Zazdroszczę swojej siostrze do szaleństwa. Jej mąż gotów jest dać jej cały świat, a ja dźwigam ciężar całej rodziny.

Z nieskończoną zazdrością patrzę na moją młodszą siostrę, Agatę. Jej życie to jak z bajki, gdzie ona jest księżniczką, a mąż spełnia każde jej życzenie, jak wierny rycerz. A ja, niczym zmęczona Kopciuszek, dźwigam na swoich barkach ciężar całej rodziny, dusząc się ze zmęczenia i bezradności. Czasem wydaje mi się, że jestem najgłupszą i najbardziej nieszczęśliwą kobietą na świecie. Z moim mężem, Pawłem, jesteśmy razem już prawie dziesięć lat. Przeszliśmy przez wiele: były chwile radości, ale częściej – ciemne czasy, pełne wyzwań.

Obecnie przeżywamy jeden z najciemniejszych okresów naszego życia. Rok temu Paweł postanowił zmienić pracę. Obiecywano nam złote góry: stabilne dochody, dobre warunki, świetlaną przyszłość. Ale rzeczywistość okazała się okrutnym szyderstwem z naszych nadziei. Nowa posada okazała się piekłem, gorszym od poprzedniej, a Paweł teraz obwinia mnie o wszystko, jakbym to ja zepchnęła go w tę przepaść.

– To ty chciałaś, żebym zmienił pracę? No i co? Zadowolona teraz? – rzuca z ironicznym uśmiechem przy każdej okazji.

Ale kto mógł przewidzieć taki obrót spraw? Chciałam tylko, żeby się rozwijał, żeby nasza rodzina w końcu wyszła z wiecznej biedy. Czy mogłam wiedzieć, że wszystko potoczy się katastroficznie? Teraz toniemy w finansowym dołku. Moja pensja to jedyne, co utrzymuje nas na powierzchni, ponieważ Pawłowi od kilku miesięcy opóźniają wypłaty. Ledwo wiążemy koniec z końcem, a ja z każdym dniem czuję, jak ten ciężar przygniata mnie coraz mocniej.

Wiosną zeszłego roku zepsuł mi się telefon. Naprawa kosztowałaby prawie tyle co nowy, więc postanowiliśmy odłożyć zakup. Przez kilka miesięcy męczyłam się ze starym tabletem, aż w końcu oddałam go do lombardu. Razem z nim poszły prawie wszystkie moje złote ozdoby – te nieliczne rzeczy, które przypominały mi o lepszych czasach. Pieniądze były potrzebne od zaraz, więc oddałam wszystko, co miałam. A rzeczy Pawła? Nie, ich nie ruszyliśmy – tylko moje ofiary poszły pod młotek.

Agata, moja młodsza siostra, zlitowała się nade mną i podarowała mi swój stary telefon, abym mogła jakoś pozostać w kontakcie. Starałam się ze wszystkich sił, by moja rodzina nie głodowała. Tak, Paweł również pracuje, czasem bierze dodatkowe zlecenia, ale robi to z takim oporem, jakbym zmuszała go do katorgi. Każdorazowo trzeba go niemal błagać na kolanach.

Niedawno mąż Agaty, Tomasz, wspomniał, że na 8 marca zażyczyła sobie najnowszego iPhone’a. Poczułam, jak we mnie rozgorzała żarliwa zazdrość – uczucie, którego się wstydzę, ale nie potrafię go stłumić. Oni z Tomaszem wynajmują mieszkanie w Warszawie, podobnie jak my z Pawłem, ale u nich jest zupełnie inaczej. Agata kręci mężem jak marionetką: on pracuje wieczorami jako taksówkarz, jeździ na delegacje, oszczędza i we wszystkim jej dogadza. Jej pensja to jej osobisty mały skarb, który wydaje wyłącznie na siebie. W zeszłym roku po prostu poszła do butiku i kupiła sobie ekskluzywną futrzaną kurtkę, bo taki miała kaprys.

– Za mieszkanie, jedzenie i inne troski powinien odpowiadać mężczyzna – oznajmia z pewnością królowej.

Agata jest prawdziwą pięknością. Inwestuje wszystkie swoje pieniądze w siebie: sztuczne rzęsy, idealny manicure, zadbane brwi, stylowe fryzury, modne ubrania i inne kobiece przyjemności. Przy niej czuję się jak szara mysz – zaniedbana, niechlujna, zapomniana. Już nawet nie pamiętam, kiedy ostatnio byłam u fryzjera, nie wspominając o manikiurze. Wszystkie moje zarobki trafiają na utrzymanie rodziny, a Paweł nawet nie myśli o przyniesieniu do domu dodatkowej złotówki. Każdą dodatkową pracę czy zmianę w życiu trzeba z niego wyciągać siłą.

Niedawno dostałam wypłatę i Paweł znów zasugerował, że za mieszkanie i jedzenie znowu będziemy musieli zapłacić z mojej kieszeni. Rozdziera mnie złość: on nawet nie próbuje niczego zmienić, nie stara się dla nas.

– Wiesz przecież, że z pieniędzmi jest krucho, znowu opóźniają wypłatę – burknął, gdy zapytałam, co mi kupi na urodziny.

Ale jeśli on nie dostanie prezentu na święta, to dąsa się jak dziecko. Ja zawsze staram się go uszczęśliwić, znaleźć choćby drobiazg, żeby nie czuł się pominięty. A on? Nie oczekuję od niego drogich telefonów czy luksusowych niespodzianek – szczęście nie tkwi przecież w pieniądzach. Ale nawet prostego gestu uwagi, drobnego znaku troski od niego się nie doczekam. On tego po prostu nie rozumie.

Myślałam, że nasze problemy są tymczasowe, że to tylko ciemny okres, który wkrótce się skończy. Ale teraz widzę: to nie okres, a całe życie. Próbowałam rozmawiać z Pawłem, dochodziło do kłótni, ale on tylko wzrusza ramionami: „Z opóźnieniem wypłat, co mam zrobić?”

– A gdybyśmy mieli dzieci, jak byśmy sobie wtedy poradzili? – zapytałam kiedyś w desperacji.

Zamilkł. A ja patrzę na Agatę, i zazdrość zżera mnie od środka. Wstydzę się tych uczuć, ale są silniejsze ode mnie. Jej mąż nosi ją na rękach, obsypuje prezentami, kupuje wszystko, czego sobie zażyczy, a ja wciąż używam jej starego telefonu, który uznała za zbędny. Dlaczego niektóre kobiety, jak Agata, mają wszystko? Czy to szczęśliwy los? Czy może kwestia facetów? Czemu dla jednych życie to ciągła zabawa, gdy tylko pstrykną palcami, a dla mnie – niekończąca się szara monotonia?