Uncategorized

Zdecydowałam się adoptować dziecko pozostawione w Oknie Życia przy szpitalnym oddziale położniczym trzy miesiące po śmierci męża – dzięki temu, po licznych kontrolach i formalnościach, już po kilku dniach mogłam pokochać mojego syna jak własnego, nadając mu imię po mężu; kiedy zapragnął mieć siostrę, zdalna praca pozwoliła mi po krótkim przygotowaniu adoptować małą dziewczynkę i dziś, we troje, tworzymy najszczęśliwszą rodzinę w Polsce.

Dzisiaj, gdy przeglądam swoje życie, wciąż trudno mi uwierzyć, jak bardzo wszystko się zmieniło w ciągu ostatnich lat. Trzy miesiące po śmierci mojego ukochanego męża, usłyszałam w wiadomościach, że w krakowskim Oknie Życia przy szpitalu św. Ludwika zostawiono noworodka. Coś poruszyło się wtedy we mnie poczułam, że to dziecko jest mi pisane.

Nie zastanawiałam się długo. Postanowiłam zgłosić się do ośrodka adopcyjnego i zaopiekować się tym maluchem. Musiałam szybko zebrać wszystkie potrzebne zaświadczenia o niekaralności, o stanie zdrowia, referencje… Na szczęście wsparła mnie rodzina. Pani z MOPSu przyszła sprawdzić nasze mieszkanie w Bronowicach, rozmawiała też ze mną o moich motywacjach. Wszystko przebiegło pomyślnie uznano mnie za osobę godną bycia mamą. Po kilku dniach mogłam już zabrać synka do domu. Nazwałam go imieniem mojego męża Wojciech. Słysząc imię Wojtuś znów w naszym mieszkaniu, czułam niewysłowioną radość i wzruszenie.

Mijały lata. Wojtuś rósł, pytał coraz częściej, czy będzie miał kiedyś siostrę lub brata. Dla mnie nie stanowiło to problemu praca zdalna jako tłumaczka pozwala mi spokojnie pogodzić obowiązki zawodowe z opieką nad dziećmi, a wszystko mogę załatwiać z mojego laptopa przy kubku herbaty. Kiedy więc zgłosiła się do mnie opiekunka z ośrodka, że w Oknie Życia pojawiło się kolejne porzucone dziecko, nie wahałam się ani chwili.

Wróciłam do domu, przygotowując miejsce na nowego członka rodziny. W szpitalu położniczym pokazano mi w łóżeczku maleńką dziewczynkę, zaledwie trzydniową. Gdy spojrzałam na nią pierwszy raz, serce mi zadrżało z miłości. Postanowiłam, że dam jej na imię Jagoda niepowtarzalne, typowo polskie imię, pełne czułości. Już wiedziałam, jakie formalności mnie czekają, więc cała proceduralna droga przebiegła znacznie sprawniej.

Dziś jesteśmy razem: ja, Wojtuś i Jagoda. Nasze mieszkanie, choć proste, wypełnione jest śmiechem, rozmowami i miłością. Patrząc na moje dzieci, wiem, że los choć wystawił mnie na próbę ostatecznie obdarzył mnie największym szczęściem. Każdego dnia jestem wdzięczna, że możemy być rodziną.

Related Topics:

Ciekawostki3 lata ago

Przyszła synowa została u nas na noc. Rano odwiedziła nas moja siostrzenica i okazało się, że ona i narzeczona syna się znają. A następnego dnia przyjechała jego przyszła teściowa razem z córką i urządziły straszną awanturę. Z jakiegoś powodu moja siostrzenica powiedziała synowej, że ja i mój mąż nie będziemy im pomagać po ślubie i jeszcze że chcemy sprzedać samochód naszego syna. W rezultacie ślub się nie odbył

Ciekawostki4 lata ago

Brat przybiegł wcześnie rano, jak tylko dowiedział się, co zrobili rodzice

Rodzina5 lat ago

Obaj moi synowie są żonaci. Moje synowe diametralnie się od siebie różnią – jedna siedzi z telefonem na kanapie, a druga szykuje jedzenie dla wszystkich. Ilona mieszka z nami i nie chce jej się nic robić. Pewnego dnia nie mogłam się powstrzymać i ją zawstydziłam, mówiąc, że u niej zawsze jest brudno. Teraz nikt w domu ze mną nie rozmawia

Historie4 lata ago

„To u was można brać prysznic dłużej niż 30 minut?” – usłyszałam od koleżanki, która mieszka w Niemczech

Nasz Kraj

Uncategorized

Piotrek wsadził kota do worka – syn sąsiada przypadkiem zobaczyłChłopiec natychmiast pobiegł do domu, aby powiedzieć o tym swojej mamie.

Piotrowicz wepchnął kota do worka – chłopiec sąsiada przypadkiem to zobaczyłWieść o tym wydarzeniu błyskawicznie obiegła całe osiedle, a Piotrowicz musiał się tłumaczyć przed zbulwersowanymi sąsiadami.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam obrączkę przez okno.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam pierścionek zaręczynowy przez okno.

– Potrzebuję bardzo starego psa, – prosiła kobieta w schronisku.

– Potrzebuję bardzo starego psa – błagała kobieta w schronisku.

Porzucony pies wrócił po trzech miesiącach do swojego właściciela – ten nie spodziewał się go zobaczyć.

Pies wrócił do porzucającego go właściciela po trzech miesiącach: nie spodziewał się go zobaczyćGdy otworzył drzwi, pies rzucił mu się do nóg, a w oczach mężczyzny pojawiły się łzy wzruszenia i żalu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPies leżał spokojnie na kanapie, otoczony resztkami jedzenia i balonami, jakby sam z siebie urządził sobie najlepsze przyjęcie w swoim życiu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPrzed nimi stał pies, który przez całą noc samodzielnie otworzył lodówkę i zjadł cały zapas świątecznych przysmaków, a teraz spokojnie spał wśród pustych opakowań.

„Mamo, podpisz i zwolnij działkę – to teraz moje”. Córka nie wiedziała, że od dwóch miesięcy nie jestem już jej matką na papierze.

Mąż nie pracuje od pół roku, śpi do obiadu i uważa, że powinnam go karmić. A ja zwolniłam się w odpowiedzi.

Tylko obejrzymy działkę i wracamy! — obiecała teściowa w piątkowy wieczór. Wyjechali w niedzielę. Przyjechałam w poniedziałek — i założyłam kłódkę.

Mąż powiedział, że bez niego przepadnę. Nie dyskutowałam – i zrobiłam wszystko po swojemuI udowodniłam mu w najpiękniejszy możliwy sposób, że potrafię radzić sobie doskonale sama.

Mąż postanowił odpocząć ode mnie i dzieci i uciekł do teściowej. Wrócił – i aż go zatkało.

Teściowa była przekonana, że po rozwodzie nadal zamieszka w mieszkaniu byłej synowej i będzie dostawać od niej pomoc.

— Skoro urodziłaś córkę, a nie syna, zwalniaj mieszkanie — oświadczyła teściowa. Mąż stanął po stronie żony.

— Żyjesz za dobrze po rozwodzie, — powiedziała była teściowa i postanowiła „przywrócić sprawiedliwość”

— Po wizycie bezczelnej rodziny lodówka pustoszała, a góra naczyń rosła, — gospodarze wymyślili, jak położyć temu kresOd tej pory przed każdą wizytą na drzwiach lodówki wieszali kartkę z listą obowiązków domowych dla gości.