Zawodząca ścieżka narciarska

**Śmiertelny Szlak**

Koła podmiejskiej elektryczki wesoło stukotały po szynach. Wzdłuż torów stały rozłożyste świerki, a między ich gałęziami prześwitywało niskie zimowe słońce. Grupa studentów medycyny głośno dyskutowała, a przy wejściu do wagonu leżały ich narty.

Duszą całej wyprawy był Sławek Strzelecki – przystojniak o sportowej sylwetce, duma uczelni, kandydat na mistrza sportu w biegach narciarskich. Każdej zimy startował w zawodach reprezentując swoją szkołę i nigdy nie zajmował miejsca niższego niż drugie. Jego ojciec piastował wysokie stanowisko w miejskim urzędzie. W skrócie – lokalna gwiazda.

Tuż przed Świętami Bożego Narodzenia Sławek zaproponował wyjazd na bazę turystyczną. Mało kto o niej słyszał – ukryta w lesie, idealna na narciarski relaks. Większość się zgodziła, choć poza nim nikt nie miał doświadczenia w jeździe na nartach. Ale kto odmówi wycieczki na łono natury?

Ewelina stała na deskach tylko na szkolnym WF-ie. Ale jak miała odmówić, skoro zapraszał sam Strzelecki? Zgodziłaby się na wszystko, byle tylko być przy nim.

W wagonie przytuliła się do jego ramienia, rozmarzona i szczęśliwa, nie zauważając, że Krzysiek Wilczyński rzucał w jej stronę zazdrosne spojrzenia. Nie tylko on. Aneta też spoglądała z niepokojem na Sławka i Ewę. *„Co on w niej widzi?”* – mówił jej wzrok.

Ewelina sama się dziwiła. Tyle pięknych dziewczyn wokół, a on wybrał właśnie ją – cichą, skromną, choć pilną studentkę. Niedawno nawet wspomniał, że po studiach się pobiorą. Jego wpływowy ojciec wymógł na nim obietnicę – ślub dopiero po dyplomie, nie wcześniej. W przeciwnym razie pożegna się z pomocą w znalezieniu pracy w najlepszym szpitalu w mieście.

Do końca nauki zostało jeszcze półtora roku. Wiele mogło się zmienić. Ale Ewa nie myślała tak daleko. W tej chwili, tuląc się do Sławka w pociągu, czuła się najszczęśliwszą dziewczyną na świecie.

Wysiedli na małej stacyjce i zamarli przed widokiem ośnieżonego lasu, w którym ukryta była baza. Mróz szczypał w policzki, ale dodawał energii. Wesoło maszerowali z nartami na ramionach, ciesząc się pięknym dniem, młodością i nadchodzącymi świętami.

Zakwaterowali się w drewnianych domkach, a Sławek od razu zwołał wszystkich na trasę narciarską.

— Najpierw mała pętla – pięć kilometrów. Weźcie telefony i dzwońcie, jeśli coś się stanie. Ale tu jest bezpiecznie. Zwierzyny nie ma, trasa dobrze przygotowana. Ja idę pierwszy, Krzysiek zamyka. — Sławek wsunął buty w wiązania, tuż przy głównym budynku bazy.

Ewelina nie spieszyła się, by stanąć za nim. Wiedziała, że jeździ słabo, tylko spowolni całą grupę. Została na końcu, a za nią ustawił się Krzysiek. Sławek to zauważył, ale nie skomentował.

Kilka osób pod wodzą Strzeleckiego szybko zniknęło w gęstwinie. Ewa została daleko w tyle. Narty ślizgały się po ubitym śniegu, nogi bolały od wysiłku, dłonie zdrętwiały. Łapała mroźne powietrze, które paliło w gardle. Za sobą słyszała tylko szelest nart Krzyśka.

— Wyprzedzaj! — krzyknęła, odwracając się.

Ale on powoli sunął za nią. Ewelina już żałowała, że w ogóle się zgodziła. Mogła siedzieć w ciepłej chacie, pić herbatę i czekać na resztę. Nagle tuż obok trzasnęła gałąź, jakby coś przedzierało się przez gąszcz. Ewa drgnęła, straciła równowagę i runęła w śnieg. Pod nią coś chrupnęło, w oczach zaiskrzyło od bólu. Krzyknęła.

— Co się stało? — Krzysiek zatrzymał się obok.

— Noga… — wyjęczała przez zaciśnięte zęby.

Krzysiek ukląkł przy niej.

— Pokaż. Odsuń ręce. Nie bój się.

Ewa lekko rozluźniła uścisk, ale nie puściła nogi całkiem.

Krzysiek delikatnie dotknął łydki. Ewelina wzdrygnęła się i jęknęła.

— Złamana. — Siegnął po telefon, ale nie miał zasięgu. Zaklął cicho.

— Ew, nie płacz. Sławek biega szybko. Jeśli tylko zrobi drugie okrążenie, zaraz tu będzie.

— Mówił, że tylko jeden raz dziś idziemy — wyszeptała przez łzy.

— Jesteśmy gdzieś w połowie trasy. Daleko. Musimy czekać. Wytrzymasz? Innej opcji nie ma.

Siedziała na śniegu i płakała.

— Słuchaj, przejdę trochę dalej. Może złapię sygnał. Nie odejdę daleko, obiecuję. Widziałaś, czy ktoś idzie za nami?

Ewelina milczała. Trzęsła się z zimna i stresu. Krzysiek odjechał kawałek, sprawdził telefon, ruszył dalej i znów się zatrzymał.

— Mam zasięg! — zawołał radośnie.

Po krótkiej rozmowie wrócił do Ewy.

— Sławek już tu będzie. Trzymaj się.

Zauważył, że drży, zdjął kurtkę i narzucił jej na ramiona. Ewa skinęła z wdzięcznością. Po jej policzkach wciąż płynęły łzy. Krzysiek zaczynał marznąć, więc skakał w miejscu, żeby się rozgrzać. Wydawało się, że mija wieczność, zanim na trasie pojawił się Sławek.

— Ew, pomoc nadchodzi — wyszeptał Krzysiek, ledwo poruszając siniejącymi ustami.

— Jak to się stało? — zapytał Sławek, podjeżdżając.

Za nim ciągnął plastikową płachtę, podobną do ślizgacza dla dzieci.

Ewelina trzęsła się tak mocno, że nie mogła mówić.

— Rozepnę ci narty i położymy cię na płachtę — tłumaczył, jakby mówił do dziecka.

— Skutera nie ma, drugi zepsuty. Będziemy musieli ciągnąć ją do bazy — rzucił do Krzyśka, nawet na niego nie patrząc.

Ewelina przy każdym dotyku krzyczała, utrudniając im pracę. W końcu Sławek stracił cierpliwość.

— Ew, nie siedź jak kłoda! Pomóż nam, czy chcesz zamarznąć?!

Krzysiek nie wtrącał się – wiedział, że Sławek ma więcej doświadczenia, a jego decyzje mogą uratować Ewie życie. W końcu ułożyli ją na plastiku.

— Lepiej się połóż. Lepiej tak — powiedział już spokojniej.

I gdy tak leżała, zawinięta w jego kurtkę, zrozumiała wresziet – to nie Sławek, ale Krzysiek zawsze był tym, który trwał przy niej, nawet gdy świat się walił.