Zawsze jest czas na nowy początek

—Mamo, czy ty zupełnie straciłaś rozum?

Słowa córki uderzyły Ludwikę jak cios w splot słoneczny. Czuła, jak ból wdziera się głęboko i ostro. Milcząc, dalej obierała ziemniaki.

—Już się na nas palcami wytykają! Matka się bzikuje, no jeszcze by ojciec, on jest facetem, ale ty? Kobieta! Strażniczka domowego ogniska! Wstyd ci nie?

Łza stoczyła się po policzku Ludwiki, zatrzymała na mgnienie, spadła na dłoń. Potem druga… Wkrótce płynęły już nieprzerwanie, a córka wciąż rzucała gromy.

Konrad, mąż Ludwiki, siedział na krześle z przygnębionymi ramionami i wydętą dolną wargą.

—Mamy chorego ojca, co ty wyprawiasz? Potrzebuje opieki! — Konrad łkał. — Tak się postępuje? Mamo? On ci całą młodość oddał, razem go wychowaliście, a teraz co? Jak zachorował, postanowiłaś machnąć ogonem? Nie, moja droga, tak się nie robi…

—A jak się robi? — spytała Ludwika.

—Co? Żartujesz sobie?! Popatrz na tatę… Ona sobie żarty stroi!

—Ty mnie, Krysiu, traktujesz jak najgorszą wroginię, nie jak matkę… Ot, jak się za ojca rzucasz…

—Mamo! Co ty wygadujesz, czemu się tak męczysznicą stawiasz? Nie, już nie mam sił… Zaraz zadzwonię do babci, niech ona się z tobą rozprawi, jakaś ty kompromitacja!

—Wyobraź sobie — odwróciła się do ojca Krystyna — idę z uczelni, a oni… spacerują alejką, pod rękę… On jej wiersze recytuje, pewnie własnego autorstwa, sam składa, co, mamo? O miłości, tak?

—Jesteś zła, Krysiu. Zła i głupia. Młoda, dlatego…

—Patrz, ani krztyny skruchy! Dobrze… dzwonię do babć, niech przyjdą i wezmą się za ciebie, my z tatą już nie dajemy rady.

Ludwika wyprostowała się w milczeniu, wygładziła fałdy na domowej sukience, strzepnęła niewidzialne pyłki. Wstała.

—Dobrze, moi kochani. Idę.

—Gdzie, Ludka?

—Odchodzę od ciebie, Konradzie…

—Jak to odchodzisz? Dokąd?! A ja? Co ze mną?

Córka w tym momencie, złośliwie błyskając oczami, mówiła coś emocjonalnie przez telefon.

—Kryyyś, Krysia! — zawodził Konrad, jakby nad trumną. — Krystyna…

—Co? Co z tatą? Plecy? Gdzie boli?

—Oj, oj… Kryś… ona… matka… powiedziała, że odchodzi.

—Jak to odchodzi? Dokąd? Mamo… co ty znowu wymyśliłaś? Na stare lata?

Ludwika uśmiechnęła się ironicznie. Spokojnie układała rzeczy w walizkę. Już dawno chciała odejść, ale zachorował Konrad, nasiliła się rwa kulszowa, jak ten biedaczek cierpiał, jak jęczał…

—Ludka… chyba mam przepuklinę…

—Nie wykazało, robiliśmy rezonans.

—Oj, tam, co oni wiedzą, ci lekarze… Oni specjalnie od razu nie mówią.

—Tak? I po co?

—No… żeby potem, słuchaj, więcej pieniędzy wyciągnąć. U nas w pracy u Nowaka tak samo… rwa — rwa, maści, tabletki, a potem hop — przepuklina, i to jakaś straszna, nazwa taka…

Wtedy Ludwika milcząco zajęła się swoimi sprawami. Nie odeszła. Nie mogła zostawić biedaka.

A teraz…

—Ile jeszcze tego życia, Ludka? — usłyszała głos przyjaciółki Elżbiety. — Ty pracujesz jak galernik dla nich. Co dobrego miałeś od swojego Konrada?

Ni-c. Elżbieta uderzyła dłonią w stół.

—Całą młodość się włóczył, włóczył jak pies… nawet tę… jak ją… fryzjerkę, cholera… jak ona?

—Milena.

—O, właśnie, Milenę, jak krowę na czekoladce, ciągał, pamiętasz? Ty na dwóch etatach, jeszcze dorabiasz, a Konrad na kanapie.

Konrad potrzebuje sanatorium, plecy go bolą, Konradek leci nad morze, a Ludka najpierw do teściowej, potem do mamy, czy odwrotnie?

A to, że Ludka w wieku czterdziestu lat nogę wlecze, to nic, tak?

—No, Elu — tłumaczyła się wtedy Ludwika — Konrad on…

—Co on? Z innej gliny ulepiony? Aaa… no tak, przecież to mężczyzna, święte zwierzę. Popatrz na innych facetów, popatrz, oni żyły rwą, żeby rodzinie niczego nie brakowało. A u was na odwrót — ty się kładziesz, a ten… pasożyt.

—Elu — Ludwika spojrzała nieśmiało na przyjaciółkę. — Zawsze chciałam cię zapytać… ty jakby nie lubisz Konradka… jakby ci coś zrobił. Całe życie się od niego odgradzasz, na święta nie zbieramy się razem…

Zadała pytanie, ale sama się bała. A nuż odpowie, że między nimi były uczucia…

—Dobrze, powiem…

Ludwika zwinęła się w sobie.

—Nie mam za co lubić twojego cherlaka, rozumiesz? Całe życie będę pamiętać i nie zmyję tego, jak jego lepkie łapska po mnie łaziły.

Pamiętasz, jak w młodości spałam jak susel?

Obchodziliśmy wtedy jego urodziny na działce, zasnęłam, jeszcze z Darkiem się spotykałam.

Kazałaś mi położyć się w pokoju, trochę mi się wtedy zakręciło. Obudziłam się — ciężko oddycham, a ten… diabeł… śmierdzącą łapą usta mi przygniótł, a drugą po mnie łaził, pod bluzkę się wkręcił, świnia.

Jak ja się wtedy wyrwałam, rozprułam mu pysk. Pewnie nie pamiętasz, zrzucił to na kota, obcego…

Wiesz, co najgorsze?

Jego mamusia leżała na sąsiednim łóżku i wszystko widziała. Potem mnie oskarżyła, że to ja prowokowałam „biednego Konradka“. Groziłam, że wszystko tobie powiem, a ona się zaśmiała. Powiedziała, że i tak nigdzie nie pójdziesz…

Że jak się odezwę, ona tobie powie, że to ja do niego w spodnie łaziłam…

Więc wtedy szybko wyjechałam. Nie chciałam twojej rodziny rozwalać. Wydawało mi się, że tak się cieszysz, że masz Konradka. Byłaś wtedy w ciąży z Krystyną.

Dlatego całe życie wychodzę, gdy on wchodzi. Boję się o Darka. Wiem, że jak mu powiem, rozniesie twojego cherlaka. Boję się stracić twoją przyjaźń. Staniesz po jego stronie…

No, w końcu się wygadałam.

LudwikaLudwika wzięła głęboki oddech, zamknęła drzwi za sobą i pierwszy raz od lat poczuła, jak lekkość unosi jej skrzydła.