Zbudował altanę ogrodową przez tydzień i jadł jedzenie z lodówki. Odciągnąłem to od jego pensji, a on zaczął się złościć.

Potrzebowałem w ogrodzie szopy, więc nie zamierzałem szukać wielkiej firmy budowlanej. Myślałem, że wystarczy mi człowiek, który zna podstawy stolarskiej roboty.

Sąsiad skierował mnie do przyjaciela, który zajmuje się wznoszeniem domów i mógłby postawić prostą szopę przy moim gruncie.

Miałem szczęście ten pan był wolny. Nie chętnie przyjął zamówienie, ale udało mi się go namówić.

Powiedział, że zrobi to w ciągu tygodnia, co mi pasowało. W sobotę miał przyjść, obejrzeć teren, a następnego dnia kupić wszystkie potrzebne materiały.

Rozmawialiśmy też o siłach ludzkich. Twierdził, że od razu potrzebuje pomocnika, a potem znajdzie kogoś, z kim będzie mógł współpracować, bo ma wielu znajomych w fachu.

Najważniejsze było to, że cały tydzień będę pracował w Warszawie, więc nie będę mógł być na miejscu podczas budowy. Dlatego przekazałem mu klucze do domu do kolejnego weekendu.

Marek obiecał, że wszystko dopilnuje, bo jest solidnym fachowcem. Poprosił mnie o godziwą zapłatę, która jednak była dość wysoka. Zgodziłem się.

W sobotę wieczorem szopa była gotowa. Wszystko wyglądało świetnie, dokładnie tak, jak sobie wymarzyłem, nie miałem żadnych uwag. Marek nie miał wtedy żadnych zastrzeżeń.

Jedynym, co mnie zdenerwowało, było to, że Marek zjadł wszystko, co miałem w lodówce: dwa kilogramy schabu, dwadzieścia jaj, kilka kartonów mleka, sos i butelkę wina. Takie zachowanie uznałem za nie do przyjęcia. Nie chodziło o współczucie dla jedzenia, po prostu nikt nie zapytał mnie, czy może sobie coś przyjąć. Po prostu wcisnął się w to bez uprzedzenia.

Policzyłem, ile te produkty kosztowały, i odliczyłem tę sumę od jego wynagrodzenia. To była jedynie kropla w morzu, ale dla mnie miała znaczenie.

Marek nie był z tego zadowolony. Zaczął ze mną się kłócić, tłumacząc, że budowlańcy zawsze są najedzeni i to jest norma. Dodał, że w trakcie prac zdarzały się chwile, kiedy musiał się bardziej postarać, ale nie zmieniło to ostatecznej kwoty.

Z jednej strony chciałem mu przyznać rację, z drugiej wciąż przekonany, że spełniłem wszystkie warunki, które ustaliliśmy, i że powinienem był zostać o tym wcześniej poinformowany.