Zemsta: Tajemnice i Zawirowania Losu

Dziennik 28 listopada

Dwa lata temu miałem wszystko: żonę Jadwigę, synka Mateusza, dom na Pradze, plany na przyszłość i nadzieje, które zdawały się nie mieć końca. Dziś zostaje tylko ból i pustka, której nie da się znieść. Gdybym mógł cofnąć ten przeklęty dzień, zrobiłbym wszystko, by go nie dopuścić. Gdyby tylko

Po raz pierwszy od dwóch lat ruszyłem w ponurą ciszę pustego mieszkania. Teraz w końcu będę mógł pomścić śmierć Jadwigi. Chciałem wsiąść do sklepu i kupić wódkę, ale odpuściłem nadszedł czas, by głowa pozostała czysta. Położyłem się spać wcześnie i zasnąłem jak kamień. Po dwóch godzinach wybudziłem się z przyspieszonym biciem serca, łapiąc oddech ustami. Często śniła mi się Jadwiga, jej oddech tuż przy mnie. Słuchałem, licząc na to, że otworzy się oczy i zobaczę ją obok. Nie było. Poduszka nie była zmarszczona. Znowu sen.

Przeciągnąłem dłoń po pościeli. Stała się ciepła pod moją ręką, dając fałszywe wrażenie, że Jadwiga wciąż leży przy mnie, choć to tylko chwila przed przebudzeniem. Nie mogłem już zasnąć. Leżałem, wpatrując się w bielą się rozświetlony sufit, przywołując wspomnienia dwóch lat czekania na zemstę i żalu. Wiedziałem, że wróg już wrócił.

Wiedziałem to dokładnie tego fatalnego dnia, kiedy Jadwiga zwolniła się z pracy i pojechała na badanie w ginekologii. Mimo że już od miesięcy nie ufała testom ciążowym, marzyła o dziecku, po którym tak bardzo tęskniła.

Stała na krawędzi jezdni przy ulicy Marszałkowskiej w Warszawie. Zielone światło migotało po drugiej stronie, a ona jako pierwsza wkroczyła na pasy. Nie zauważyła nadjeżdżającego auta, które wyprzedzało tłum pieszych. Gdyby nie rowerzysta pędzący z przeciwnej strony, wypadek byłby nieunikniony. Kierowca jednak nagle skręcił w prawo, prowadząc samochód prosto na Jadwigę. Umarła na miejscu.

Sąd wymierzył kierowcy dwa lata pozbawienia wolności. Roweryściowi pozostały jedynie siniaki. Lekarze stwierdzili, że Jadwiga nie była w ciąży. Wróg odejdzie, a ja pozostanę sam, bez nadziei. Postanowiłem, że zabiję tego człowieka, a przy okazji rozgniecionego silnikiem wbiję go w ziemię. Nie będę się chował, nie będę uciekał choćby mnie sam to kosztowało. Nie żyję już od dwóch lat; nie można nazwać życia czasem oczekiwania na zemstę.

Czasami jeżdżę pod ten sam skrzyżowanie, gdzie zginęła Jadwiga, kupuję kwiaty i kładę je na krawędzi chodnika. Przechodnie patrzą, mijają mnie obojętnie. Stoję i próbuję wyobrazić sobie, co Jadwiga myślała w ostatniej sekundzie życia. Pewnie liczyła, że tym razem usłyszy dobrą nowinę. Wzięła ostatni oddech i ruszyła na pasy

Chodziłem po cmentarzu, odwiedzałem kościół, lecz w niczym nie znajdowałem ulgi. Tylko po zemście będę wolny. Zmęczony bezsennym kręceniem się po pokoju, wstałem, wziąłem prysznic i dokładnie ogoliłem się. Powoli zjadłem kanapkę z ogórkiem i wypiłem herbatę, patrząc na plamę na ścianie Jadwiga planowała przykleić tapetę, ale nie zrobiłem tego. Plama stała się częścią wspomnień. Założyłem czystą koszulę i spojrzałem ostatni raz na pokój. Czy jeszcze wrócę?

Początkowo przemierzałem miasto, goniąc czas. Było za wcześnie mój wróg wciąż leniuchuje w czystych prześcieradłach obok swojej żony. Albo już wstał, przeciągnął się i poszedł do łazienki, drapiąc się pod spodem spodni. Położył siusiu, ziewnął, wziął prysznic. Jego żona przygotowała śniadanie. Wyszedł z łazienki pachnąc żelem pod prysznic i miałby pocałować żonę, usiąść przy synu przy stole Dość zadrwił sam ze sobą wróg wygląda za dobrze, by go zabić.

Potem wyobraziłem sobie, że wczoraj wieczorem wróg upił się tak, jak nigdy, nadrabiając dwa lata. Rano wstał z potężnym bólem głowy i pragnieniem. Wylał sobie w twarz szklankę wody, napili się jak w celi. Nie ogolił się. Siedząc w krótkich spodenkach i koszulce przy stole pomyślał: Teraz już wszystko jasne, taki musi być wróg. Nie żałuję.

Obróciłem samochód i pojechałem pod dom wroga. Zatrzymałem się na podjeździe, aby widzieć wejście. Na placu zabaw bawiło się dwóch chłopców. Czekałem, aż wróg wyjdzie, sam albo z rodziną nieważne. Nie dziś, ale następnym razem zemsta dosięgnie go.

Kwiecień powoli odchodził w maju. Na krzakach i drzewach, szczególnie po słonecznej stronie podwórka, pojawiały się młode liście. Asfalt jeszcze nie wyschnął po nocnym deszczu. Niebo było zasnute chmurami, chłodno.

Nagle z drzwi wyłonił się sześcioletni chłopiec. Pobiegł na plac zabaw, lecz zatrzymał się przy moim SUV-ie. Może to syn wroga? pomyślałem. Zsunąłem szybę.

Czego chcesz, chłopcze? zapytałem.

Nic. spojrzał na mnie nieustraszenie, nie uciekł. Mój tata też ma auto, nie tak szybkie jak twoje.

A co się z nim stało? Sprzedał? roześmiałem się, chcąc wyciągnąć informację.

Rozbił w wypadku, nowego jeszcze nie kupił.

Patrzyłem na chłopca, szukając podobieństw z wrogiem. Nie mogłem. Może przypominał mu mamę nie pamiętam jej twarzy, ale twarz wroga jest mi doskonale znana. Na przedniej szybie mojego SUV-a spadły krople deszczu.

Chcesz usiąść w samochodzie? Wejdź, nie przemokniesz otworzyłem drzwi pasażera. Deszcz przygęszczał, ale chłopiec wsiadł, zamknął drzwi i przyjrzał się migającej czerwonej tablicy przyrządów.

Czy siedzenia są podgrzewane? Pali dużo benzyny? zapytał, jak dorosły.

Odpowiadałem na każde jego pytanie. Pomyślałem, że stało się niebezpiecznie stać na środku podwórka z małym chłopcem.

Może pojedziemy? Deszcz nadal leci.

Chłopiec spojrzał na mnie nieufnie.

Jeśli nie chcesz, po prostu posiedźmy powiedziałem głośno, choć w myślach szepnąłem: Śmiałek, sprytny. Mamo się nie rozzłoszczy. Rozumiem.

Jednak chłopiec znów rzucił spojrzenie w moją stronę.

Ona nie ma czasu dla mnie. To nie potrwa długo.

Odjechałem z podwórka, zastanawiając się, czy ktoś mnie widział. Dzieci nie mają pojęcia o markach samochodów, nie zapamiętają numerów. Przypomniałem sobie słowa: najlepsza zemsta to zabić tego, kogo kocha. Decyzja przyszła nagle, jakby sama.

Jak masz na imię?

Kacper odparł z uśmiechem.

Co myślisz? Okazuje się, że mamy to samo imię. Ja też nazywam się Jan Kowalski.

Nie zabiję, nie dam rady. Chłopiec nie jest winny. Wróg to jedna sprawa, a mały Kacper to druga nawet jeśli jest synem mojego wroga. Zawożę go daleko i zostawię. Nie będzie miał wyjścia. Niech szuka syna, cierpi.

Wtem Kacper wypytał:

Co? zapytałem.

Mówię, że nie tata potrącił tę kobietę. To mama prowadziła auto. Tata siedział obok.

Jaka kobieta? dreszcz przeszedł po kręgosłupie.

Moja Jadwiga nie została potrącona przez wroga, a przez jego żonę. nie zauważyłem, że mówiłem to na głos.

Tak. Tata wziął winę na siebie. Mama nie wytrzymałaby w więzieniu, choruje, często leży w szpitalu.

Skąd to wiesz?

Nie jestem mały. Słyszałem, jak rodzice szeptali. Mama sama mówiła.

Płynący gorący pot spłynął mi po plecach. Zwilżonymi dłońmi ścisnąłem mocno kierownicę.

Dlaczego mi to opowiadasz? Czy zamierzasz iść na policję?

Kacper spojrzał na mnie.

Ojciec już odsiaduje. Czy można dwukrotnie karać za to samo przestępstwo?

Rzadko. To mój komentarz. wymusiłem uśmiech.

Zanim się obejrzałem, jechaliśmy poza miasto. Kacper patrzył szeroko otwartymi oczami na mokry asfalt, rysowany białymi równymi liniami, jak wstążka pod kołami.

Dokąd jedziemy? zapytał.

W jego głosie wyczułem strach. Zastanawiam się. zwolniłem, opuściłem szybę i wciągnąłem świeże, wilgotne powietrze. Hałas przejeżdżających samochodów stał się wyraźniejszy.

Czujesz się źle? w jego tonie pojawiła się troska, a spojrzenie było pełne zrozumienia, co mnie znowu przyprawiło o dreszcze.

Czy to tak? Czy dzieci i zwierzęta nie da się oszukać? Co właściwie robię? odwróciłem auto i pojechałem z powrotem do miasta.

Jadwiga nie wróci. Wróg nie potrącił jej, wziął winę żona. Odsiadł. Kogo teraz mam zemścić? Ją? Ona już sama siebie ukarała, zostanie krótko w szpitalu. Co Kacper mówił? Ma jedną nerkę, która nie działa. Co ze mną? Czy mam zemścić niewinnemu chłopcu?

Z kim mieszkałeś, kiedy mama leżała w szpitalu?

Z babcią. Ona też ma chore serce i nie lubi mamy.

Patrzyłem na mokrą wstęgę asfaltu, deszcz przestał padać.

Ile masz lat?

Siedem. Wezmę udział w szkole we wrześniu. A wy macie dzieci?

Zadrżałem. Jak powiedzieć chłopcu, że bardzo pragnąłem syna? Ten sam sprytny, ale jego mama zabiła Jadwigę Pomyślałem, że rodzice już szukają go, może wezwali policję.

Jesteśmy tutaj powiedziałem.

Wjechaliśmy na podwórze. Dzieci schowały się w domach przed deszczem. Nikt nie biegał w panice i łzach. Kacper otworzył drzwi.

Do kogo przyjechaliście?

Nie od razu zrozumiałem pytanie.

Co? Do przyjaciół. Ale ich nie było w domu.

Kacper zeskoczył na asfalt.

Wrócicie jeszcze?

Zobaczymy. Jak wrócę, pojedziesz ze mną? Nie mam syna, nie mam córki, nikogo. wstrzymał się. Jeśli twój ojciec kupi nowy samochód, to będzie świetny wybór. Nie pożałuje.

Dzięki, do widzenia. dźwięk zamykających się drzwi połączył się z szumem deszczu.

Do widzenia wymamrotałem, uśmiechając się jedynie ustami.

Kacper zatrzymał się przy podjeździe i spojrzał za siebie. Podniosłem rękę. Wyszedłem z podwórka, kupiłem w najbliższym sklepie butelkę wódki i usiadłem przy brzegu Wisły na mokrej trawie. Wypiłem prosto z kieliszka ogień rozgorzał w żołądku. Położyłem się na plecach i wpatrywałem się w niebo. Chmury rozproszyły się, odsłaniając błękit.

Hej, wujku, nie przeziębisz się? rozległ się chrapliwy głos.

Otworzyłem oczy. Nad moją głową stało dwóch nastolatków. Najwyraźniej zasnąłem. Skoczyłem na nogi i podszedłem do auta.

Hej, wujku, weźmy wódkę? zawołał jeden z nich.

Jeszcze za wcześnie na alkohol. podniosłem prawie pełną butelkę z ziemi.

Za mną rozległo się przysłowiowe przekleństwo, ale nie odwróciłem się. Wsiadłem do samochodu i pojechałem do domu. Po raz pierwszy od dwóch lat poczułem, że wreszcie jestem wolny.

Boże, prawie coś strasznego zrobiłem. Dziękuję, że mnie ochroniłeś. Gdzieś w głębi serca chciałbym mieć syna szepnąłem, a droga przed moimi oczami rozmyła się od łez.

Zemsta to życie poświęcone osobie, której nienawidzisz. Kiedy mści się, tak naprawdę poświęcasz swoją jedyną i niepowtarzalną egzystencję dla innego, a zwłaszcza dla wroga. Przegra się nawet, gdy wygra.