Uncategorized

Zdecydowałam się na adopcję dziecka pozostawionego w Oknie Życia przy oddziale położniczym szpitala w Warszawie trzy miesiące po śmierci męża – po wielu formalnościach, kontrolach i wzruszających chwilach, nadałam mu imię po moim mężu, a dziś wraz z adoptowanym synkiem i córeczką tworzymy szczęśliwą rodzinę.

Pamiętam tamte czasy, jakby minęły całe wieki. To wszystko zaczęło się, gdy wieść o maleństwie pozostawionym w Oknie Życia przy oddziale położniczym szpitala w Krakowie dotarła do moich uszu.

Były to ciężkie dni, ledwo trzy miesiące po śmierci mojego męża, gdy pojawiła się we mnie myśl o adopcji dziecka, które zostało opuszczone przez rodziców. Pamiętam, jak drżącymi dłońmi zbierałam wszystkie potrzebne dokumenty. Na szczęście udało mi się to załatwić w krótkim czasie. Potem przyszły liczne wizyty i kontrole urzędnicy z MOPS-u, rozmowy z psychologiem, przegląd mieszkania. Wszystko oceniono dobrze. Niebawem chłopczyk znalazł się w moim domu. Pokochałam go od pierwszej chwili jak własnego syna i dałam mu na imię Władysław, po moim ukochanym mężu. Słyszeć to imię w naszym domu, wypowiadać je, było dla mnie czymś niezwykłym i wzruszającym. Z biegiem lat mój syn rósł i coraz częściej pytał, czy mógłby mieć siostrę albo brata.

Nie widziałam w tym przeszkody. Pracowałam wtedy zdalnie, mogłam kierować pracą firmy znad stołu kuchennego, korzystając z laptopa, więc wszystko miałam pod kontrolą i mogłam opiekować się dziećmi. Gdy pewnego dnia zadzwoniono z ośrodka, wróciłam do domu rozpromieniona nadzieją, że zostanę mamą kolejnego dziecka. Zaprowadzono mnie do jasnego pokoju, gdzie w białym łóżeczku leżała trzydniowa dziewczynka. Jeszcze zanim zdążyłam się nad nią pochylić, już wiedziałam, że będzie należała do naszej rodziny. Nazwałam ją Bogumiła, bo imię to kojarzyło mi się ze szczęściem i spokojem. Cała procedura adopcyjna poszła tym razem dużo sprawniej, bo już wiedziałam, jakie formalności nas czekają.

Więc dziś, wspominając tamte czasy pod starymi lipami, czuję, że jesteśmy najbogatszymi ludźmi w Krakowie ja, mój syn Władysław i córka Bogumiła. Tworzymy jedną rodzinę i niczego więcej nam nie potrzeba.

Related Topics:

Ciekawostki3 lata ago

Przyszła synowa została u nas na noc. Rano odwiedziła nas moja siostrzenica i okazało się, że ona i narzeczona syna się znają. A następnego dnia przyjechała jego przyszła teściowa razem z córką i urządziły straszną awanturę. Z jakiegoś powodu moja siostrzenica powiedziała synowej, że ja i mój mąż nie będziemy im pomagać po ślubie i jeszcze że chcemy sprzedać samochód naszego syna. W rezultacie ślub się nie odbył

Ciekawostki4 lata ago

Brat przybiegł wcześnie rano, jak tylko dowiedział się, co zrobili rodzice

Rodzina5 lat ago

Obaj moi synowie są żonaci. Moje synowe diametralnie się od siebie różnią – jedna siedzi z telefonem na kanapie, a druga szykuje jedzenie dla wszystkich. Ilona mieszka z nami i nie chce jej się nic robić. Pewnego dnia nie mogłam się powstrzymać i ją zawstydziłam, mówiąc, że u niej zawsze jest brudno. Teraz nikt w domu ze mną nie rozmawia

Historie4 lata ago

„To u was można brać prysznic dłużej niż 30 minut?” – usłyszałam od koleżanki, która mieszka w Niemczech

Nasz Kraj

Uncategorized

Piotrek wsadził kota do worka – syn sąsiada przypadkiem zobaczyłChłopiec natychmiast pobiegł do domu, aby powiedzieć o tym swojej mamie.

Piotrowicz wepchnął kota do worka – chłopiec sąsiada przypadkiem to zobaczyłWieść o tym wydarzeniu błyskawicznie obiegła całe osiedle, a Piotrowicz musiał się tłumaczyć przed zbulwersowanymi sąsiadami.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam obrączkę przez okno.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam pierścionek zaręczynowy przez okno.

– Potrzebuję bardzo starego psa, – prosiła kobieta w schronisku.

– Potrzebuję bardzo starego psa – błagała kobieta w schronisku.

Porzucony pies wrócił po trzech miesiącach do swojego właściciela – ten nie spodziewał się go zobaczyć.

Pies wrócił do porzucającego go właściciela po trzech miesiącach: nie spodziewał się go zobaczyćGdy otworzył drzwi, pies rzucił mu się do nóg, a w oczach mężczyzny pojawiły się łzy wzruszenia i żalu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPies leżał spokojnie na kanapie, otoczony resztkami jedzenia i balonami, jakby sam z siebie urządził sobie najlepsze przyjęcie w swoim życiu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPrzed nimi stał pies, który przez całą noc samodzielnie otworzył lodówkę i zjadł cały zapas świątecznych przysmaków, a teraz spokojnie spał wśród pustych opakowań.

„Mamo, podpisz i zwolnij działkę – to teraz moje”. Córka nie wiedziała, że od dwóch miesięcy nie jestem już jej matką na papierze.

Mąż nie pracuje od pół roku, śpi do obiadu i uważa, że powinnam go karmić. A ja zwolniłam się w odpowiedzi.

Tylko obejrzymy działkę i wracamy! — obiecała teściowa w piątkowy wieczór. Wyjechali w niedzielę. Przyjechałam w poniedziałek — i założyłam kłódkę.

Mąż powiedział, że bez niego przepadnę. Nie dyskutowałam – i zrobiłam wszystko po swojemuI udowodniłam mu w najpiękniejszy możliwy sposób, że potrafię radzić sobie doskonale sama.

Mąż postanowił odpocząć ode mnie i dzieci i uciekł do teściowej. Wrócił – i aż go zatkało.

Teściowa była przekonana, że po rozwodzie nadal zamieszka w mieszkaniu byłej synowej i będzie dostawać od niej pomoc.

— Skoro urodziłaś córkę, a nie syna, zwalniaj mieszkanie — oświadczyła teściowa. Mąż stanął po stronie żony.

— Żyjesz za dobrze po rozwodzie, — powiedziała była teściowa i postanowiła „przywrócić sprawiedliwość”

— Po wizycie bezczelnej rodziny lodówka pustoszała, a góra naczyń rosła, — gospodarze wymyślili, jak położyć temu kresOd tej pory przed każdą wizytą na drzwiach lodówki wieszali kartkę z listą obowiązków domowych dla gości.