Zawsze będziesz przy mnie…

_Hania przewróciła syczące kawałki mięsa na patelni, przykryła ją pokrywką i usłyszała za otwartym oknem odgłos silnika oraz szelest opon na podjeździe. Krzysztof wrócił, a ona nie zdążyła jeszcze przygotować kolacji. Spojrzała na jabłecznik w piekarniku, wyjęła z lodówki warzywa i zaczęła je płukać._

_”Haniu, jestem w domu!” – zawołał Krzysztof z przedpokoju. – „Ależ pachnie!” – dodał, wchodząc do kuchni i wciągając aromat pełnymi nosem._

_”Głodny?” – Hania zakręciła kran i odwróciła się do męża. – „Dzisiaj wróciłeś wcześniej. Nie zdążyłam jeszcze skończyć.”_

_”Nic się nie stało, poczekam. Będzie coś słodkiego do herbaty?”_

_”Tak, jabłecznik. Wytrzymasz chwilę?”_

_”Oczywiście.” – Wyszedł do pokoju, a Hania zabrała się za krojenie sałatki. Nie lubiła robić kilku rzeczy naraz, zwłaszcza gotować różnych dań jednocześnie. Zawsze coś się przypali. Ale tym razem wszystko wyszło idealnie. Nakryła do stołu i poszła za Krzysztofem. Siedział w salonie przed telewizorem, rozwalony na kanapie z przymkniętymi oczami. Na ekranie leciały wiadomości. Zastanawiała się, czy go obudzić, gdy nagle otworzył oczy._

_”Zmęczony? Wyglądasz…” – Hania pokręciła głową, szukając słów._

_”Trochę. Kolacja?” – Podniósł się z kanapy._
_Razem wrócili do kuchni._

_”Mmm. Jak pięknie podane, a ten zapach!” – Krzysztof rozejrzał się po stole._

_”Chcesz wina? Zostało nam trochę” – zaproponowała Hania._

_”Nie, nie dzisiaj.”_

_Hania uwielbiała patrzeć, jak mąż je – z apetytem, ale starannie. Po prostu go kochała. Kochała gotować dla niego, prasować jego koszule, zasypiać na jego ramieniu. Nie był idealny, ale kochała go takim, jaki był, z całym jego charakterem i wadami._

***

_Poznali się, gdy oboje mieli już za sobą nieudane małżeństwa. W pierwszym związku Hania nie mogła zajść w ciążę, choć lekarze nie znaleźli żadnych problemów. „Tak bywa” – mówili. – „Trzeba mieć cierpliwość i wiarę.”_

_Ale gdy Hania czekała i wierzyła, jej mąż nie tracił czasu – znalazł sobie kochankę. Dowiedziała się od koleżanki, która widziała ich razem w galerii handlowej, gdy wybierali ubranka dla noworodka. Hania nie chciała wierzyć. To musiała być pomyłka! Mieli dobre relacje, on nigdy by… A potem złożyła wszystkie puzzle i wszystko stało się jasne._

_Wywołać awanturę? Ale co by to zmieniło? Dziecko nie było winne i nie powinno dorastać bez ojca. Hania cierpiała, ale nie chciała zatrzymywać męża na siłę. I tak by nie wytrzymała, gdyby chodził tam potajemnie. To nie był zwykły romans – skoro doszło do ciąży, znaczyło, że uczucie było poważne. A dla niej już go nie miał._

_Gdy mąż wrócił do domu – jak zwykle z lekkim opóźnieniem – Hania nie mogła gotować, nie mogła patrzeć w telewizor. Serce pękało z bólu i poczucia zdrady._

_”Chora jesteś?” – zapytał, widząc ją siedzącą w ciemnym pokoju z podkulonymi nogami._

_”Nie. Jestem zdrowa.”_

_”To coś z rodzicami? Mów wreszcie.” – Stał przed nią zdezorientowany._

_”Coś się stało, ale z tobą. Masz inną rodzinę. Oczekujecie dziecka. Kiedy zamierzałeś mi o tym powiedzieć?”_

_”Więc wiesz.” – Głęboko westchnął, odwracając wzrok. – „Mam teraz wyjść, czy…”_

_”Teraz” – odcięła Hania i odwróciła się plecami. Walczyła ze łzami, choć w środku rozpacz i gniew rozrywały ją na strzępy._

_Mąż chodził po mieszkaniu, pakował rzeczy, nie patrząc na nią. Hania raz chciała, by padł na kolana i błagał o przebaczenie, a raz pragnęła, by jak najszybciej zniknął._

_Szum kółek po panelu ucichł przy kanapie._

_”Resztę rzeczy zabiorę jutro, dobrze?”_
_Hania tylko skinęła głową._

_W przedpokoju znowu zaszurały kółka. Po chwili drzwi się zamknęły. To był koniec. Dopiero teraz dotarło do niej, że to prawda – została zupełnie sama. Wtedy rozpłakała się jak dziecko. Wydawało jej się, że już nigdy nie zazna szczęścia, miłości, rodziny. Życie się skończyło._

_Całą noc nie spała. Raz chodziła boso po mieszkaniu, raz wtulała się w poduszkę. Rano poszła do pracy z opuchniętymi od płaczu oczami. Wszyscy uznali, że jest chora, i odesłali ją do domu. Gdy wróciła, zauważyła, że zniknęły wszystkie jego rzeczy. Nawet szczoteczka do zębów. Nawet koszula z pralki. Jakby go nigdy nie było. Jakby te osiem lat małżeństwa nie istniało._

_Nie wiedziała, czy to dobrze, czy źle. W końcu uznała, że lepiej. Nie będzie widzieć jego rzeczy, szybciej się z tym pogodzi. Tak zawsze był pedantyczny… A przecież wcześniej zostawiał wszędzie bałagan._

_Lepiej oderwać plaster jednym ruchem, niż ciągnąć powoli, przedłużając ból. I tak teraz nie będzie znajdować zagubionych przedmiotów i płakać. Ale i tak długo opłakiwała swoje małżeństwo._

_A rok później poznała Krzysztofa. Przyszedł do banku, by dowiedzieć się o kredycie na dom. Potem zaprosił ją na kawę._

_”Dla kogo budujecie taki duży dom? Dla dzieci?” – zapytała_Hania._

_”Dla mnie, dla przyszłej żony i dzieci” – odpowiedział, patrząc na nią w taki sposób, że od razu wiedziała, o kim myśli._

_HaniHania spojrzała na zdjęcie Krzysztofa na komodzie i uśmiechnęła się przez łzy, bo zrozumiała, że choć go straciła, to miłość, którą jej dał, zostanie z nią na zawsze.