Zemsta: Ostateczne rozrachunki w cieniu niewybaczalnych grzechów

Dwa lata temu Wojciech miał wszystko: rodzinę, żonę, plany na przyszłość, nadzieje Teraz nic już nie zostało. Nie da się żyć, nie da się pogodzić się z bólem straty. Gdyby dało się cofnąć ten fatalny dzień, zrobiłby wszystko, by go nie dopuścić. Gdyby

Po raz pierwszy od dwóch lat Wojciech pospieszył do przytłaczającej ciszy pustego mieszkania. Teraz, w końcu, mógłby pomścić śmierć Jadwigi. Zastanawiał się, czy po drodze nie wziąć butelki wódki, ale zrezygnował. Nadszedł czas zemsty. Głowa musi pozostać czysta. Wojciech położył się wcześnie spać i zasnął niezwykle szybko. Po dwóch godzinach obudził się z sercem waliącym jak młot, łapiąc powietrze ustami. Często śniła mu się Jadwiga, jej oddech obok. Słuchał uważnie, mając nadzieję, że otworzy oczy i zobaczy ją przy sobie. Lecz nie. Poduszka nie była ściśnięta. Znowu sen.

Ręką przesunął po prześcieradle. Stało się ciepłe pod dłonią, dając złudne wrażenie, że Jadwiga jeszcze chwilę przed przebudzeniem leżała obok. Nie udało mu się już zasnąć. Leżał, gapiąc się w blade wciemnione niebo sufitowe. Przypominał sobie dwa lata oczekiwania na zemstę, na tęsknotę. Wróg powrócił wiedział o tym doskonale.

Tego przeklętego dnia Jadwiga zwolniła się z pracy wcześniej. Szła na kontrolę w przychodni po USG. Miała opóźnienie. Nie wierzyła już w testy ciążowe. Przez lata starali się, marzyli, pragnęli dziecka.

Stała na krawędzi chodnika. Po drugiej stronie ulicy zapalił się zielony sygnał dla pieszych i jako pierwsza wkroczyła na pasy. Nie zauważyła nadjeżdżającego samochodu, który w pośpiechu próbował wślizgnąć się przed tłumem przechodniów. Zderzenie byłoby nieuniknione, gdyby nie rowerzysta nadjeżdżający z przeciwnej strony. Kierowca skręcił nagle w prawo, wpychając auto w Jadwigę. Zginęła na miejscu. Policja dała mu dwa lata pozbawienia wolności. Roweryści przybili się jedynie siniakami. Lekarze stwierdzili, że Jadwiga nie była w ciąży.

Wróg żył dalej, miał żonę i syna. Wojciech nie miał już nic ani domu, ani nadziei. Postanowił, że zabije swego wroga. Zniszczy go, wleje w cios całą moc silnika. Niech jego rodzina przeżyje to, czego nie przetrwał on. Wojciech nie zamierzał się chować, nie planował ucieczki. Nawet jeśli sam zginie. Nie żył od dwóch lat. Nie można nazwać życia czasem oczekiwania na zemstę.

Czasem jeździł na skrzyżowanie, gdzie zginęła Jadwiga. Kupował kwiaty i kładł je na krawędzi chodnika. Przechodnie patrzyli i przechodzili obok. Stał i próbował sobie wyobrazić, o czym myślała Jadwiga w ostatniej sekundzie życia. Pewnie liczyła, że tym razem usłyszy dobrą nowinę. Wzięła ostatni oddech i wkroczyła na pasy

Chodził na cmentarz, odwiedzał kościół, ale nie znajdował ukojenia. Dopiero kiedy wymierzy zemstę, poczuje wolność. Zmęczony bezsennym wędrowaniem, Wojciech wstał, wziął prysznic i dokładnie ogolił się. Powoli zjadł kanapkę przy herbacie, patrząc na plamę na ścianie. Jadwiga planowała wymienić tapetę. Nie zrobił tego. Plama stała się częścią wspomnień o niej. Założył czystą koszulę. Wychodząc, rzucił ostatni spojrzenie na pokój. Czy wróci kiedyś?

Na początku krążył po mieście, zabijając czas. Było za wcześnie. Jego wróg nadal rozleniwiał się na czystych prześcieradłach obok żony. Albo już wstał, przeciągnął się, poszedł do łazienki, drapiąc się pod spodniami. Załatwił małą potrzebę, ziewając. Potem wziął prysznic. Żona już przygotowała śniadanie. Wyszedł z łazienki, pachnąc żelem pod prysznic, pocałował ją i usiadł naprzeciw syna przy stole Dość przerwał się Wojciech. Wróg wygląda na zbyt pięknego. Zabójca mojej żony nie może być taki przystojny.

Wojciech wyobraził sobie, że wczoraj wieczorem wróg wypił dość, nadrabiając dwa lata. Rankiem wstał z potężnym bólem głowy i pragnieniem. Zalał sobie twarz garścią wody, napił się z kranu, tak jak przywykł w celi. Nie ogolił się. W majce i slipach usiadł przy stole Teraz już wszystko gra. Taki powinien być wróg. Nie żałuję.

Odwrócił auto i pojechał pod dom wroga. Na podwórzu ustawił samochód tak, by widzieć wejście. Na placu zabaw bawiły się dwie dzieci. Wojciech przygotował się do czekania. Wcześnie czy późno wróg wyjdzie sam, z rodziną nieważne. Nie dziś, może następnym razem zemsta go dogoni.

Były ostatnie dni kwietnia. Na krzakach i drzewach, zwłaszcza po słonecznej stronie podwórka, wyrósły młode liściki. Asfalt jeszcze nie wyschł po nocnym deszczu. Niebo było zasnute chmurami. Chłodno.

Nagle z drzwi wyłonił się chłopiec, miał około sześciu lat. Pobiegł na plac zabaw do innych dzieci, ale zauważył powoli podjeżdżający SUV Wojciecha i podszedł do niego. Może to syn wroga? Być może. Wojciech opuścił szybę.

Czego chcesz, chłopcze?

Nic. Spojrzał mu prosto w oczy, nie przestraszony. Mój tata też miał auto. Nie takie szybkie jak twoje.
A co się z nim stało? Sprzedał? Wojciech ucieszył się, że tak łatwo dowie się o wrogu.
Tak. Rozbił się w wypadku i nowego nie kupił.

Wojciech przyglądał się chłopcu, szukając podobieństw z wrogiem. Nie znalazł. Może przypominał matkę. Nie pamiętał jej twarzy. Twarz wroga miał wyrywaną w pamięci. Na szybę SUVa spadły krople deszczu.

Chcesz usiąść w aucie? Wskakuj, inaczej się przemoczysz. Otworzył drzwi pasażera.
Chłopiec zastanowił się chwilę. Deszcz przygęszczał. Wskoczył na wysokie siedzenie i zamknął drzwi. Szum deszczu w kabinie był ledwie słyszalny. Chłopiec patrzył wspaniale na tablicę z czerwonym podświetleniem.

A fotele podgrzewane? Benzyna sporo spala? zapytał, udając dorosłego.
Wojciech odpowiadał na każde pytanie z zapałem. Pomyślał, że stać się w środku podwórka z chłopcem to ryzykowne.

Może pojeździmy? Deszcz nie ustaje.

Chłopiec spojrzał podejrzliwie na Wojciecha.

No, jeśli nie chcesz, po prostu usiądziemy rzekł głośno Wojciech.
W myślach pomyślał: Odwaga tego małego.

Mama się gniewać będzie. Rozumiem.
Chłopiec znów spojrzał na Wojciecha.

Nie ma co, nie trwa to długo.

Wojciech ruszył z podwórka, myśląc, czy ktoś go widział. Dzieci nie liczyły się. Nie znają marek samochodów, nie zapamiętają numerów.

W głowie przytoczył słowa: najlepsza zemsta wrogowi zabić to, co kocha. Decyzja zapadła sama, nagle.

Jak masz na imię?
Wojtek odparł chłopiec z uśmiechem.
Co? To my jesteśmy krewni! Mam też na imię Wojciech.

Zabić nie zamierzam. Nie mogę. Chłopiec nie jest winny. Wróg jest innym, a mały nawet jeśli jest synem wroga po prostu odprowadzę go daleko i zostawię. Nie wyjdzie. Niech szuka syna, cierpi.

Nagle przerwał go głos młodzieńca.

Co? dopytał Wojciech.
Mówiłem, że to nie tata zastrącił tę kobietę. Mama prowadziła auto. Tata siedział obok.
Jaka kobieta? dreszcz przebiegł po plecach Wojciecha.
Moja Jadwiga nie zginęła z ręki wroga, a jego żony? wypowiedział głośno, nie zauważając, że mówi to własnym głosem.
Tak. Tata wziął winę na siebie. Mama nie wytrzymałaby w więzieniu. Jest chora, często leży w szpitalu.
Skąd to wiesz?
Nie jestem mały. Słyszałem, jak rodzice szeptali. Mama sama mówiła.

Wojciecha ogarnął gorączkowy dreszcz. Wilgotnymi dłońmi ściskał kierownicę.

Dlaczego mi to mówisz? Może pójdę na policję?
Tata już odsiadł. Czy można dwukrotnie karać za to samo przestępstwo?
Nie sądzę. Tak powiedziałem wymamrotał Wojciech.

Nie zauważył, że już wyjechał poza miasto. Wojtek patrzył szeroko otwartymi oczami. Wilgotny asfalt, narysowany białymi prostymi liniami, układał się pod kołami.

A dokąd jedziemy? spytał chłopiec.
W głosie chłopca pojawił się cień strachu.

Znamy się. zatrzymał samochód na poboczu, opuścił szybę i wciągnął twarz w świeże, wilgotne powietrze. Szum przejeżdżających aut stał się wyraźniejszy.

Czy czujesz się źle? zapytał chłopiec, a w jego oczach pojawiło się zrozumienie, które ponownie rozgrzało Wojciecha.
Czy on naprawdę rozumie? Nie oszukasz dziecka, ani zwierzęcia. Co ja robię? odwrócił auto i zawrócił w kierunku miasta.

Jadwiga nie wróci. Wróg nie zastrącił jej. Wziął winę żony. Odsiadł. Komu teraz mścić się? Jemu? Ona sama się ukarała, nie ma już wiele dni. Co Wojtek mówi? Jedna nerka nie działa. Co ze mną? Chcę zemścić się na niewinnym chłopcu.

Z kim byłeś, kiedy mama w szpitalu leżała?

Z babcią. Ona ma chorobę serca i nie lubi mamy.

Wojciech patrzył na mokrą wstęgę asfaltu, która sunęła ku niemu. Deszcz ustąpił.

Ile masz lat?
Siedem. Wejdę do szkoły we wrześniu. A wy macie dzieci?
Wojciech zadrżał. Jak powiedzieć chłopcu, że bardzo chciał mieć syna?

Taki mądry. Ale jego mama zabiła Jadwigę Myślę, że rodzice już szukają go, może wezwali policję.

Jesteśmy tutaj rzekł Wojciech.
Wjechali na podwórze. Dzieci schowały się w domach przed deszczem. Nikt nie biegał po podwórku w panice i łzach. Wojtek otworzył drzwi pasażera.

Kogo odwiedzacie?
Wojciech nie od razu pojął pytanie.

Co? A odwiedzam znajomych. Nie było nikogo w domu.
Wojtek zeskoczył na asfalt.

Czy jeszcze wrócicie?
Zobaczymy. Jeśli wrócę, pojedziesz ze mną? Nie mam syna, ani córeczki. Zamilkł. Jeśli twój tata kupi nowy samochód, to będzie świetny pomysł. Nie pożałuje.

Dziękuję. Do widzenia wyszedł dźwięk zamykających się drzwi.
Do widzenia szepnął Wojciech, uśmiechając się.

Wojtek zatrzymał się przy wejściu i odwrócił się. Wojciech podniósł rękę. Wyjechał z podworu, kupił w najbliższym sklepie butelkę wódki. Nad brzegiem Wisły usiadł na mokrej trawie, wypił prosto z kieliszka. Żołądek spłonął ogniem. Położył się na plecach i wpatrywał się w niebo. Chmury rozeszły się, odsłaniając błękit.

Hej, wujku, nie przeziębisz się? rozległ się chrypliwy głos.
Wojciech otworzył oczy. Przed nim stało dwóch nastolatków. Okazało się, że zasnął. Podskoczył na nogi, podszedł do samochodu.

Hej, wujku, weźmy wódkę? zawołał jeden z nastolatków.
Za wcześnie, żeby pić. Wojciech podniósł prawie pełną butelkę z ziemi.
Za plecami rozległo się przybrane przekleństwo. Nie odwrócił się.

Wsiadł do auta i pojechał do domu. Po raz pierwszy od dwóch lat poczuł się wolny.

Wojciech po raz ostatni spojrzał w wschodzące słońce nad Wisłą i, z ciężarem zemsty już nieobciążającym serca, odjechał w nieznane, zostawiając przeszłość za sobą.