Zemsta: Tajemnice, które skrywają dusze

Dwa lata temu miałem wszystko rodzinę, żonę, plany na przyszłość, nadzieje Teraz nic już nie zostało. Nie da się żyć, nie da się pogodzić się z bólem straty. Gdyby dało się cofnąć ten przeklęty dzień, zrobiłbym wszystko, żeby tego nie stało się. Gdyby

Po raz pierwszy od dwóch lat pośpieszyłem do przytłaczającej ciszy pustego mieszkania. W końcu mogłem w końcu zemścić się za śmierć Jagody. Chciałem wstąpić do sklepu po wódkę, ale się rozmyśliłem. Nadszedł czas zemsty. Trzeba zachować czysty umysł. Położyłem się wcześnie spać i zasnąłem niespodziewanie szybko. Po dwóch godzinach obudziłem się z sercem waliącym jak młot, łapiąc oddech ustami. Często śniła mi się Jagoda, jej oddech tuż obok. Nasłuchiwałem, mając nadzieję, że otworzę oczy i zobaczę ją przy sobie. Nie było. Poduszka nie była przemieszona. Znowu sen.

Przeciągnąłem dłonią prześcieradło. Natychmiast stało się ciepłe pod moją ręką, dając złudne wrażenie, że Jagoda jeszcze chwilę przed moim przebudzeniem leżała obok. Nie udało mi się już zasnąć. Leżałem, wpatrując się w jaśniejący w ciemności sufit. Przypominałem sobie dwa lata oczekiwania na zemstę, tęsknotę. Wróg wrócił wiedziałem to na pewno.

Tego przeklętego dnia Jagoda wzięła wolne z pracy wcześniej niż zwykle. Ruszyła na badanie USG w przychodni. Miałaby wypadek ciąży. Nie ufała już testom ciążowym. Ile lat staraliśmy się, marzyliśmy, pragnęliśmy dziecka.

Jagoda stała na krawędzi chodnika. Po drugiej stronie ulicy zapalił się zielony sygnał i jako pierwsza wkroczyła na pasy. Nie zauważyła nadjeżdżającego samochodu, który pędził, by wbić się w przejście przed tłumem pieszych. Zrobiłby to, gdyby nie rowerzysta z drugiej strony. Zderzenie było nieuniknione. Kierowca jednak skręcił w prawo, wciskając auto w Jagodę. Zginęła na miejscu.

Kierowcy dali dwa lata więzienia. Jagody już nie było. Rowerzysta dostał tylko siniaki po upadku. Lekarze stwierdzili, że Jagoda nie była w ciąży. Wróg wrócił, będzie żył dalej z żoną i synem. A ja nie mam nikogo, nic, nie ma nadziei. Już dawno postanowiłem, że zabiję tego, kto jest moim wrogiem. Uderzę go całą mocą silnika, niech jego rodzina przeżyje to, co ja przeżyłem. Nie będę się chować, nie będę uciekać. Niech i mnie zabije. Umarłem razem z żoną dwa lata temu. Czas oczekiwania na zemstę nie jest życiem.

Czasem jeżdżę pod to przejście, gdzie zginęła Jagła. Kupuję kwiaty i kładę je na krawędzi chodnika. Przechodnie mijają mnie, nie zwracają uwagi. Stoję i próbuję wyobrazić sobie, o czym myślała Jagoda w tej ostatniej sekundzie życia. Pewnie liczyła, że po raz ostatni usłyszy dobrą nowinę. Wzięła ostatni oddech i wkroczyła na pasy

Chodziłem na cmentarz, odwiedzałem kościół, ale nigdzie nie znajdowałem ulgi. Dopiero gdy zemszczę się wrogowi, odzyskam wolność. Zmęczony bezsennym tarasowaniem, wstałem, wziąłem prysznic i dokładnie ogoliłem się. Powoli zjadłem kanapkę przy herbacie, patrząc na plamę na ścianie. Jagoda planowała wymienić tapetę. Nie zrobiłem tego. Plama stała się częścią wspomnień o niej. Nałożyłem czystą koszulę. Wychodząc, rzuciłem ostatni rzut oczu na pokój. Czy wrócę?

Na początku kręciłem się po mieście, zabijając czas. Zbyt wcześnie. Mój wróg wciąż leniwie rozciągał się w czystych prześcieradłach obok żony. Albo już wstał, rozciągnął się, poszedł do łazienki, drapiąc się po nodze pod spodniami. Załatwił małą potrzebę, ziewnął. Potem wziął prysznic. Żona już przygotowała śniadanie. Wyszedłbym z łazienki, pachnąc żelem, pocałował żonę i usiadł naprzeciw syna przy stole Dość odparłem. Wróg wygląda zbyt dobrze, by być zabójcą mojej żony.

Teraz wyobrażyłem sobie, że wrogi wczoraj wieczorem solidnie wypił, nadrabiając dwa lata. Rano wstał z silnym bólem głowy i żarliwym pragnieniem. Wyrzucił w twarz garść wody, napił się prosto z kranu, jak w więzieniu. Nie ogolił się. Tak w bokserkach i koszulce usiadł przy stole Teraz wszystko gra. Taki powinien być wróg. Nie żałuję.

Odwróciłem auto i pojechałem pod dom wroga. Na podjeździe postawiłem samochód tak, żeby widać było wejście. Na placu zabaw bawiło się troje dzieci. Czekałem. Wcześnie czy późno wróg wyjdzie z domu. Sam, z rodziną nieważne. Nie dziś, ale następnym razem zemsta go dogoni.

To były ostatnie dni kwietnia. Na krzakach i drzewach, zwłaszcza po słonecznej stronie podwórka, wyłoniły się młode listki. Asfalt jeszcze nie wyschnął po nocnym deszczu. Niebo zasnute było chmurami, chłodno.

Nagle z drzwi podwórza wyszedł chłopiec, miał około sześciu lat. Pobiegł na plac do innych, ale zobaczył mój SUV, podjechał powoli. Może to syn tego wroga? Może tak pomyślałem, opuszczając szyby.

Czego chcesz, chłopcze?

Nic spojrzał na mnie spod brwi, nie przestraszony, nie uciekł. Mój tata też miał auto. Nie takie wypasione jak twoje.

I gdzie ono jest? Sprzedał? ucieszyło mnie, że mogę tak łatwo dowiedzieć się o wrogu.

Tak. Rozbił w wypadku, nowego jeszcze nie kupił.

Patrzyłem na chłopca, szukając podobieństwa do wroga. Nie udawało się. Może wygląda jak matka? Nie pamiętam jej. Twarz wroga mam w pamięci na wskroś. Na przedniej szybie mojego SUV-a spadły rzadkie krople deszczu.

Chcesz usiąść w aucie? Wskoczek, nie przemoczysz się powiedziałem, otwierając drzwi pasażera.

Chłopiec zastanowił się chwilę. Deszcz przygęszczał. Wszedł na wysokie siedzenie i zamknął drzwi. Szum deszczu w kabinie był ledwo słyszalny. Chłopiec patrzył na deski rozdzielczej z błyszczącymi oczami.

A fotele podgrzewane? Benzyna dużo je? zapytał dorosłym głosem.

Odpowiadałem na wszystkie jego pytania, chociaż miałem wrażenie, że stoję w środku podwórka z nieznajomym dzieckiem.

Może pojeździmy? Deszcz i tak pada.

Chłopiec spojrzał na mnie podejrzliwie.

No, jeśli nie chcesz, po prostu siedzimy rzekłem na głos.

Pomyślałem o nim: Śmiały, sprytny chłopak.

Mama będzie się sprzeczać. Rozumiem.

Chłopiec znów spojrzał na mnie.

Nie ma co z nią rozmawiać. Tylko chwilka.

Wyjechałem z podwórka, myśląc, czy ktoś mnie zobaczył. Dzieci nie mają pojęcia o markach aut, numerów nie zapamiętają. Przypomniały mi się słowa: najlepsza zemsta wobec obrażeniowego to zabić tego, kogo kocha. Decyzja przyszła nagle, samo z siebie.

Jak masz na imię?

Bartek odparł chętnie.

No nie? To myśmy imię podobne. Ja też Władek.

Zabijać nie zamierzam. Nie dam rady. Chłopiec nie jest winny. Wróg to inna sprawa mały Bartek, nawet jeśli jest synem wroga, po prostu go odprowadzę dalej i zostawię. Nie wyjdzie. Niech szuka syna, niech cierpi.

Przerywał mnie głos Bartek.

Co? zapytałem.

Mówiłem, że nie tata zderzył tę kobietę. Mama prowadziła auto. Tata siedział obok.

Jaka to kobieta? lodowaty dreszcz przeszedł po moich plecach.

Moja Jagoda nie została potrącona przez wroga, a przez jego żonę? nie zauważyłem, że wypowiedziałem to na głos.

Tak. Tata wziął winę na siebie. Mama nie wytrzymałaby w więzieniu. Choruje. Często leży w szpitalu.

Skąd wiesz?

Nie jestem mały. Słyszałem, jak rodzice szeptali. Mama sama mówiła.

Czułem, jak gorąco wzbiera w moich dłoniach. Mocno ścisnąłem kierownicę wilgotnymi dłoniami.

Dlaczego mi to opowiadasz? Czy mam iść na policję?

Bartek spojrzał na mnie.

Ojciec już odsiadł. Czy można ukarać dwa razy za ten sam czyn?

Raczej nie. Tak mi się wydaje wymamrotałem wymuszonym uśmiechem.

Nie zauważyłem, że zjeżdżam z miasta. Bartek patrzył wprost przed siebie, szeroko otwartymi oczami. Mokry asfalt, namalowany białymi liniami, leciał pod kołami.

Gdzie jedziemy? zapytał.

W głosie chłopca wyczułem strach.

Zastanawiam się zahamowałem na poboczu, opuściłem szybę, wciągnąłem świeże, wilgotne powietrze. Szum przejeżdżających aut stał się głośniejszy.

Czy źle się pan czuje? głos Bartek brzmiał nerwowo, a spojrzenie było pełne zrozumienia, które znów rozpaliło we mnie gniew.

Czy on naprawdę rozumie? Czuje? Nie oszukasz dzieci ani zwierząt. Co ja tu robię? odwróciłem auto i zawróciłem w stronę miasta.

Jagody nie przywrócić. Wróg nie potrącił jej. Wziął winę żona. Skazała się sama, nie zostało jej wiele. Co Bartek mówił? Ma jedną nerkę, ta już nie działa. A ja? Chcę zemścić się na niewinnym chłopcu»

Z kim byłeś, kiedy mama leżała w szpitalu?

Z babcią. Ona też ma chorobę serca i nie lubi mamy.

Patrzyłem na mokry pas asfaltu, który zniknął pod deszczem.

Ile masz lat?

Siedem. W septymbru pójdę do szkoły. A wy macie dzieci?

Zadrżałem. Jak mam powiedzieć chłopcowi, że bardzo chciałem syna? Taki sprytny jak on. Ale jego mama zabiła Jagodę Pomyślałem, że rodzice już szukają go po podwórku, może już wezwali policję.

Dojechaliśmy rzekłem.

Wjechaliśmy na podwórko. Dzieci schowały się w domach przed deszczem. Nikt nie biegał po podwórku w szale i łzach. Bartek otworzył drzwi pasażera.

A po co przyjechaliście?

Nie od razu zrozumiałem pytanie.

Co? A Przyjechałem do znajomych. Nie było ich w domu.

Bartek zeskoczył na asfalt.

Czy jeszcze wrócicie?

Zobaczymy. Jak wrócę, pojedziesz ze mną? Nie mam syna, nie mam córki, nikogo. chwilę się wstrzymał. Jeśli twój tata kupi nowy samochód, to jest świetny pomysł. Nie pożałuje.

Dziękuję. Do widzenia dźwięk zamykających się drzwi mieszał się z szumem.

Do widzenia wymamrotałem, uśmiechając się.

Bartek odwrócił się przy wejściu, spojrzał za siebie. Podniosłem rękę. Wyszedłem z podwórka, kupiłem w najbliższym sklepie butelkę wódki. Nad brzegiem Wisły usiadłem na mokrej trawie. Wypiłem prosto z kieliszka. Żołądek spłonął jak ogień. Położyłem się na plecach i patrzyłem w niebo. Chmury się rozproszyły, odsłoniły błękit.

Hej, wujku, nie przeziębisz się? usłyszałem chrypiący głos.

Otworzyłem oczy. Nad sobą stało dwóch nastolatków. Najwyraźniej zdrzemnąłem się. Wstałem szybko, podszedłem do auta.

Hej, wujku, damy wódkę? zawołał jeden z nich.

Za wcześnie na to. podniosłem prawie pełną butelkę z ziemi.

zza pleców dobiegło przekleństwo, ale nie odwróciłem się. Wsiadłem do auta i ruszyłem w stronę domu. Po raz pierwszy od dwóch lat poczułem się wolny.

Boże, ledwo nie popełniłem grzechu. Dzięki, że mnie ochroniłeś. Potrzebowałbym takiego syna szepnąłem, a droga przed mną rozmyła się od łez, które dopiero zaczynały napłynąć.

Zemsta to życie poświęcone temu, kto nas nienawidzi. Kiedy mści się człowiek, tak naprawdę traci własne, jedyne w swoim rodzaju życie, poświęcając je wrogowi. Nawet wygrywając, przegrywasz.