Zawsze będziesz przy mnie…

*Czy zostaniesz ze mną na zawsze?*

Kasia przewróciła syczące kawałki mięsa na patelni, przykryła je pokrywką i nagle usłyszała za otwartym oknem warkot silnika i szelest opon na podjeździe. Witek wrócił, a ona nawet nie zdążyła przygotować kolacji. Sprawdziła jabłecznik w piekarniku, wyjęła z lodówki warzywa i zaczęła je myć.

— Kasieńko, jestem! — krzyknął Witek z przedpokoju. — Ale pachnie! — dodał, wchodząc do kuchni i wciągając nosem aromatyczny zapach.

— Głodny? — Kasia zakręciła kran i odwróciła się do męża. — Wróciłeś wcześniej. Nie zdążyłam skończyć.

— Nic się nie stanie, poczekam. Będzie coś słodkiego do herbaty?

— Tak, jabłecznik. Wytrzymasz chwilę?

— Oczywiście. — Wyszedł do salonu, a Kasia zabrała się za krojenie warzyw na sałatkę. Nie lubiła robić kilku rzeczy naraz, a już zwłaszcza gotować dwa dania jednocześnie. Jak się rozproszy, na pewno coś się przypali. Tym razem jednak wszystko wyszło idealnie. Nakryła do stołu i poszła za Witkiem. Siedział w salonie przed telewizorem, rozwalony na kanapie z przymkniętymi oczami. Na ekranie leciały wiadomości. Zastanawiała się, czy go obudzić, gdy nagle sam otworzył oczy.

— Zmęczony? Wyglądasz… — Kasia pokręciła głową, szukając odpowiednich słów.

— Trochę. Kolacja? — Podniósł się z kanapy.

Wrócili razem do kuchni.

— Mmm, wygląda przepysznie! — Witek rozejrzał się po stole.

— Chcesz wina? Zostało nam trochę — zaproponowała Kasia.

— Nie. Nie dzisiaj.

Kasia uwielbiała patrzeć, jak mąż je — z apetytem, ale schludnie. W ogóle go kochała. Kochała dla niego gotować, prasować jego koszule, zasypiać na jego ramieniu. Nie był idealny, ale kochała go takim, jaki był, z jego nawykami i wadami.

***

Poznali się, gdy oboje już mieli za sobą doświadczenia małżeńskie. Kasia nie zaszła w ciążę w pierwszym związku, choć oboje byli zdrowi, a lekarze nie wykryli żadnych nieprawidłowości. *Tak bywa* — mówili. *Trzeba uzbroić się w cierpliwość i nie tracić nadziei.*

Tymczasem, gdy Kasia czekała i wierzyła, jej mąż nie tracił czasu i znalazł sobie kochankę. Powiedziała jej o tym koleżanka — spotkała go w centrum handlowym z brzemienną kobietą, wybierającą ubranka dla noworodka. Kasia początkowo nie wierzyła. *Na pewno pomyłka, on by tak nie zrobił…* Ale później ułożyła puzzle w głowie, i wszystko się zgadzało.

Urządzić awanturę? Ale czy to cokolwiek zmieni? Dziecko niczemu nie winne, nie powinno dorastać bez ojca. Kasia cierpiała, ale postanowiła nie zatrzymywać męża. I tak by nie wytrzymała, gdyby chodził tam potajemnie lub jawnie. To nie była przelotna znajomość, skoro doszło do ciąży. Znaczyło to tylko jedno — dla niej już nie było miłości.

Mąż wrócił do domu jak zwykle, trochę spóźniony. Kasia nie mogła gotować, nie mogła nawet patrzeć w telewizor. Serce pękało z bólu i niesprawiedliwości.

— Źle się czujesz? — zapytał, widząc ją siedzącą w ciemnym salonie z nogami podkurczonymi na kanapie.

— Nie. Jestem zdrowa.

— To może coś z rodzicami? Mów, nie męcz. — Stał przed nią zaniepokojony.

— Coś się stało, ale z tobą. Masz drugą rodzinę. Oczekujecie dziecka. I kiedy zamierzałeś mi o tym powiedzieć?

— Więc wiesz. — Głośno westchnął, odwracając wzrok. — Mam teraz wyjść, czy…

— Teraz — odcięła Kasia i odwróciła się do okna. Trzymała się, starając się nie rozpłakać, ale w środku rozdzierała ją rozpacz.

Mąż chodził po mieszkaniu, pakował rzeczy, nie patrząc na nią. Kasia raz chciała, by upadł na kolana, błagał o przebaczenie, a za chwilę czekała, aż wreszcie wyjdzie, by skończyć tę mękę.

Szuranie walizki po laminacie ucichło przy kanapie.

— Resztę rzeczy zabiorę jutro, dobrze? — spytał.
Kasia tylko skinęła głową, nie patrząc na niego.

Walizka zaturkotała w kierunku przedpokoju. Kilka minut później drzwi zamknęły się za nim.

I już. Dopiero teraz Kasia zrozumiała, że to prawda — została zupełnie sama. Wtedy wybuchnęła płaczem. Wydawało jej się, że w jej życiu już nic nie będzie — ani rodziny, ani miłości, ani szczęścia. Życie się skończyło.

Nie spała całą noc. To chodziła boso po mieszkaniu, to rzucała się na poduszkę, szlochając. Ale rano wstała i poszła do pracy z opuchniętymi oczami i zatkanym od płaczu nosem. Koledzy myśleli, że jest chora, i odesłali ją do domu.

Gdy weszła do ich wspólnego mieszkania, od razu zauważyła, że zniknęły wszystkie jego rzeczy. Nawet szczoteczki do zębów nie zostawił, zabrał nawet brudną koszulę z pralki. Jakby go nigdy nie było, jakby nie istniało osiem lat małżeństwa.

Nie wiedziała, czy to dobrze, czy źle. W końcu zdecydowała — dobrze. Nie będzie widzieć jego rzeczy, łatwiej się pogodzi, zapomni. Taka jego pedanteria — zawsze wszystko na miejscu, a przecież zwykle rzucał ubrania po całym domu, zostawiał brudne naczynia.

Lepiej oderwać naraz zaschnięty bandaż, niż powoli, przedłużając ból.

I tak by przychodził — *zapomniałem szczoteczki, jeszcze coś…* Nie musiała już znajdować jego zapomnianych przedmiotów i płakać. Ale i tak długo opłakiwała swoje małżeństwo i męża.

A rok później poznała Witka. Przyszedł do banku, żeby dowiedzieć się o kredyt na dom. Potem zaproponował, by świętować transakcję w kawiarni.

— Dla kogo budujecie taki duży dom? Dla dzieci? — spytała przy kawie Kasia.

— Dla siebie, przyszłej żony i przyszłych dzieci — odpowiedział, patrząc na nią tak, jakby mówił o ich wspólnym życiu.

Kasia była gotowa wyznać, że właśnie o tym marzy — o domu, rodzinie, dzieciach. Ale oczywiście nic nie powiedziała. I tak dziwne, że w ogóle poszła na tę kawę.

Witek opowiedział jej, że po narodzinach córki jego żona zupełnie się zmieniła. Była wiecznie niezadowol— Teraz jestem tylko ja i te wspomnienia, ale przynajmniej one nigdy mnie nie opuszczą.