Zdecydować się na rozstanie…

Zdecydować się na rozwód…

Z tacą w rękach Kinga przetrwała niekończącą się kolejkę w stołówce i szybko zaczęła mówić do młodego chłopaka za ladą:
– Poproszę trzy zupy, trzy pierogi i trzy kompoty.

Miejsca na tacy brakowało. Kilka razy Kinga wymownie spojrzała na stolik, gdzie czekali na nią mąż i syn. Synek miał dopiero dziesięć lat, więc oczywiście nie rozumiał, że powinien pomóc mamie. Ale mąż siedział wpatrzony w telefon, nawet nie podnosząc wzroku. Kinga musiała zrobić dwa kursy. Przenosząc zamówienie pod nieprzyjaznymi spojrzeniami ludzi w kolejce, w końcu postawiła wszystko na stoliku. Mąż, nie odrywając oczu od ekranu, przyciągnął do siebie talerz z zupą. Przełknął łyk i skrzywił się:
– Grochówkę wzięłaś? Nie lubię grochówki. Mogłaś zapytać.
– Mógłbyś sam podejść i wybrać – odparła zmęczona Kinga. – Nie umiem czytać w myślach.
– O, proszę! Jakbyśmy nie mogli stać w kolejce we dwoje! Wystarczyło zapytać.

Kinga pochyliła się nad swoją zupą, postanawiając nie odpowiadać na ostatnią uwagę męża. Znów te same utarczki. Jarek zawsze taki – wiecznie niezadowolony. A dziesięcioletni syn, jak na złość, kopiuje jego zachowanie.
– Fu, mamo, pierogi? Przecież ich nie lubię!
– Nasza mama myśli tylko o sobie – mruknął Jarek, nie odrywając wzroku od telefonu, ale mimo to pochłaniając zupę, którą przed chwilą skrytykował.
– Jedz, co dają – syknęła Kinga na synka, rozglądając się, czy ktoś w zatłoczonej stołówce nie zwrócił na to uwagi.

W sali było „gęsto jak w tramwaju w godzinach szczytu”. Goście spieszyli się na śniadanie, by zdążyć nad morze. Kinga też miała takie plany, tylko nie była pewna, czy całą rodziną, czy tylko z synkiem Michałem. Jarek mógł zostać w pokoju – wczoraj narzekał, że do plaży daleko. Oczywiście, to ona wybrała ten ośrodek. Choć sto razy proponowała mężowi wspólne szukanie miejsca na wakacje. Jarek tylko machnął ręką i warknął:
– Sami nic nie potraficie? Dajcie mi odpocząć po pracy. Zrób to sama, co w tym trudnego?

No i zrobiła. I jak zwykle – źle. Ośrodek daleko od miasta, atrakcji brak, a do morza „kawał drogi”. Jarekowi nic się nie podoba.

Po śniadaniu Kinga zaczęła zbierać puste talerze, gdy nagle do stołówki weszła para z sąsiedniego pokoju – zadbana pięćdziesięciolatka i uśmiechnięty, wysportowany mężczyzna. Kobieta weszła jak królowa i od razu zajęła wolny stolik, a jej mąż ruszył po jedzenie. Zanim jednak stanął w kolejce, zapytał:
– Kochanie, jaki deser dziś wziąć?

Kinga usłyszała to, niosąc tacę z naczyniami. Szła sama, bo Jarek z Michałem wyszli od razu po jedzeniu. Po raz kolejny zazdrościła sąsiadce. Właśnie taki powinien być mąż! Skąd się biorą tacy mężczyźni?

Kiedyś myślała, że Jarek też taki był. Dbał o nią, był czuły i uważny. Po ślubie odbierał ją z pracy, razem gotowali kolację i planowali wieczory. Kiedy to się zmieniło? Pewnie po narodzinach Michała.

Kinga poszła na urlop macierzyński i nagle stało się oczywiste, że skoro jest w domu, to obiad musi być gotowy, a mieszkanie lśnić. Michał był spokojnym dzieckiem, więc nie miała szczególnie trudno. Starała się być idealną żoną.

Później wróciła do pracy, ale i tak ciągnęła wszystko – gotowanie, sprzątanie, opiekę nad synem. Przecież to jej rola jako kobiety. Szkoda tylko, że Jarek tego nie docenia. Albo właściwie – nie docenia wcale.

Traktował jej wysiłki jak coś oczywistego, a jeszcze zaczepiał. Koszula źle wyprasowana, makaron z wczoraj. Kinga brała każdą krytykę do serca i starała się poprawić. Przecież Jarek nie jest złym mężem. Zarabia przyzwoicie, nie imprezuje. Po pracy od razu do domu. A jeśli wiecznie marudzi? No cóż, taki ma charakter.

Wyszła ze stołówki i ruszyła za Jarkiem i Michałem. Szli już daleko, nawet nie myśląc na nią zaczekać. Gdy ich dogoniła, lekko zdyszana, zapytała:
– No to do pokoju? Przebieramy się i na plażę.
– Znowu w taki upał – przewrócił oczami Jarek. – No tak, powierzyłem ci wybór ośrodka. No trudno, chodźmy, co nam pozostało?

Gdy dotarli na plażę, żar lał się z nieba. Jarek, który całą drogę gderał na Kingę, zrzucił szorty i koszulkę na kamienie i pobiegł do wody. Michała wziął ze sobą, krzycząc, żeby Kinga zapłaciła za leżaki i parasol. Kinga wściekła się. Przecież też jest spocona, też chce się ochłodzić. Dlaczego to ona ma teraz biegać? Czy to też obowiązek kobiety? Westchnęła, ale posłusznie poszła do kasy. Co było robić – nie kłócić się o takie drobiazgi.

Kinga pływała słabo, więc nie odpływała daleko. Ledwie weszła do wody, Jarek zostawił przy niej Michała i odpłynął. Zawsze tak robił – kąpał się sam. Pobawi się chwilę z synem i znika. Kinga się do tego przyzwyczaiła. Ale denerwowało ją, gdy Jarek pierwszy wychodził z plaży.
– No, ja wracam – oznajmił po godzinie. – Lepiej poleżę pod klimą.
– Może zostań jeszcze trochę, pójdziemy razem?
– Nie, już mi wystarczy. Za gorąco.

Jarek wciągnął szorty, koszulkę i poszedł do ośrodka, oczywiście nie zabierając ze sobą wody ani dmuchanego koła dla syna.

Tak mijały wakacje. Ktoś odpoczywał, a Kinga, jak w domu, dźwigała wszystko na swoich barkach. Nawet wycieczki organizowała sama. A Jarek potem, jak zwykle, narzekał – że daleko, że nudno, że nie tam, gdzie chciał. Wszystko było nie tak. Wakacje dobiegały końca, a Kinga nawet nie miała okazji odpocząć. Wciąż tylko biegała wokół męża, by mu dogodzić. Marzyła, by było jak u innych – żeby rodzina spędzała czas razem, a mąż nie patrzył na nią jak na kogoś, komu robi łaskę.

Wieczorem przed wyjazdem Kinga krzątała się po pokoju, pakując walizki. Jarek z Michałem dawno spali. Trzeba było wZostawilam walizkę Jarka nie spakowaną, a gdy rano obudził się ze zdziwieniem, zobaczył, jak spokojnie piję kawę na balkonie, uśmiechając się do nowego dnia i swojej nowej decyzji.