Zbudować swoje szczęście

„Ułożyć sobie życie”

„Mamo, dlaczego się tak denerwujesz? Krzysiek powiedział, że mnie kocha. Pobierzemy się, mamo” – Kinga była spokojna jak nigdy.

„Jak mam się nie denerwować? Jesteś w ciąży, nie jesteś zamężna, jeszcze nie skończyłaś studiów, a twojego chłopaka nawet na oczy nie widziałam! Myślisz, że dziecko to jakaś zabawka? Niech ten Krzysiek zaraz tu przyjdzie i spojrzy mi w oczy, kiedy będzie obiecywał, że weźmie za was odpowiedzialność, rozumiesz?!”

„Nie krzycz tak, myślałam, że ucieszysz się na wnuka. Zaraz przyprowadzę Krzyśka, wróci niedługo z pracy. Mam klucz do jego pokoju w akademiku. Lepiej tam poczekam, bo jesteś jakaś nerwowa” – powiedziała Kinga urażona i wybiegła z domu, machając lekko torebką.

Jadwiga Stanisławówna złapała się za serce, ciężko usiadła na krześle i spojrzała na portret męża.

„Oto ona, bez ojca! – westchnęła do portretu. – O Boże, Heniu, dlaczego tak wcześnie nas opuściłeś? Nie uchroniłam córki, nasza Kinga okazała się zbyt szybka. A jeśli ten chłopak ją zostawi? Jak my będziemy żyć? Moja pensja jest mała, kto teraz zatrudni Kingę w ciąży, a do końca studiów jeszcze pół roku. Ojej, co za bieda!”

Jadwiga Stanisławówna wtuliła twarz w fartuch i rozpłakała się. Cały ciężar życia spadł na jej barki, gdy była jeszcze młoda. Mąż zginął w tartaku, a córka miała wtedy zaledwie dwa lata. Mieszkali na przedmieściach. Jak ciężko było Jadwidze, wiedziała tylko jedna przyjaciółka i sąsiedzi z ulicy. Najlepsze kąski oddawała córeczce. Trzeba było też prowadzić dom. A teraz, gdy życie zdawało się układać, córka zgotowała jej taką niespodziankę.

„Dobrze, trzeba przygotować ciasto na pierogi, lada chwila zięć przyjdzie. Ech, Kinga, Kinga…”

Gdy stół był już nakryty, Jadwiga przebrała się w odświętną sukienkę i zabrała się za robienie skarpet, by zabić nerwowe oczekiwanie.

Wtem w przedpokoju zatrzasnęły się drzwi i do domu weszła Kinga. Matka spojrzała za jej plecy, ale nikogo nie zobaczyła.

„A gdzie zięć? Zostawiłaś go za progiem?”

„Był i się ulotnił” – szlochała Kinga. – „Zostawił mnie.”

„Jak to?!” – Jadwiga zaskoczona opadła na krzesło.

„Właśnie tak! Zwolnił się z pracy, spakował rzeczy i wyjechał w nieznanym kierunku. Tak powiedział gospodarz akademika…”

Kinga była zagubiona, oczy miała pełne łez. Bycie samotną matką nigdy nie było w jej planach.

„Co teraz mam robić, mamo?”

Jadwiga chciała powiedzieć córce, że ostrzegała, że tak będzie, ale się powstrzymała. W końcu serce matki nie jest z kamienia.

„Rodzić, co innego. Samo się nie rozwiąże – rzekła. – Kiedy możemy spodziewać się przyjścia na świat?”

„W lipcu, w sam raz zdążę z dyplomem” – westchnęła Kinga i pogładziła brzuch.

… Kinga urodziła dokładnie w czas. Była to dziewczynka, którą nazwała Hanią. I tak zaczęły żyć we trzy, jak trzy topole na warszawskiej Pradze.

Dziewczynka rosła zdrowa i wesoła, patrząc na świat bystrymi oczkami. Jadwiga rozpieszczała ją bez pamięci, ale matka traktowała Hanię z pewnym dystansem. Hania, jak na złość, była podobna do oszusta Krzyśka: ta sama rude włosy, kręcone loczki i duże zielone oczy.

„Mama idzie!” – sześcioletnia Hania, zobaczywszy Kingę przez okno, biegła do drzwi, by ją przytulić.

„A co mi przyniosłaś?” – zawisła na ręce matki, ufnie patrząc jej w twarz.

„Nic” – odparła ponuro zmęczona Kinga.

„A dlaczego? Chcę loda. Obiecałaś wczoraj!”

„Zostaw mnie! Jestem zmęczona!” – Kinga zrzuciła Hanię z kolan i wyszła do sypialni.

Hania stanęła na środku pokoju i rozpłakała się. Tak czekała na matkę, spragniona czułości, a ta ją odtrąciła. A w przedszkolu kazali jeszcze narysować swoją rodzinę. Hania narysowała trzy osoby: siebie, mamę i babcię, a dzieci zaczęły się śmiać, że Hania jest „bez taty”, bo go nie ma.

Jadwiga rzuciła się uspokajać wnuczkę, ale – gdzie tam! Fala żalu przykryła dziewczynkę histerią.

„Tato, gdzie mój tata? Dlaczego mama jest zła?!” – krzyczała Hania, zalewając się łzami.

Jadwiga tylko przytuliła ją mocno:

„Nie wszyscy mają tatę, wnusiu. I nic! Poradzimy sobie bez niego. Będzie więcej pierogów dla nas. Ubieraj się, idziemy po loda.”

Gdy usłyszała upragnione słowo „lód”, Hania zaczęła się uspokajać.

„Dla mamy też kupimy?”

„Dla mamy też.”

W domu Jadwigi Dzień Kobiet zawsze obchodzono hucznie. W końcu mieszkały tam same panie. Stół uginał się od smakołyków, Kinga zapraszała przyjaciółki i wymieniały się prezentami. Ale tym razem Kinga przyprowadziła nie koleżanki, a mężczyznę. I nie uprzedziła o tym matki.

Na progu ich domu stanął elegancki mężczyzna w drogim garniturze, znacznie starszy od Kingi.

„Mamo, poznaj, to Robert. Pracujemy razem, jest moim szefem. Niedługo dostanie awans w innym mieście. Pobierzemy się.”

„Co?!” – Jadwiga zastygła jak posąg.

„Ojej! To mój tata?” – Hania, która wyglądała z pokoju i wszystko słyszała. Była tak szczęśliwa, że nawet zapomniała przywitać się z gościem.

„Nie, dziewczynko, nie jestem twoim tatą – uśmiechnął się Robert. – Spójrz, jaką lalkę ci przywiozłem.”

Hania odwróciła się i nie wzięła lalki z jego rąk. Ten człowiek jakoś jej się nie spodobał.

Wieczór minął bez polotu. Robert nie starał się przypodobać rodzinie Kingi, a ona tańczyła, jak mu zagrali, by zadowolić przyszłego męża i ciągle strofowała córkę.

„Usiądź prosto, jak siedzisz? Co wujek Robert o nas pomyśli? Nie wierć się, słyszałaś?!”

Jadwiga milczała, czując się nieswojo. Sam Robert za to rozkoszował się swoją wyższością nad biedakami, za których uważał wszystkich przy stole. Całą swoją postawą dawał do zrozumPo latach Hania sama została matką i postanowiła, że jej dziecko nigdy nie poczuje się porzucone – wychowała je z miłością, której sama nie doświadczyła od własnej matki.