Zbyt wiele trosk

Zbyt wiele troski

Jagoda obudziła się od zapachu smażonej cebuli i dziwnego dźwięku. W pokoju było ciemno, ale za ścianą dzwoniły garnki i coś bulgotało.

— O szóstej rano, serio? — szepnęła, przeciągając szlafrok.

W kuchni, w czerwonym fartuchu z napisem „Królowa Kuchni”, stała teściowa — Halina Bogumiłowa. Zręcznie przewracała kotlety na ogromnej patelni, przy tym głośno nuconą „Hej, sokoły!”.

— Dzień dobry, Jagódko! — zawołała wesoło, nie odwracając się. — Postanowiłam was rozpieszczać kotletami! Domowymi! Bez bułki, jak Krzysztof lubi!

— Krzysztof śpi — próbowała się Jagoda uśmiechnąć. — I ja też spałam. Dzisiaj sobota.

— Ależ, kochanie! Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje! Ja od piątej już nie śpię, od razu wstałam, prysznic, przebiegłam się po podwórku — rozruszać kości, wiesz? A potem pomyślałam, że trzeba was wszystkich nakarmić!

Jagoda powoli nalała sobie kawy. Zanim zrobiła pierwszy łyk, do kuchni wpadła jej mama — Wanda Eugeniuszowa — w sportowych legginsach i z matą do jogi pod pachą.

— Jaga, dzień dobry! Nie zapomniałaś? Dzisiaj idziemy na pilates!

— Wandziu — uśmiechnęła się Halina z cienką nutką ironii — już wróciłaś?

— A jak! — odparła Wanda z werwą. — Przeszłam się po osiedlu, sprawdziłam, gdzie można kupić świeże zioła, i znalazłam studio jogi! A tak w ogóle, Hala, kotlety o świcie — to przesada. Wiesz, ile tam tłuszczu?

— Spróbowałabyś, zanim skrytykujesz — teściowa zrobiła krok naprzód. — To pierś z kurczaka, żadnego tłuszczu. Krzysztof je uwielbia od dziecka, co sobota mu takie smażę.

— A Jaga nie je smażonego! — odcięła się Wanda. — Ma delikatny żołądek, od małego gotowałam ją tylko na parze.

Jagoda opuściła głowę w dłonie.

To był domowy koszmar.

Wieczorem w łazience rozegrała się scena numer dwa.

— Dlaczego moja gąbka leży na podłodze? — krzyknęła Halina z łazienki.

— Może dlatego, że swoją gąbką zepchnęłaś wszystkie inne? — nie pozostała dłużna Wanda.

— Ja? U mnie wszystko schludnie! To twoje kosmetyki wszędzie stoją! Nie mogę otworzyć szafki — twoje słoiczki!

— To lecznicze zioła na twarz!

— To śmieci, Wandziu! Śmieci!

Jagoda zamknęła laptop. Praca była niemożliwa.

— Krzysztof — powiedziała cicho do męża. — Musimy porozmawiać.

— Nie teraz — machnął ręką. — Gram w turnieju, jesteśmy w finale.

— Krzysztof — Jagoda wstała — albo rozmawiamy, albo się wyprowadzam do stodoły.

Nacisnął pauzę na padzie i westchnął:

— O co chodzi?

— O to, że w naszym domu mieszkają dwie kobiety i obie myślą, że to ich kuchnia, ich łazienka i ich ty.

— No, to tylko tymczasowo…

— Minęły już trzy tygodnie — powiedziała przez zęby Jagoda. — Przestałam pić kawę rano, bo w kuchni trwa wojna. Nie mogę skorzystać z łazienki, bo toaleta jest zajęta przez kremy. Wczoraj twoja mama poukładała moje książki według wzrostu. Moja mama anulowała nasz Netflix, żeby oglądać „Taniec z Gwiazdami”.

— Ale one chcą dobrze…

— Tak — wstała Jagoda. — Jutro spalą się nawzajem na stosie z moich ulubionych powieści.

Następnego ranka rozpoczęła się wielka bitwa.

Halina zaczęła gotować swój „legendarny barszcz”. Wanda, dowiedziawszy się o tym, wyciągnęła swój as z rękawa — „zupę warzywną bez soli i tłuszczu”. Obie zaczęły równolegle szatkować kapustę.

— Mój barszcz zawsze jada Krzysztof! Z chlebem i śmietaną! — oznajmiła głośno Halina.

— Bo go tak od dziecka przyzwyczaiłaś! — odparowała Wanda. — A w jego wieku trzeba jeść po ludzku! Zdrowie przede wszystkim.

— A miłość matki jest ważniejsza niż twoje fitnessy!

— Fitness to zdrowie! A twój barszcz to zawał w misce!

Jagoda nie wytrzymała:

— Dość! Ja też mam swoje upodobania i nie jem ani barszczu, ani bezsmakowej zupy! Gdzie moje płatki?

— Wyrzuciłam, były tam tłuszcze trans — odpowiedziały jednogłośnie.

— Co?..

Jagoda wyszła z kuchni. Na zewnątrz mżył drobny deszcz. Włożyła kurtkę, poklepała psa po łbie i poszła przed siebie.

Po godzinie dogonił ją Krzysztof. Jechał na rowerze, z parasolem i termosem kawy.

— Zrozumiałem — powiedział. — To już przesada.

— Tak myślisz? — nie patrzyła na niego.

— Porozmawiam z nimi.

— Nie rozmawiaj. Działaj.

Tego samego wieczoru Jagoda zwołała „rodzinną radę”. Przy okrągłym stole zasiedli wszyscy czworo.

— Drogie mamy — zaczęła. — Bardzo was kochamy. Ale mieszkanie z wami pod jednym dachem to jak wpuszczenie lwa i pantery do jednego zoo.

— A kto tu jest panterą? — oburzyła się Halina.

— Ja oczywiście jestem lwem — odcięła się Wanda.

— Stop! — Krzysztof uniósł ręce. — Mamy rozwiązanie. Mamy domek gościnny. Ale tylko jeden. Więc postanowiliśmy… wprowadzić rotację.

— Co? — obie kobiety zmrużyły oczy.

— Każda z was będzie mieszkać w domku na przemian. Tydzień w domu, tydzień w domku.

— Ale ja nie mogę bez kuchni! — zaprotestowała Halina.

— Tam jest kuchenka — powiedział Krzysztof.

— A ja nie mogę bez kąpieli z solą — wtrąciła Wanda.

— Tam jest prysznic i aromaterapia — spokojnie odparła Jagoda. — Postawimy dyfuzor.

— Nie zgadzam się! — prawie jednocześnie wykrzyknęły obie.

— Więc się wyprowadzacie. Obie. Na dobre.

— To szantaż! — powiedziała Halina.

— To wolność — odparła Jagoda.

Następnego ranka w domu pachniało kawą. Jedną. Bez kotletów.

Jagoda wyszła na taras. Siedziały tam obie mamy, w kocach, z kubkami herbaty.

— Zdecydowałyśmy. Będziemy się zmieniać — oznPo chwili milczenia Halina i Wanda wymieniły się spojrzeniami i wybuchły śmiechem, a Jagoda odetchnęła z ulgą, wiedząc, że choć walka o władzę w domu pewnie jeszcze nie raz się powtórzy, to jednak w tym chaosie jest coś, co sprawia, że ten dom jest wyjątkowy — ich miłość, choć często wyrażana w dziwny sposób, zawsze jest prawdziwa.