Zbyt wiele trosk

Zbyt wiele troski

Edyta obudziła się od zapachu smażonej cebuli i dziwnych odgłosów. W pokoju było ciemno, ale za ścianą dudniły garnki i coś bulgotało.

— O szóstej rano, serio? — szepnęła, narzucając szlafrok.

W kuchni, w czerwonym fartuchu z napisem „Królowa kuchni”, stała teściowa — Halina Stanisławowa. Zręcznie przewracała kotlety na ogromnej patelni, przy tym głośno nucąc „Hej, sokoły”.

— Dzień dobry, Edytko! — zawołała wesoło, nie odwracając się. — Postanowiłam was dziś rozpieszczać kotletami! Domowymi! Bez bułki tartej, jak Wojtek lubi!

— Wojtek śpi — próbowała się uśmiechnąć Edyta. — I ja też spałam. Dzisiaj sobota.

— Co ty, kochana! Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje! Ja od piątej nie śpię, od razu wstałam, prysznic, pobiegałam po podwórku — ruch to zdrowie. A potem pomyślałam — trzeba wszystkich nakarmić!

Edyta powoli nalała sobie kawy. Zanim zdążyła zrobić pierwszy łyk, do kuchni wpadła jej matka — Wanda Kazimierzowa — w legginsach i z matą do jogi pod pachą.

— Eda, dzień dobry! Nie zapomniałaś? Dzisiaj idziemy na pilates!

— Wando Kazimierzowo — uśmiechnęła się Halina z nutą jadu — już wróciłaś?

— Oczywiście! — odparła Wanda. — Przespacerowałam się po osiedlu, znalazłam stragan ze świeżymi ziołami i studio jogi! Tylko, Halinko, kotlety od rana to przesada. Wiesz, ile tam tłuszczu?

— Spróbowałabyś, zanim zaczniesz krytykować — teściowa postąpiła krok naprzód. — To pierś z kurczaka, żadnego tłuszczu. Wojtek od dziecka je uwielbia, co sobotę mu takie smażyłam.

— A Eda nie je smażonego! — ostro odparła Wanda. — Ma wrażliwy żołądek, od małego gotowałam jej tylko na parze.

Edyta oparła głowę na dłoniach.

To był domowy koszmar.

Wieczorem w łazience rozegrała się scena numer dwa.

— Dlaczego moja myjka leży na podłodze? — krzyknęła Halina.

— Może dlatego, że twoją myjką zrzuciłaś wszystkie inne? — nie pozostała dłużna Wanda.

— Ja? U mnie wszystko schludnie! To twoje kremy zajmują całą umywalkę! Nie mogę otworzyć szafki!

— To ziołowe toniki!

— To śmieci, Wando Kazimierzowo! Śmieci!

Edyta zamknęła laptop. Praca była niemożliwa.

— Wojtek — szepnęła do męża. — Musimy porozmawiać.

— Nie teraz — machnął ręką. — Gram w finale turnieju.

— Wojtek — wstała. — Albo teraz, albo wynoszę się do komórki.

Zatrzymał grę i westchnął:

— O co chodzi?

— O to, że w naszym domu mieszkają dwie kobiety i obie myślą, że to ich kuchnia, ich łazienka i ich ty.

— To tylko chwilowe…

— To już trzeci tydzień — przez zęby powiedziała Edyta. — Przestałam pić kawę, bo w kuchni jest wojna. Nie mogę skorzystać z łazienki, bo sedes zajęty kremami. Wczoraj twoja matka poukładała moje książki według wzrostu. Moja matka anulowała nasz Netflix, żeby oglądać „Taniec z gwiazdami”.

— Ale one chcą dobrze…

— Tak? — Edyta wstała. — Jutro spalą się na stosie z moich ulubionych powieści.

Następnego ranka wybuchła wielka bitwa.

Halina zaczęła gotować „swój słynny barszcz”. Wanda, dowiedziawszy się o tym, sięgnęła po swój as w rękawie — „zupę warzywną bez soli i tłuszczu”. Obie zaczęły równolegle siekać kapustę.

— Wojtek zawsze je mój barszcz! Z chlebem i śmietaną! — oznajmiła Halina.

— Bo go tak wychowałaś! — odcięła się Wanda. — W jego wieku trzeba jeść zdrowo!

— A miłość matki jest ważniejsza niż twoje fitnessy!

— Fitness to zdrowie! A twój barszcz to zawał w garnku!

Edyta nie wytrzymała:

— Dość! Ja też mam swoje gusta i nie jem ani barszczu, ani bezsmakowej zupy! Gdzie moje płatki?

— Wyrzuciłam, pełno tam chemii — odpowiedziały chórem.

— Co?..

Wyszła z kuchni. Na dworze padał drobny deszcz. Zarzuciła kurtkę, potrąciła psa i poszła przed siebie.

Po godzinie dogonił ją Wojtek. Na rowerze, z parasolem i termosem kawy.

— Zrozumiałem — powiedział. — To za dużo.

— Tak myślisz? — nie patrzyła na niego.

— Porozmawiam z nimi.

— Nie mów. Działaj.

Wieczorem Edyta zwołała „rady rodziny”. Przy stole zasiedli wszyscy.

— Drogie mamy — zaczęła. — Bardzo was kochamy. Ale mieszkanie z wami to jak wpuszczenie lwa i tygrysa do jednej klatki.

— Kto tu jest tygrysem? — oburzyła się Halina.

— Oczywiście ja jestem lwem — odparła Wanda.

— Stop! — Wojtek uniósł ręce. — Mamy rozwiązanie. Mamy domek gościnny. Ale tylko jeden. Więc wymyśliliśmy… rotację.

— Co? — obie zmrużyły oczy.

— Każda z was będzie mieszkać w domku na zmianę. Tydzień tu, tydzień tam.

— Ale ja nie mogę bez kuchni! — zaprotestowała Halina.

— Tam jest kuchenka — odparł Wojtek.

— A ja bez wanny z solą! — dodała Wanda.

— Jest prysznic i olejki — spokojnie powiedziała Edyta.

— Nie zgadzam się! — krzyknęły niemal równocześnie.

— W takim razie obie się wyprowadzacie. Na stałe.

— To szantaż! — rzuciła Halina.

— To wolność — odparła Edyta.

Następnego ranka w domu pachniało kawą. Tylko kawą. Bez kotletów.

Edyta wyszła na taras. Siedziały tam obie, w kocach, z herbatą.

— Zdecydowałyśmy. Będziemy się wymieniać — oświadczyła Halina.

— Ale następnym razem ja pierwsza w domu — dodała Wanda.

— Dlaczego ty? — warknęła teściowa.

— Bo jestem starsza!

— Ach, ty…

— MAMY! — Edyta uniosła rękę. — Albo się dogadacie, albo wyprowadzam się i żyję sama. Z psem. I matą do jogi.

Zamilkły.

A potem roześmiały się. Obie.

— Halinko, może jednak ty pierwsza? — niespodz— Dobrze, Wando, może jednak podzielimy się tygodniami po połowie, żeby nikomu nie było przykro — odpowiedziała Halina, a Edyta pomyślała, że może w tym chaosie w końcu zapanuje odrobina spokoju.