Zderzenie osobowości

Nie mogli się dogadać

– Nie spóźnisz się? O której wyjeżdżasz, Wojtek?! Wojtek… — Kinga szarpała męża za ramię, a on machał ręką, dając do zrozumienia, że nie ma zamiaru wstawać i na pewno zdąży.
Kinga spojrzała na ekran telefonu — dopiero siódma rano.

„Po co wstałam tak wcześnie w sobotę?! Nie mam nic do roboty, torbę mu spakowałam jeszcze wczoraj…” — pomyślała Kinga i już chciała wrócić pod kołdrę, gdy nagle…

Nagle znów dopadło ją to dziwne, niepokojące przeczucie, które ostatnio pojawiało się coraz częściej. Teoretycznie nie miała powodów do zmartwień: mąż obok, mieszkanie w centrum Poznania, remont, designerskie meble, sprzęt za grube pieniądze. On miał swojego BMW, ona — małego Fiata. Niedawno kupili domek letniskowy w Sierakowie. Wszystko było, jednym słowem.

Wielu mogłoby tylko o takim życiu marzyć. Spróbuj żyć na wynajmowanym mieszkaniu, jeździć do pracy tramwajem, a wieczorem odrabiać lekcje z dziećmi, gotować obiad dla całej rodziny, spłacać kredyt, zbierać na szkolne wydatki… Ledwo się położysz, a już budzik dzwoni i wszystko od nowa. Żebym ja miała twoje problemy! Co to za problem, jakieś tam przeczucie?! Jakie?!

No właśnie TO! Kinga już dawno nauczyła się je rozpoznawać. Bezpodstawny niepokój, tęsknota, przeczucie nieszczęścia i wrażenie, że ucieka coś ważnego. To uczucie przychodzi nagle i tak samo znika. Na chwilę odpuszcza, by potem wrócić.

I tego ranka znów złowieszcze przeczucie wtargnęło do jej serca bez pytania. Kinga wstała z łóżka, raz jeszcze spojrzała na śpiącego męża i poszła do kuchni. Wojtek dziś wyjeżdża w kolejną służbową podróż. Jakże się jej one ostatnio przejadły! Nowy szef przyszedł półtora roku temu, podniósł mu solidnie pensję, firma, w której pracuje Wojtek, jest duża i perspektywiczna. On sam jest jednym z kluczowych pracowników, szefem działu. Tylko że ta praca zabiera mu mnóstwo czasu! A do tego lubią wysyłać go w delegacje właśnie w weekendy.

Kinga przygotowała śniadanie i wróciła do sypialni obudzić męża.

– Wojtek, obudzisz się w końcu czy nie?! Wstawaj, bo się spóźnisz na swoją delegację. Mówiłeś, że po obiedzie jedziecie?
– Tak. Po… — odparł Wojtek ospałym głosem, w końcu się obudził i usiadł na łóżku.
– Chodź, zrobiłam śniadanie.
– Mhm. — znów mruknął przez sen i poszedł za nią do kuchni.

Przy śniadaniu mężczyzna natychmiast wpatrzył się w telefon. Kinga zauważyła, że ostatnio w ogóle mało ze sobą rozmawiają, stali się sobie jacyś obcy. Nie, nie kłócili się. Wszystko było w porządku — od czasu do czasu przynosił kwiaty, czasem Kinga namawiała go na wyjście do restauracji i Wojtek się zgadzał. Mogli pójść na spacer do parku, odwiedzić znajomych albo do kina, ale już nie było tak, jak kiedyś.

– Wojtek, a może weźmiesz mnie ze sobą w tę delegację? — niespodziewanie zapytała Kinga.
– Mhm. — odpowiedział Wojtek, nie odrywając wzroku od smartfona.
– No serio, co w tym złego? Będziecie w hotelu? W dzień będziesz z zespołem na obiekcie, a wieczorem ze mną.
– Co?! Nie, no jak to ze mną?! — ocknął się Wojtek, gdy zrozumiał, co mówi żona.
– No dlaczego nie, Wojtek? Co w tym złego? Jedziesz swoim samochodem?
– Tak, swoim. Ale co ty tam będziesz robić? Weekend, odpocznij w domu. A ja w poniedziałek albo wtorek już wracam.
– No jak to co? Nigdy nie byłam w tym mieście. Pospaceruję, pochodzę po sklepach, może muzea…
– Oj, proszę cię! To zwykła dziura, nic ciekawego! U nas w Poznaniu sklepów ci brakuje?! Na każdym rogu — korzystaj!
– Wojtek, nudzi mi się tu! W ogóle ci nie będę przeszkadzać… — jęknęła Kinga.
– Kinga, nie! Chcesz jechać na wycieczkę, to kup sobie wczasy i jedź! — zirytował się Wojtek.
– Sama? Ja chcę z tobą. Jesteśmy przecież mężem i żoną, może jeszcze o tym pamiętasz!
– Kinga, znowu zaczynasz? Mówiłem ci sto razy, że teraz w pracy jest totalny zapierdziel! Szef się wkurza! Ja ciężko pracuję, a ty mi tu wymyślasz!
– Mam wrażenie, że tylko ciebie szef każe pracować w weekendy! W zeszłą sobotę widziałam waszego Nowaka z żoną i dziećmi w galerii. A ty akurat musiałeś pracować! — Kinga nie chciała się kłócić, zwłaszcza przed wyjazdem męża, ale nie mogła się powstrzymać.
– No proszę, teraz będziemy liczyć, kto gdzie był! Dziękuję za śniadanie! — Wojtek wstał od stołu i poszedł do łazienki.

Kinga posprzątała, podczas gdy Wojtek oglądał telewizję. Potem zapakowała mu kanapki i herbatę w termos na drogę.

– Kinga, a gdzie torba? — dobiegł ją głos Wojtka z przedpokoju.
– Na komodzie stoi. — spokojnie odparła.
– No to jadę. Nie gniewaj się, tam naprawdę nie ma co robić.
– Nie ma, to nie ma. Nawet nie myślałam się gniewać. Pa.

Wojtek wyjechał, a Kinga została. Sobota, mogłaby zadzwonić do którejś z koleżanek, spotkać się wieczorem w knajpce, pogadać.

Tylko do kogo? U Anki mąż i dwójka dzieci — na pewno nie przyjdzie! Magda kupiła z mężem dom pod Wronkami i teraz tam siedzi — w sobotę nie wyjedzie. Ola wpadła na pomysł, by podbijać Warszawę — dawno nic od niej nie słychać! Wszyscy mają swoje sprawy, obowiązki, dzieci…

Kinga ma prawie trzydzieści osiem lat, a ona i Wojtek nie mają dzieci. A wszystko przez głupią decyzję z młodości — nieudaną aborcję. Dopiero co zaczęli razem mieszkać, wynajmowali pokój. W pracy, jak to świeżo po studiach, dostawali grosze.

Kinga zaszła w ciążę, powiedziała Wojtkowi. Zaproponował, żeby na razie nie rodziła. Kinga, choć była przeciw, nie kłóciła się — sytuacja była rzeczywiście kiepska. Co mogliby dać dziecku? Gdyby zaszła teraz, byłoby zupełnie inaczej! Nie czułaby się tak samotnie, miałaby cel, a relacje z Wojtkiem na pewZa rok Kinga i Leon wzięli ślub, a Kasia zaczęła nazywać ją mamą, podczas gdy Wojtek został sam w swoim domku w Sierakowie, myśląc o tym, jak szybko przemija szczęście, które wzięło za pewnik.