Ze swojej emerytury pani Daria, poza koniecznymi opłatami za mieszkanie i zakupami na promocjach w B…

Z emerytury, oprócz nieuniknionych opłat za mieszkanie i rachunków oraz zakupów podstawowych na promocjach w hali targowej, pozwalałem sobie na małą przyjemność paczuszkę kawy ziarnistej. Ziarna były już wypalone i gdy rozcinałem róg opakowania, uwalniał się ten niesamowity aromat. Trzeba było wciągnąć go powoli, z zamkniętymi oczami, tak by świat przestawał istnieć wtedy nadchodził cud! Razem z tym zapachem do ciała jakby wpływała energia, a w głowie budziły się stare marzenia o dalekich krainach, śnił się szum oceanu, tropikalna ulewa, szept liści w dzikiej puszczy oraz wrzaski małp skaczących po lianach…

Nigdy tego nie widziałem na własne oczy, ale słowa taty, który wiecznie znikał na ekspedycjach badawczych do Ameryki Południowej, pamiętałem. Gdy bywał w domu, lubił opowiadać małej Dasi o przygodach w Dolinie Amazonki, popijając mocną kawę, a jej zapach do dziś kojarzy mi się właśnie z nim szczupłym, żylastym podróżnikiem o opalonej twarzy.

Wiedziałem od zawsze, że rodzice byli przybrani. Pamiętam, jak na początku wojny mnie trzyletnią dziewczynkę, która straciła wszystko przygarnęła kobieta, która potem była moją mamą do końca życia. Potem było jak u każdego: szkoła, nauka, praca, ślub, narodziny syna, a na końcu samotność. Syn wyjechał z żoną do Niemiec jakieś dwadzieścia lat temu, zamieszkał z rodziną we Frankfurcie i ułożyło mu się życie. Przez cały ten czas odwiedził ojczysty Poznań tylko raz. Rozmawialiśmy przez telefon, co miesiąc przysyłał mi euro, ale tych pieniędzy nie wydawałem odkładałem na specjalnie założone konto. Po tylu latach zebrała się ładna suma oddam to synowi. Kiedyś…

Ostatnio nie odstępowało mnie przekonanie, że przeżyłem życie dobre, pełne troski i miłości, ale nie do końca własne. Gdyby nie wojna, miałbym inny dom, innych rodziców, inną rodzinę. Czyli i los byłby zupełnie inny. Rodzonych rodziców właściwie nie pamiętam, ale często śniła mi się ta dziewczynka rówieśniczka, z którą spędzałem niemal całe dzieciństwo. Zofia jej było. Do dziś słyszę to wołanie: Zosiu, Dasiu!. Kim dla mnie była? Przyjaciółką, siostrą?

Moje rozważania przerwał krótki sygnał telefonu. Spojrzałem na ekran przyszła emerytura! Doskonale, bardzo się przyda! Można wyjść do sklepu, kupić kawę ostatnią zaparzyłem przecież wczoraj. Ostrożnie stukając laską po chodniku i omijając jesienne kałuże, zbliżyłem się do wejścia do sklepu.

Przy drzwiach przykucnęła szara w pręgi kotka, nieufnie spoglądając to na przechodniów, to na szklane drzwi. Żal ścisnął mi serce: Bidulka, marznie i głodna pewnie. Wziąłbym cię do domu, ale… Po mnie nikomu nie będziesz potrzebna. A mnie już niewiele zostało…. Kupiłem jej tanią puszkę karmy, choć wiedziałem, że więcej zdziałać nie mogę.

Wyciskałem powoli mokrą karmę na plastikową tackę, a kotka cierpliwie czekała, łypiąc we mnie zakochanym wzrokiem. Wtedy drzwi sklepu rozwarły się gwałtownie i z wnętrza wyszła rosła kobieta, na której twarzy malowała się złość. Bez słowa, zamaszystym ruchem, kopnęła tackę, aż jedzenie rozbiegło się po chodniku:
Ile razy można mówić! warknęła. Nie dokarmiać tutaj kotów! po czym nerwowo odeszła.
Kotka, zerkając niepewnie, zaczęła delikatnie zbierać kawałeczki z chodnika, a ja, wzburzony, poczułem pierwszy ból nadchodzącego ataku. Pośpieszyłem na przystanek tam były ławki. Usiadłem, nerwowo przeszukując kieszenie w poszukiwaniu tabletki, ale na próżno.

Ból rozlewał się falą, głowę ściskało jak w imadle, świat ciemniał, z piersi wyrywał się jęk. Ktoś dotknął mojego ramienia. Z trudem otworzyłem oczy przede mną stała młoda dziewczyna, przestraszona:
Źle się pan czuje? Jak mogę pomóc?
Tam, w torbie… szepnąłem słabo. Jest paczka kawy. Otwórz ją, proszę.
Zbliżyłem się do niej, wciągnąłem głęboko aromat palonych ziaren jeszcze kilka razy. Ból nie minął, ale osłabł.

Dziękuję ci, dziecko. powiedziałem cicho.
Mam na imię Ludmiła, ale dziękować trzeba kotce uśmiechnęła się dziewczyna. Była przy panu i tak głośno miauczała!
I tobie dziękuję, kochanie pogłaskałem kotkę, która usiadła przy mnie na ławce. Ta sama, pręgowana.
Co się panu stało? spytała zatroskana dziewczyna.
Atak, dziecko, migrenowy… przyznałem. Zdenerwowałem się, czasem tak bywa…
Odprowadzę pana do domu, sam pan nie da rady…
… Moja babcia też ma migreny opowiadała Ludmiła, kiedy piliśmy słabą kawę z mlekiem i herbatnikami w moim mieszkaniu. Właściwie to prababcia, ale mówię do niej babciu. Mieszka z moją babcią i rodzicami na wsi pod Rawą Mazowiecką. Ja uczę się tutaj na ratowniczkę medyczną. Babcia też nazywa mnie dziecko. I wie pan tak pan do niej podobny, że aż myślałam, że to ona! A próbował pan kiedyś szukać swoich krewnych?
Ludmiłko, dziecko, jak ich znaleźć? Nic nie pamiętam ani nazwiska, ani rodzinnej miejscowości. Pamiętam tylko bombardowanie jechaliśmy wozem, potem czołgi… A potem już tylko biegłem, byle dalej! Przerażenie na całe życie! Potem przygarnęła mnie kobieta i od wtedy była moją mamą, a jej mąż po wojnie został najlepszym tatą. Z rodzinnego zostało mi tylko imię. Rodzina pewnie zginęła w tamtej tragedii, pod bombami. Mama i Zosia…
Nie zauważyłem nawet, jak przy tych słowach Ludmiła zadrżała, szeroko otwierając swoje błękitne oczy:
Proszę pana, ma pan może na prawym ramieniu znamię, takie jak liść?
Zaskoczony zakrztusiłem się kawą, a kotka patrzyła na mnie uważnie.
Skąd to wiesz, dziecko?
Moja babcia ma identyczne wyszeptała Ludmiła. Nazywa się Zofia. Nigdy nie mogła przeboleć zniknięcia swojej bliźniaczej siostry, Dasieńki. Zgubiły się w trakcie ewakuacji, w bombardowaniu. Gdy droga została odcięta przez hitlerowców, musieli wracać, przeżyć okupację w domu. A Dasieńka zniknęła. Szukali jej, ale nigdy nie odnaleźli…

Od rana nie mogłem znaleźć sobie miejsca. Krążyłem od okna do drzwi, czekając na gości. Szara pręgowana kotka nie odstępowała mnie nawet na krok, z niepokojem patrząc w twarz opiekuna.
Nie martw się, Margo, wszystko ze mną dobrze uspokajałem ją. Tylko serce wali…
W końcu rozległ się dzwonek. Drżącą ręką otworzyłem drzwi.

Na progu stały dwie starsze kobiety i patrzyły na siebie wzrokiem pełnym nadziei. Jak w lustrze widziały tę samą głębię niebieskich oczu, siwe, kręcone włosy i zmarszczki w kącikach ust. Wreszcie gośćka westchnęła z ulgą, uśmiechnęła się, ruszyła naprzód, obejmując mnie mocno:
Witaj, Dasieńko!
A na progu, ocierając łzy szczęścia, stali moi bliscy.

Zrozumiałem wtedy, że nigdy nie jest za późno na odnalezienie rodziny i że nić, która nas łączy, przetrwa nawet najdłuższą rozłąkę.