Zdecydować się na rozstanie…

Zdecydować się na rozwód…

Z tacą w rękach Kamila przetrwała długą kolejkę w stołówce i szybko zaczęła mówić do młodego chłopaka za ladą:
— Poproszę trzy zupy, trzy bigosy i trzy kompoty.

Miejsca na tacy brakowało. Kilka razy Kamila spojrzała wymownie na stolik, gdzie czekali jej mąż i syn. Synek miał dopiero dziesięć lat, więc oczywiście nie domyślił się, że powinien pomóc mamie. Ale mąż? Siedział, wpatrzony w telefon, nawet nie podnosząc wzroku. Kamila musiała zrobić dwa kursy. Biegała tam i z powrotem, przenosząc zamówienie pod nieznoszącymi spojrzeniami innych w kolejce. Mąż, nie odrywając oczu od ekranu, przyciągnął do siebie talerz z zupą. Przełknął łyżkę i skrzywił się:

— Co, grochówkę wzięłaś? Nie lubię grochówki. Mogłaś zapytać.
— Mógłbyś sam podejść i wybrać — odparła Kamila zmęczonym głosem. — Nie potrafię czytać w twoich myślach.
— Co za bzdura! Przecież nie staliśmy razem w kolejce! Wystarczyło spytać.

Kamila pochyliła się nad zupą i postanowiła nie odpowiadać na ostatnią uwagę męża. Miała dość kłótni. Marek zawsze taki był. Wiecznie wszystkim niezadowolony.
A dziesięcioletni Kacper tylko kopiował jego zachowanie.

— Fuj, mamo, bigos? Nie lubię bigosu, przecież wiesz!
— Nasza mama myśli tylko o sobie — mruknął Marek, nie odrywając wzroku od telefonu, choć równocześnie pochłaniał zupę, którą przed chwilą skrytykował.

— Jedz, co dają — syknęła Kamila na synka i rozejrzała się, czy przypadkiem nie powiedziała tego za głośno. Czy ktoś z gości nie usłyszał?

W stołówce było „jak w śledziowym pudle”. Wczasowicze spieszyli się na śniadanie, by potem pójść nad morze. Kamila też miała takie plany, tylko nie wiedziała, czy całą rodziną, czy tylko z Kacprem. Marek mógł zostać w pokoju, wylegując się. Wczoraj narzekał, że do morza daleko. Jak zwykle, to była wina Kamili. To ona wybrała ten pensjonat. Choć setki razy proponowała mężowi wspólne zdecydowanie. Marek machnął ręką i warknął:

— Co, sama nie możesz nic wybrać? Daj mi odpocząć po pracy. Zrób to sama. Przecież to nic trudnego.

No i zrobiła. I, jak zwykle, wszystko było źle. Pensjonat na odludziu, żadnych atrakcji, do morza dziesięć minut pieszo. Marek niezadowolony.

Po śniadaniu Kamila zaczęła zbierać puste talerze na tacę i zobaczyła, jak do stołówki wchodzi para z sąsiedniego pokoju — elegancka kobieta koło pięćdziesiątki i jej uśmiechnięty, zadbany mąż. Kobieta weszła jak królowa i od razu zajęła wolny stolik, a mąż ruszył do kolejki. Ale wcześniej zapytał:

— Kochanie, jaki deser mam wziąć?

Kamila usłyszała to, niosąc tacę z naczyniami. Szła sama, bo Marek z Kacprem wyszli zaraz po jedzeniu. Nie po raz pierwszy zazdrościła sąsiadce. Oto prawdziwy mąż! Skąd się biorą tacy mężczyźni?

Kiedyś Kamila też myślała, że Marek taki jest. Dbał, dawał kwiaty, po ślubie odbierał ją z pracy, razem gotowali i planowali wieczory. Kiedy to się zmieniło? Pewnie po narodzinach Kacpra.

Kamila poszła na macierzyński i stało się oczywiste, że skoro jest w domu, to do powrotu męża obiad musi być gotowy, a mieszkanie posprzątane. Kacper był spokojnym dzieckiem, więc Kamila dawała radę. Starała się być idealną żoną.

Potem wróciła do pracy, ale i tak wszystko ciągnęła na sobie — gotowanie, sprzątanie, dziecko. Przecież to rola kobiety. Szkoda tylko, że Marek tego nie doceniał. Wręcz przeciwnie — zaczął się czepiać. Koszula źle wyprasowana, makaron nieświeży. Kamila brała każdą krytykę do serca.

Mąż traktował jej wysiłki jak coś oczywistego. „Przecież to nic takiego, zarabia, nie pije, po pracy od razu do domu” — tłumaczyła sobie. Taki już jego charakter.

Kamila wybiegła z jadalni, doganiając Marka z Kacprem. Szli już daleko, nawet nie myśląc na nią zaczekać. Gdy w końcu ich dogoniła, lekko zdyszana, zapytała:

— No to do pokoju? Przebieramy się i nad morze.
— Znowu w taki upał — przewrócił oczami Marek. — No właśnie, zaufałem ci z wyborem ośrodka. Dobra, no to idziemy.

Gdy doszli na plażę, upał był już nie do zniesienia. Marek, który całą drogę gderał, zrzucił spodenki i koszulkę na kamienie i pobiegł do wody. Kacpra zabrał ze sobą, krzycząc do Kamili, żeby zapłaciła za leżaki i parasol. Kobieta wściekła się. Przecież też jest gorąco, też chce się ochłodzić. Dlaczego ma dźwigać te rzeczy? Też jest kobietą!

Westchnęła, ale posłusznie poszła do kasy. Nie będzie się kłócić o takie drobiazgi.

Pływała słabo, więc nie odpływała daleko. Ale gdy tylko weszła do wody, Marek zostawił przy niej Kacpra i odpłynął. Zawsze tak robił.

Po godzinie oznajmił:
— No, ja wracam do pokoju. Lepiej pod klimatyzatorem.
— Może jeszcze trochę zostaniesz? Pójdziemy razem?
— Nie, już mnieKamila spojrzała na niego, a potem na synka, i uśmiechnęła się spokojnie, bo wiedziała już, że ich życie zmierza we właściwym kierunku.