Zbawca

Zbawiciel

Pozostało już tylko około stu kilometrów, gdy reflektory samochodu oświetliły czerwone auto stojące na poboczu z otwartą maską. Obok wymachiwał rękami młody mężczyzna. Zatrzymać się na pustej drodze w środku nocy to szczyt lekkomyślności. Ale niebo na wschodzie już jaśniało przed zbliżającym się świtem, a do celu zostało tak niewiele. Krzysztof zatrzymał samochód i wysiadł. Nie zdążył zrobić kilku kroków, gdy silne uderzenie w tył głowy zwaliło go z nóg.

Ocknął się, gdy czyjeś ręce przeszukiwały jego kieszenie. Próbował się podnieść, ale czyjeś ciężkie ciało przygniotło go do ziemi. Napastników musiało być kilku, bo w bok Krzysztofa uderzył but. Od dzikiego bólu jęknął.

W tej samej chwili posypały się na niego ciosy. Kopali go, a on zwijał się w kłębek, przyciskając kolana do piersi, by ochronić brzuch, a rękami osłaniając głowę. Uderzenie w prawe żebro przeszyło go takim bólem, że stracił przytomność.

Gdy się ocknął, usłyszał ciche skomlenie. Myślał, że to on jęczy. Nikt go już nie bił. Krzysztof poruszył się, a wtedy mokry nos wetknął się w jego policzek. Otworzył oczy i ujrzał nad sobą czujną twarz psa. Spróbował wstać, ale ostry ból w boku odebrał mu oddech. „Złamane żebro” – pomyślał. Myśli plątały się, jakby głowę miał wypchaną watą. I znów pies zaczął skomleć.

Następnym razem ocknął się, czując, że jedzie samochodem – warkot silnika, kołysanie na nierównościach drogi.

„Ocknąłeś się. Kraków już blisko, zaraz będziemy” – usłyszał głos, którego nie umiał przypisać ani mężczyźnie, ani kobiecie.

Krzysztof nie miał siły otworzyć ciężkich powiek. I nie chciał. Zmęczenie ciągnęło go z powrotem w ciemność. Obudził go wstrząs – teraz ktoś niósł go gdzieś na noszach. Przymrużył oczy i natychmiast zamknął je, oślepiony jaskrawym światłem. W skroniach pulsował ból.

„Przytomniał” – usłyszał dziewczęcy głos.

Krzysztof znów otworzył oczy. W migotaniu świateł majaczyła czyjaś twarz. Zawróciło mu w głowie i poczuł mdłości. Nagle ruch ustał. Ktoś pochylił się nad nim – starszy mężczyzna z siwą, szpiczastą brodą uważnie mu się przyglądał.

„Jak się nazywas”Jesteś teraz bezpieczny, Krzysztof Kowalski, a ten pies – choć nie twój – okazał się prawdziwym aniołem stróżem,” powiedział lekarz, a Krzysztof z wdzięcznością pogłaskał psa, który od tej chwili miał zostać jego wiernym towarzyszem.

(Oryginalny tekst: „Jesteś teraz bezpieczny, Krzysztof Kowalski, a ten pies — choć nie twój — okazał się prawdziwym aniołem stróżem,” powiedział lekarz, a Krzysztof z wdzięcznością pogłaskał psa, który od tej chwili miał zostać jego wiernym towarzyszem.)