Zemsta

**Zemsta**

Rodryk dorastał jako spokojny i bystry chłopiec. Rodzice niczego nie szczędzili dla swojego jedynaka, opłacając liczne zajęcia pozalekcyjne, by wyrósł na wszechstronnie rozwiniętego i wykształconego człowieka. Chłopak trenował judo, grał w szachy i dobrze rysował. Gdy podrósł, zaczął grać na gitarze.

Jego rówieśnicy zabierali dziewczyny do kina, bawili się tanim winem i papierosami, a Rodryk siedział z gitarą, przebierając akordy i śpiewając ochrypłym głosem.

Rodzice marzyli o świetlanej przyszłości syna. Musiał się dalej uczyć. W małym miasteczku powiatowym, liczącym czternaście tysięcy mieszkańców, nie było perspektyw. Po maturze Rodryk bez problemu (mając takie oceny) dostał się na prestiżowy wydział informatyki w uniwersytecie wojewódzkim.

Dzień przed rozpoczęciem zajęć ojciec zawiózł syna z nowym, drogim laptopem do swojej siostry. Jej mąż zmarł rok wcześniej, a dzieci założyły własne rodziny i się wyprowadziły. W akademiku było zbyt głośno, pełno pokus, które mogły odciągnąć od nauki. Matki nie zabrali, by nie urządzała długiego, płaczliwego pożegnania. Ojciec zostawił pieniądze na pierwsze potrzeby i odjechał.

Rodryk po raz pierwszy został sam. Ciotka niewiele interesowała się sprawami powierzonego jej siostrzeńca. Pilnowała tylko, by był najedzony i nie wracał zbyt późno do domu.

Uwolnieni spod rodzicielskiej kurateli koledzy z roku rzucili się w wir imprez, często opuszczając zajęcia. Rodryk trzymał się na uboczu – nigdy nie miał przyjaciół, a hulanki nie były w jego stylu. Od pierwszego dnia jego uwagę przykuła Danuta, piękna blondynka.

Chłopaki szeptali, że Danuta wybrała uważany za męski wydział tylko po to, by znaleźć dobrego męża. Uczyła się słabo, ale rzadko który wykładowca stawiał jej pały. Takiej dziewczynie wiedza była niepotrzebna. Miło się na nią patrzyło, tłumaczyło przedmiot, podchodziło i, lekko dotykając ramienia, poprawiało jej błędy.

Ale Danucie nie brakowało adoratorów. Uważała Rodryka za nudnego kujona i go ignorowała. O czym z nim rozmawiać? O muzyce, szachach czy nudnej informatyce? W każdym razie nie pasował do jej standardów.

A on cierpiał z powodu nieodwzajemnionej miłości. Chciał być przy Danucie każdego dnia, na zajęciach, w akademiku. Podczas kolejnej wizyty w domu oznajmił rodzicom, że chce zamieszkać w akademiku. Ciotka mieszka za daleko od uczelni, traci się zbyt dużo czasu na dojazdy. Wybuchła awantura z krzykami ojca i łzami matki.

Ale Rodryk obiecał, że to nie wpłynie na jego naukę, że można mu ufać. I tak już na niego krzywo patrzono – jako jednego z nielicznych w grupie, który mieszka na stancji. Rodzicom nie pozostało nic innego, jak się pogodzić z decyzją.

Rodryk był w siódmym niebie. Teraz będzie widywał Danutę nie tylko na zajęciach (na lekcje chodziła rzadko), ale też wieczorami w akademiku. Wymyślał każdy pretekst, by ją odwiedzić. Ale Danuta nadal nie odwzajemniała jego uczuć.

Nawet gdy przebywali w tym samym gronie, odmawiała tańca, uciekała na balkon zapalić. Rodryk też zaczął palić, ale to ani na jotę nie przybliżyło go do jasnowłosej piękności.

Próbą dla niego stały się wakacje, gdy na dwa miesiące wyjeżdżał do domu i nie mógł widzieć Danuty. Cierpiał, męczył się i liczył dni do rozpoczęcia roku. Tak minął kolejny rok.

Rodryk uczył się świetnie, wykładowcy chwalili go i przepowiadali wielką przyszłość. Wróciwszy 31 sierpnia do akademika (nie udało mu się wyrwać od matki wcześniej), dowiedział się, że Danuta wyszła za mąż. Ta wiadomość odebrała mu spokój i sen. Wybrankiem piękności został starszy kolega ze sportowej sekcji, chluba uniwersytetu.

Danuta przestała pojawiać się w akademiku. Mieszkali z mężem w jego mieszkaniu. Rodryk mógł ją teraz widywać tylko na zajęciach, obserwując z boku. Pewnego dnia, tuż przed zimową sesją, poprosił ją o notatki. Tłumaczył, że opuścił wykład.

— Poproś kogoś innego. Ja też muszę się uczyć — odmówiła.

— Egzamin już pojutrze, oddam ci zeszy— Proszę, jutro ci oddam — błagał, patrząc na nią zakochanym wzrokiem.