Zdrada

**Zdrada**

Koniec września był wyjątkowo ciepły i suchy. Już niedługo miało się ochłodzić, a potem miały nadejść zimne, jesienne deszcze. Pogoda bywała nieprzewidywalna. „Muszę koniecznie pojechać na działkę, bo jak zacznie padać, drogi rozmiękną i nie da się tam dostać aż do mrozów” – westchnęła Weronika i po raz kolejny wybrała numer męża.

– Weroniko Janówno, czy mogę wyjść godzinę wcześniej? Mama poprosiła, żebym zawiozła ją na działkę – powiedziała księgowa Kasia, unosząc brwi w kształcie domku i patrząc błagalnie na szefową.

– Sama chętnie bym wyszła. Dobrze, ale w poniedziałek musisz być na czas. I żadnych zwolnień. Zrozumiałaś? Bo następnym razem nie puszczę – odparła Weronika, udając surowość.

– Dziękuję bardzo, Weroniko Janówno. Na pewno się stawię – uśmiechnęła się Kasia, jej oczy zabłysły, a ona sama podbiegła do szafy, złapała kurtkę i wymiatała z gabinetu.

„No proszę, przyszła się zwolnić, a już komputer wyłączony i torebka w ręce. Spryciara. Wiedziała, że pozwolę. Ale gdzie jest Marek?” – Weronika znów wybrała jego numer, ale usłyszała tylko komunikat: „Abonent tymczasowo niedostępny”. – Nic nie szkodzi, jutro nie wymiga się, pojedzie na działkę. Mama niedługo ma urodziny, trzeba przywieźć ziemniaki, słoiki z przetworami…

Odłożyła telefon, poruszyła myszką, by obudzić uśpiony komputer, i wróciła do analizy tabeli na ekranie.

Gdy zadzwonił telefon, ucieszyła się tak bardzo, że odebrała bez sprawdzania numeru.

– Marek, dlaczego wyłączyłeś telefon? Dzwoniłam cały dzień…

– Przepraszam, mówi podkomisarz… Nowak – przerwał jej obcy męski głos.

Było to tak niespodziewane, a nazwisko Nowak tak ją zmyliło, że pomyślała, iż się przesłyszała.

– Marek, gdzie jesteś? – zapytała ostrożnie.

– Czy pani jest żoną Marka Andrzeja Kowalskiego? Jak mam się do pani zwracać? – dopytywał się mężczyzna.

– Weronika Janówno… – Weronika zachłysnęła się i zaczęła kaszleć. – Może pan mówić mi po imieniu. Gdzie jest Marek? – Jej serce natomiast już biło szybko, wyczuwając coś złego.

– Czy mogłaby pani przyjechać do szpitala miejskiego numer cztery? Będę czekał w izbie przyjęć – powiedział mężczyzna.

– Po co do szpitala? Co się stało Markowi? – krzyknęła Weronika do słuchawki.

– Czekam na panią – odparł mężczyzna i rozłączył się.

Weronika wybrała nieznany numer, z którego dzwonił, ale był zajęty. Drżącymi palcami wodziła myszką po ekranie, nie trafiając w ikonę zamknięcia pliku. W końcu wyłączyła komputer, złapała torebkę, zerwała z wieszaka płaszcz i wybiegła z biura.

W głowie roiły się coraz straszniejsze obrazy: mąż miał wypadek, leży po operacji w śpiączce albo… „Nie, żyje, bo inaczej wezwaliby mnie do kostnicy, a nie do szpitala. Na pewno żyje” – przekonywała siebie.

Nie mogła się zorientować, którym autobusem dojechać do szpitala, więc wysunęła rękę, stojąc jedną nogą na jezdni. Udało jej się złapać taksówkę, a po dziesięciu minutach biegła już przez szpitalny parking do głównego budynku, zdenerwowana do granic możliwości.

– Jestem żoną Marka Kowalskiego! – zawołała, wpadając do izby przyjęć i łapiąc powietrze.

Zza biurka podniósł się wysoki mężczyzna po czterdziestce i podszedł do niej. Przedstawił się ponownie, ale Weronika traciła cierpliwość. Po co jej jego imię, skoro miała zobaczyć męża, upewnić się, że żyje, być przy nim?

– Chodźmy – powiedział w końcie mężczyzna, wskazując drzwi wyjściowe.

Weronika wyszła na zewnątrz, kompletnie zdezorientowana. Czy do każdego oddziału nie wchodziło się przez izbę przyjęć? Tymczasem mężczyzna obszedł budynek i skierował się ku niskiemu, ceglanemu budynkowi z tyłu. Przed drzwiami zatrzymał się i odwrócił.

– Przepraszam, że nie powiedziałem od razu. Ludzie różnie reagują…

Weronika spojrzała na niebieską tabliczkę przy wejściu: „Zakład Medycyny Sądowej”. Zachwiała się, ale silna ręka podtrzymała ją za łokieć.

– Nie żyje? – zapytała nagle ochrypłym głosem. – Dzwoniłam cały dzień, chciałam pojechać na działkę, a jego telefon był wyłączony.

– Tak, dzięki numerowi w jego telefonie panią znaleźliśmy. Niech pani usiądzie. – Nowak poprowadził Weronikę do drewnianej ławki, na którą opadła. Nogi nie chciały jej słuchać.

– Dzwoniłam, a on już…

– Widzi pani, pani mąż dzisiaj nie był w pracy – powiedział łagodnie śledczy.

– To niemożliwe. Miał kontrolę, sam mi mówił – Weronika nie pytała, rozważała to na głos.

– Sąsiad z działki rano zauważył samochód na waszej posesji. Zdziwił się, że przyjechaliście w tygodniu. W południe postanowił wpaść na pogawędkę, ale nikt mu nie otworzył. Na dzwonek pani mąż też nie zareagował. Nie miał pani numeru. Poczekał jeszcze chwilę i wezwał policję. Sama pani rozumie, na działkach czasem włóczą się włóczędzy.

– Został zabity? – Weronika już nic nie rozumiała.

– Nie, nie ma śladów przemocy. Według wstępnej oceny lekarza zatruł się czadem.

– Chwileczkę, wujek Wojtek pomyślał, że przyjechaliśmy razem. Więc widział z Markiem jakąś kobietę? – Weronika spojrzała na podkomisarza zdezorientowana.

– Tak. Była z pani mężem. Anna Michałowska. To nazwisko pani coś mówi?

Weronika zamknęła oczy i potrząsnęła głową.

– To niemożliwe.

Było gorzej, niż myślała. Żyli razem dwadzieścia jeden lat. W listopadzie mieli rocznicę ślubu. Gdy znajomi rozstawali się przez zdrady mężów, zazdrościli jej, Weronice. Bo Marek zawsze był przykładem wzorowego męża i ojca. Ona też tak uważała. Jak wstyd. Zakryła twarz dłońmi, kołysząc się w przód i tył.

– Nie ma pani czego się wstydzić. Postaramy się uniknąć roz„Może kiedyś, zamiast opłakiwać męża, który zdradził ją w ostatnich chwilach życia, Weronika znajdzie w sobie siłę, by spojrzeć w przyszłość z nadzieją, że jeszcze może być szczęśliwa.