Zemsta męża, która nie trafiła w cel…😒🌿

**Dzisiejszy wpis w dzienniku:**

Przez lata ich uczucie nie słabło, a tylko rosło ku zazdrości sąsiadów. Siedem lat razem – a między nimi ani razu nie przebiegł czarny kot. Jedynie Staś, spoglądając wokół, zaczynał powoli dręczyć się wiecznym towarzyszem małżeńskiego szczęścia – zazdrością. Jako człowiek z natury opanowany, nie pozwalał, by ten grzech wypłynął na wierzch, dusząc wszelkie wątpliwości w sobie. Choć któż zgadnie, jakie burze huczały w duszy tego marynarza, gdy widział zachwycone spojrzenia mężczyzn kierowane na jego żonę, albo słyszał komplementy kolegów z pracy na oficjalnych przyjęciach.

Na zewnątrz jednak nic nie było widać. Nawet Lila, jego żona, nie dostrzegała jego niepokoju – albo nie chciała dostrzec. A Staś dojrzewał do wybuchu jak pryszcz przed pęknięciem.

Okręt miał wyjść w morze na rutynowy rejs. Schemat znany i przewidywalny. Dziesięć dni nerwów, dziesięć bezsennych nocy. Wczesnym rankiem Staś pożegnał się z żoną, pocałował śpiącego synka, obiecał wrócić za dziesięć dni i wyruszył wypełniać swój obowiązek. Morze nie było łaskawe – raz po raz odmawiała posłuszeństwa technika. Staś służył w służbach mechanicznych i niemało się namęczył, naprawiając kapryśne maszyny dzień i noc.

Tym bardziej bolała go decyzja dowódcy dywizjonu – siódmego dnia, z winy awarii, mieli zawijać do bazy. Wściekłość i irytację Stasia łagodziła tylko jedna myśl: trzy dni wcześniej wróci do ciepłego boku żony. A że po długim rozstaniu męska natura domagała się uwagi, całą drogę do domu spędził w podnieceniu, wyobrażając sobie jedną scenę po drugiej.

Do bazy wrócili późnym wieczorem. Gdy skończyła się krzątanina przy wyłączaniu silników, Staś nawet nie zatrzymał się na tradycyjną „setkę” za powrót – jak ogier pognał do domu. W myślach już smakował moment, gdy przytuli głowę do bujnego biustu swojej małżonki. Dopadł do bloku, jednym susem wbiegł na trzecie piętro i stanął przed drzwiami.

Było po północy. *Śpią* – pomyślał. Wyobraził sobie, jak po cichu się rozbierze, wślizgnie się do łóżka i zaskoczy Lilę, a potem… wszystko, co powinno nastąpić. Ostrożnie wsunął klucz, ręka mu drżała z niecierpliwości. Zamek, który regularnie konserwował, nie zawiódł.

Ku wielkiemu rozczarowaniu, żona najwidoczniej nie spała. Z niedomkniętych drzwi sypialni sączyło się światło i dobiegały jakieś odgłosy. Nie mógł ich rozpoznać, więc, nie rozbierając się, nawet nie zdjął czapki, na palcach podkradł się bliżej. W dołku mu się ścisnęło.

To, co Stasiowi ukazało się przez szparę w drzwiach, nie śniło się nawet w najgorszym koszmarze. W świetle nocnej lampki na jego małżeńskim łóżku, bezwstydnie rozłożona, leżała kobieta o rozrzuconych blond włosach. Resztę zasłaniała naga postać mężczyzny, energicznie poruszającego pośladkami. Kobieta jęczała głośniej niż kiedykolwiek z nim. Staś poczuł, jakby dostał w serce. Całe życie runęło w jednej chwili.

Nie wiadomo, jak długo stał sparaliżowany. Gdy oprzytomniał, już nie panował nad swoimi czynami. W policyjnych papierach nazwaliby to: „w stanie silnego wstrząsu psychicznego”.

Ogarnięty żądzą zemsty za zhańbione małżeństwo, Staś nerwowo sięgnął po kaburę pistoletu. Oczywiście jej nie miał. Tak samo szabli. Rzucił się do kuchni. Pierwsze, co wpadło mu w ręce, to widelec – elegancki, melchiorowy, z kompletu podarowanego im na ślub.

Zaciśnięty w dłoni nieregulaminowy oręż poniósł go z powrotem do sypialni. Wpadł tam jak trąba powietrzna, dla pewności chwycił widelec oburącz i z całej siły zamachnął się…

Reka obrażonego marynarza nie zadrżała. Widelec, zataczając szeroki łuk, wbił się dokładnie w pośladki cudzołożnika. Krzyk, który po tym nastąpił, trudno opisać. Weteran wojenny, mieszkający obok, który przeżył oblężenie Warszawy i szturm Berlina, twierdził później, że obudził się z okrzykiem „Bomba!” i poderwał całą rodzinę na równe nogi. Przez dobre czterdzieści minut nikt nie mógł go przekonać, że nalotu nie ma.

U sąsiadów z góry dzieci posikały się ze strachu, a rodzice o mało nie dostali ataku serca od „ultradźwiękowego wycia”. Sąsiedzki owczarek wył do rana, jakby opłakiwał czyjeś psie życie.

Zostawiając narzędzie zemsty tkwiące w ciele oszusta, Staś gwałtownie się odwrócił i niemal wojskowym krokiem wyszedł z sypialni. Chciał tylko jednego: uciec z tego obcego już domu, dobrze się nachlać, a rano zabrać swoje rzeczy.

Nie myślał o tym, co zrobił. Ku jego zaskoczeniu, w przedpokoju już paliło się światło. I stała tam Lila – we własnej osobie, w szlafroku, z ręcznikiem na głowie. Piękna i kusząca.

Dla Stasia, który już tej nocy stracił wszystkie punkty odniesienia, to było za wiele. Zastygł jak w dziecięcej zabawie w „statki”.

— Twój brat, Szymon, z żoną – wyjaśniła Lila. – Przecież ich przenoszą do nas. Oddałam im sypialnię na czas twojej nieobecności. Ja śpię z synkiem… Ale co tam za krzyki?

— Ja… no… widelec… – wybełkotał Staś.

— Ja byłam w łazience. W dzień ciśnienie słabe, ale nocą jest lepiej. Stasiu, chyba coś się tam stało…

— Aha – tylko tyle wydusił Staś, po czym runął w omdleniu.

Że brat ma się do nich przeprowadzić, że jego żona też jest blondynką, że mieli przyjechać właśnie teraz – Staś niby o tym wiedział, ale czerwona mgła, która zasłoniła mu oczy, zatarła wszystko. I kto by pomyślał!

Na szczęście skończyło się lepiej, niż można się było spodziewać. Szymonowi zaszyli tyłek. Lekarz w szpitalu, z trudem wyciągając widelec, długo wyrażał podziw dla „bogatyrskiego ciosu”. Po operacji klepnął go po pośladkach i oznajmił:

— Hemoroidów już nie będziesz miał! Masz tam teraz gładko jak rura. Rurociąg!

ZapOd tamtej pory Szymon zawsze sprawdzał krzesło, zanim na nim usiadł, a Staś nauczył się, że czasem warto najpierw zapukać, nawet do własnego domu.