócę. A nie widziałaś mojego krawata w domu? Muszę czymś witać Nowy Rok mówił przez telefon ze złością.

Antonina długo myślała, jak spędzą ten Nowy Rok we dwie i jak to wyjaśnić córce.

Pewnego dnia, babcia prowadziła Ewkę do przychodni. Dziewczynka przeziębiona, ale już dochodziła do siebie. Nagle zza rogu wyszedł Wiktor.

Tata! Tatusiu, jesteś! zawołała uradowana Ewa.

Wiktor drgnął, potem wymusił uśmiech i powiedział cicho, że tak wyszło, że nie będą już razem z mamą mieszkać. Po chwili poszedł w swoją stronę.

Może jeszcze wpadnę, jak będę miał kiedy rzucił na odchodne.

Ewa stała w miejscu z nieruchomą twarzą i cicho wyszeptała:

Już nie przychodź do nas znowu.

Wieczorem znów miała gorączkę. Po dwóch dniach pojawił się lekarz.

Dziewczynka nie chciała z nikim rozmawiać i najwyraźniej nie chciała też zdrowieć.

Wygląda na to, że to przez stres rozłożył ręce doktor, gdy dowiedział się o rozstaniu rodziców.

Antonina obwiniała się:

Powinnam jej od razu powiedzieć. Przecież to bystra dziewczynka, sama zrozumiałaby mówiła do matki, ta tylko kręciła głową…

Po dniu spokoju nastąpił kolejny dramat. Babcia, spiesząc się, wyszła z Guziczkiem bez smyczy. Piesek, urażony, wreszcie postanowił pokazać charakter.

Kiedy starsza kobieta po raz kolejny go zganiła, Guziczek zerwał się i pobiegł w przeciwną stronę.

No to zobaczymy, jak ci będzie na mrozie! Jak zmarzniesz, to szybko wrócisz westchnęła kobieta, po czym wróciła do wnuczki, by podać leki.

Lecz Ewa nie chciała pić ani jeść, kiedy dowiedziała się, że Guziczek przepadł. Obietnice Antoniny, że znajdzie psa, na nic się zdały.

Jak wróci Guziczek, wtedy zjem odwróciła się do ściany.

To twoje wychowanie, Tosiu. Rozpuściłaś ją jak dziadowski bicz. A powtarzałam ci… zaczęła matka.

Lepiej byś pilnowała Guziczka, a nie moralizowała mnie po raz pierwszy wypaliła cicho Antonina.

Tak ci dobrze! Ja się staram dla was… obraziła się starsza kobieta i wyszła…

Antonina znów została sama. Wieczorem długo krążyła wokół domu.

Ewa w końcu zasnęła w swoim łóżeczku. Antonina miała nadzieję, że Guziczek wróci, aż wreszcie zmarznięta wróciła do mieszkania i zasnęła niespokojnie…

Ewa obudziła się skoro świt:

Mamo, śniła mi się choinka! Przystrajałyśmy ją i znalazłyśmy Guziczka! powiedziała rozpromieniona.

Antonina uśmiechnęła się smutno. Na stole stała mała sztuczna choineczka. Nowy Rok zbliżał się wielkimi krokami, przygotowały się jak mogły.

Ale Ewa się rozpłakała, uparcie powtarzając, że choinka musi być wielka i prawdziwa.

Wtedy wróci Guziczek. Tak jak we śnie! łkała dziewczynka.

Antonina westchnęła. Na żywą choinkę ją nie stać. Zadzwoniła do matki, lecz ta odmówiła przyjścia:

Jakaś tam suka ważniejsza od matki! Pomyśl o tym powiedziała urażona.

Tosia zrozumiała, że na babcię nie ma co liczyć. Szczęście jeszcze, że przed nimi weekend.

Ewa czuła się słabo i nie chciała się podnieść z łóżka. Pod wieczór, kiedy wszystko było już gotowe na Nowy Rok, rozpłakała się znów:

Nie ma choinki, mamo. I Guziczek nie wróci. Tak samo jak tata…

Antonina głaskała córkę po włosach i tłumiła łzy. Poprosiła miłą staruszkę, sąsiadkę z naprzeciwka, by przez chwilę popilnowała Ewkę, i wybiegła na mróz…

Wiatr smagał twarz, śnieżynki pląsały wokół w dziwnym tańcu. Ludzie mijali ją z uśmiechami, ale Antonina nie widziała nikogo. Gorączkowo rozglądała się za pieskiem.

Gdzie ty wpadłaś, kochana? szeptała, raz po raz przemierzając te same ulice.

W końcu trafiła na mały targ choinek. Chudy sprzedawca w kożuchu kręcił się przy ostatnich egzemplarzach. Antonina znieruchomiała.

Choinka? Mam jeszcze dwie. Dam upust, tylko niech pójdę do domu zagadał handlarz.

Ciekawe, czy już na niego ktoś czeka… Może żona już stół przykryła, dzieci wyczekują w oknie pomyślała Antonina.

W tej chwili podszedł szczęśliwy młody chłopak z dziewczyną i kupili drzewko.

No, pani bierze? Ta ostatnia została… Pomogę zanieść ciągnął mężczyzna.

Antonina spojrzała mu w oczy z rozpaczą. Nie miała przy sobie pieniędzy, a te, które zostały w domu, nie wystarczyły na taki wydatek.

Zobaczyła wtedy rozrzucone w samochodzie gałęzie.

Czy mogłabym wziąć te gałęzie, jeśli niepotrzebne? spytała cicho.

Mężczyzna przeniósł wzrok z niej na choinkowe fragmenty, westchnął:

No jasne, bierzcie. Zaraz pomogę odpowiedział i podał jej naręcze.

Tosia z wyraźną ulgą podziękowała i zaczęła się tłumaczyć:

Wie pan, córka chora, marzy o choince, pies uciekł… wszystko nie po świątecznemu

Sprzedawca słuchał z uwagą. Jego niedawno zostawiła żona, ciągle nie mógł się z tym pogodzić. I jemu też ciężko było, że nikogo nie ma przy nim w takie święto.

Wtedy podszedł inny mężczyzna:

Po ile choinki? rzucił, oglądając ostatnią wyrośniętą.

Sprzedana już. Tam sąsiad ma coś jeszcze wskazał handlarz.

Antonina zaskoczona patrzyła na niego.

Pani poczeka, zaprowadzę panią z tą choinką pod dom uśmiechnął się sprzedawca.

Wtedy Tosia pojęła, że jest mniej surowy, niż się wydawał.

Ale ja nie mam pieniędzy, mówiłam… zawstydziła się.

Pamiętam kiwnął głową.

A potem stało się coś niesamowitego to mogło zdarzyć się tylko w wigilię tych cudownych świąt.

Handlarz otworzył ciężarówkę, a Tosia na siedzeniu zobaczyła śpiącego Guziczka. Był owinięty w wełniany sweter i wyglądał przez moment oszołomiony.

To skąd u pana Guziczek? wyszeptała Antonina, ledwo powstrzymując łzy.

Guziczek? Ja ją Choinką nazwałem. Biegała tu cały ranek. Widać było, że zgubiona… Potem przyplątała się do mnie i wsadziłem ją do auta, żeby nie zmarzła odparł ze śmiechem.

Mężczyzna miał na imię Paweł. Kochał zwierzęta, dzieci zawsze go lubiły.

Niedługo w domu Antoniny zagościło ciepło i serdeczność, jakiej wcześniej nie znały. Może to magia świąt może przeznaczenie, które przyniosło spotkanie dwojgu dobrych ludzi…

Kto wie? Wiadomo jedno: nowa rodzina była szczęśliwa. A Guziczka czasem nazywali… Choinką.