Zezowata Sztuka

„Wredna”

– Dobry wieczór, państwo, sąsiadka z dołu poskarżyła się na hałas i krzyki z waszego mieszkania – na progu stał dzielnicowy. – Mogę wejść?

– Oczywiście – drżącym głosem odpowiedziała Kinga. – Tylko uspokoję dziecko.

W rzeczywistości Kinga nie trzęsła się z powodu wizyty policjanta, ale dlatego, że jej mąż znowu ją uderzył. Tym razem za to, że wylała całą wódkę do kibla. Marek, gdy to zobaczył, wpadł w szał:

– Jestem chłopem i mam prawo odprężyć się po robocie! Ty siedzisz w domu na tym swoim zasiłku, a ja haruję na budowie! Idź i kup mi flachę!

– Nie pójdę – odparła Kinga. – Jesteś ciągle pijany, syn cię już boi. Jasiek ma rok, a już tyle widział! Dość tego picia, Marek!

Pod wrzask malucha jego matka znowu dostała lanie. Hałas usłyszała sąsiadka, Helena Januszówna, i jak zwykle zrobiła to, co zawsze, gdy coś jej się nie podobało – zadzwoniła na policję.

A trzeba przyznać, że Helena Januszówna była dość specyficzną osobą. Nie dało się jej lubić, sąsiedzi ją wręcz nie znosili. Na każdego z nich kiedyś doniosła. I nie tylko na policję – dzwoniła też do urzędu dzielnicy, administracji, a nawet do opieki społecznej.

– Wie pani, chyba mama tego Krzysia z piątego piętra go nie karmi – mówiła Helena Januszówna do pracownicy opieki. – Takie chucherko z niego, a chodzi jak żebrak. Trzeba tę rodzinę sprawdzić, bo matka dziwnie zadowolona chodzi, pewnie ćpa albo co gorsza.

Pracownica przyjęła zgłoszenie do wiadomości i obiecała „wrażliwej obywatelce”, że się tym zajmą.

A biedna mama Krzyśka, który miał skłonność do tycia, była w szoku, gdy do jej domu zapukła cała komisja. Okazało się, że chłopiec był na diecie, bo jako dziewięciolatek ważył tyle, co nastolatek. Matka cieszyła się, bo dieta działała. A co do ubrań – Krzysiek, choć pulchny, był żywym srebrem i spodnie na nim „paliły się” w tydzień.

Ale Helena Januszówna oczywiście o tym nie wiedziała, bo unikała rozmów z sąsiadami i omijała ich szerokim łukiem.

Starsi mieszkańcy opowiadali, że dawno temu do jej mieszkania włamali się bandyci. Od tamtej pory przestała ufać ludziom, wierząc, że to sąsiedzi naprowadzili zbirów, gdy z mężem wyciągali pieniądze na używane „malucha”. Mąż wtedy ciężko ucierpiał, próbując bronić dobytku, i wkrótce zmarł, a Helena Januszówna nigdy po tym nie doszła do siebie i już nie wyszła za mąż.

Ale młodzi sąsiedzi, których była większość, nie znali tej historii.

– Posprzątaj po swoim psie! Moda wam przyszła, żeby gównem całe podwórko srać?! – krzyczała Helena Januszówna na młodego sąsiada, który wyprowadzał psa wieczorem.

– Jak chcesz, to sobie posprzątaj, stara zrzędo – odgryzł się chłopak.

Wielki kundel, który właśnie załatwił swoje sprawy, warknął na nieznajomą i szarpnął smyczą, próbując ją dosięgnąć. Helena Januszówna cofnęła się, ale w sercu ukłuła ją myśl o zemście.

I tak oto następnego ranka młody sąsiad znalazł „niespodziankę” pod swoimi drzwiami, energicznie depcząc ją nowymi, białymi adidasami.

– Niech cię! – wrzasnął i zabrał się za sprzątanie dzieła swojego pupila.

Helena Januszówna miała szczęście, że nie wiedział, w której klatce mieszka. Przeklinając, wyrzucił buty do śmietnika.

A za firanką uśmiechała się pewna staruszka, bardzo z siebie zadowolona. Od tej pory plac zabaw i chodniki wokół bloku były czyste. Wieść o „przygodzie” sąsiada szybko rozeszła się wśród właścicieli psów…

– No i co tu się dzieje? – dzielnicowy rozejrzał się po pokoju, gdzie w łóżeczku płakał mały Jasiek.

– Nic – burknął Marek. – Oglądałem mecz i za głośno komentowałem. Nie mogą normalnie grać, snują się po boisku jak ślimaki!

Kinga przestraszonym wzrokiem spojrzała na męża. Wiedziała, że musi podtrzymać jego kłamstwo, bo inaczej będzie źle. Policjant spojrzał na nią pytająco. Zgadywał, o co chodzi, ale bez jej zeznań nie mógł nic zrobić.

– Tak, to przez telewizor – potwierdziła Kinga. – Przepraszamy.

Dzielnicowy westchnął: zawsze tak samo, najpierw bronią swoich oprawców, a potem może być za późno.

– No dobrze, dam upomnienie, ale następnym razem będzie mandat za zakłócanie spokoju – powiedział. – I nie przede mną się tłumaczcie, tylko przed sąsiadką. Bardzo czujna z niej kobieta, rzadko się takich spotyka. Zawsze dzwoni, gdy coś się dzieje, już wszystkich dyżurnych rozpoznaje po głosie.

– No tak – mruknął Marek, tłumiąc irytację.

Policjant rzucił mu ostrzegawcze spojrzenie, pokręcił głową w stronę Kingi i wyszedł.

– Następnym razem zrobię z tobą porządek, nawet nie pisniesz – warknął Marek, gdy drzwi się zamknęły.

A Kinga stała z synkiem na rękach, przeklinając dzień, w którym zgodziła się wyjść za Marka.

– On ci nie pasuje, Kinga – mówiły przyjaciółki. – Ty jesteś radosna, a on niby się uśmiecha, ale w oczach ma coś złego. Nie wiąż się z nim.

– Dziewczyny, po prostu go nie znacie tak jak ja. On mnie kocha – odpowiadała Kinga, przewracając oczami. – Marek jest silny, kiedyś mnie obronił na ulicy.

I tak wyszła za niego, a on szybko pokazał prawdziwe oblicze: zazdrość o kolegów z pracy, awantury bez zahamowań. Kinga myślała, że to miłość, a to było tylko okrucieństwo i chęć władzy. Teraz Marek zazdrościł jej każdego słupa i krytykował za wszystko, ciesząc się, gdy Kinga czuła się winna bez powodu.

– To ma być wyprasowana koszula?! Masz ręce z dziurawej dupy?! – wrzeszczał.

– Starałam się, nawet nie zdążyłam zjeść. Jasiek ma ząbkowanie, cały dzień przy nim – tłumaczyła się Kinga, licząc na zrozumienie.

Ale Marek nie znał tego słowa. Tylko krytykował: zupa za gorąca, kotlety niedobre, ona złą matką, bo dziecko ciągle płacze.

– Sam go obudziłeś krW końcu Kinga odważyła się odejść, a Helena Januszówna, choć wciąż uważana za wredną, okazała się jedyną osobą, która podała jej dłoń, gdy najbardziej tego potrzebowała.