„Zawieziono mnie na wózku korytarzami szpitala wojewódzkiego.”

Zaniosły mnie w wózku korytarzami szpitala wojewódzkiego w Krakowie.
Dokąd? zapytała jedna pielęgniarka drugą.
Czy to oddział oddzielny, czy ogólny?
Po co ogólny, skoro można przydzielić do oddzielnego?

Pielęgniarki spojrzały na mnie z prawdziwym współczuciem. Dopiero później dowiedziałam się, że pacjentów w oddzielnych pokojach kieruje się, by nie były widziane przez innych.

Lekarz zlecił pokój oddzielny powtórzyła pielęgniarka.

Uspokoiłam się. Gdy położyłam się na łóżku, ogarnęło mnie pełne wyciszenie: nie musiałam już nigdzie iść, nie miałam niczego do kogoś winna. Czułam dziwną odrębność od otaczającego świata i kompletnie nie obchodziło mnie, co się w nim dzieje. Nie interesowało mnie nic ani nikt. Zyskałam prawo do odpoczynku. Zostałam sama z sobą, z duszą, ze swoim życiem. Problemy zniknęły, zamieszanie i ważne pytania odsunęły się w niepamięć. To krótkotrwałe zamieszanie wydało się niczym w porównaniu z Wiecznością.

Wtedy wokół mnie rozbrzmiało prawdziwe Życie! Okazało się, że jest piękne: poranne ćwierkanie ptaków, promień słońca pełzający po ścianie nad łóżkiem, złociste liście drzew machające w okno, głęboko niebieskie, jesienne niebo, szum miasta budzącego się dźwiękami samochodów, stukot obuwia po bruku, szelest spadających liści Boże, jakie to cudowne Życie! I dopiero teraz to pojąłam.

No cóż, powiedziałam sobie. Zrozumiałam. Mam jeszcze parę dni, by rozkoszować się nim i kochać go całym sercem.

Uczucie wolności i szczęścia pchnęło mnie do modlitwy, bo Bóg już był przy mnie najbliżej.

Panie! radośnie wykrzyknęłam. Dziękuję Ci za to, że pozwoliłeś mi pojąć piękno życia i pokochać je. Choć zbliża się śmierć, odkryłam, jak wspaniale jest żyć!

Wypełniało mnie spokojne szczęście i ukojenie. Świat brzmiał jak dzwon, rozświetlony złotym blaskiem boskiej miłości. Wydawało się, że miłość stała się wreszcie realna i życiodajna. Wszystko, co widziałam, wypełniało się tym złotym światłem i energią. Kochałam!

Oddzielny pokój i diagnoza ostra białaczka czwartego stadium oraz nieodwracalny stan organizmu miały swoje plusy. Do oddziału wpuszczano chorych w dowolnym czasie. Bliskim proponowano przywołanie najbliższych na pożegnanie, i przytoczyła się do mnie ostatnia fala żałobnych krewnych. Rozumiałam ich trudności: o czym rozmawiać z osobą umierającą? Co na to znać? Śmieszyło mnie, jak zagubione były ich twarze. Cieszyłam się, że jeszcze zobaczę ich wszystkich! Najbardziej na świecie chciałam podzielić się z nimi miłością. Zabawiałam rodzinę i przyjaciół, jak mogłam: opowiadałam zabawne historie z życia. Wszystko, dzięki Bogu, wybuchło śmiechem, a pożegnanie odbyło się w atmosferze radości.

W przybliżeniu trzeciego dnia znudziło mnie leżenie, zaczęłam spacerować po sali, siedzieć przy oknie. Złapała mnie lekarz, początkowo wprawiając w szał, że nie wolno mi wstawać.

Czy to coś zmieni? zapytałam.

Nie, zawahał się lekarz. Nie może Pani chodzić.

Dlaczego?

Analizy mówią, że ciało nie żyje, a Pani już wstaje.

Mijały maksymalne cztery dni. Nie umierałam, z apetytem jadłam banany. Czułam się dobrze, a lekarz był zdezorientowany: wyniki nie zmieniały się, krew była ledwo różowa, a ja zaczęłam wychodzić na hol, by oglądać telewizję.

Doktorze, jakbyście chcieli zobaczyć te wyniki? spytałam.

No, przynajmniej tak. lekarz napisał jakieś litery i cyfry, które nic nie znaczyły, przeczytałam je uważnie, a potem milczał.

W dziewiątą rano wpadła do mnie do sali krzycząc:

Co pan robi?

Co robię?

Analizy! Są takie, jakie pan dostał.

A skąd mam to wiedzieć? I cóż to ma znaczyć?

Śmiech zgasł. Przenieśli mnie do sali ogólnej. Krewni już się pożegnali i nie wracali.

W sali było jeszcze pięć kobiet. Leżały, wpatrzone w ścianę, ponuro, milcząco i aktywnie umierając. Wytrzymałam trzy godziny. Moja miłość zaczęła dławić się. Trzeba było coś natychmiast zrobić.

Wyciągnęwszy z pod łóżka arbuza, położyłam go na stole, pokroiłam i głośno oznajmiłam:

Arbuz usuwa nudności po chemioterapii.

Po sali rozszedł zapach nadziei. Moje sąsiadki niepewnie podeszły do stołu.

Naprawdę pomaga? zapytała ta przy oknie.

Tak, pewnie potwierdziłam.

Arbuz chrupnął soczyście.

Zobaczcie, minęło, powiedziała kolejna.

I u mnie i u mnie dodały inne.

No proszę, skinęłam zadowolona. I zaczęłam opowiadać kolejne zabawne historie.

O drugiej w nocy zjawiła się pielęgniarka i zdenerwowała się:

Kiedy przestaniecie się śmiać? Nie dajecie spokoju całemu piętrze!

Po trzech dniach lekarz niepewnie poprosił mnie:

Czy nie mogłaby Pani przejść do innej sali?

Po co?

W tej sali wszyscy poprawili stan, a w sąsiedniej jest wiele ciężkich przypadków.

Nie! wykrzyknęły koleżanki. Nie wypuścimy cię.

Nie wypuścili. Do naszej sali przychodzili sąsiedzi, by po prostu usiąść, porozmawiać, pośmiać się.

I zrozumiałam, dlaczego. W naszej sali mieszkała miłość. Otulała każdego, a wszyscy czuli się przytulnie i spokojnie. Najbardziej urzekła mnie dziewczynka szesnastoletnia w białej chustce zawiązanej w kokardkę na karku. Końce chustki wystawały na boki niczym uszy króliczka. Miałła raka w węzłach chłonnych i wydawało się, że nie potrafi się uśmiechać. Po tygodniu ujrzałam jej czarujący, nieśmiały uśmiech. Gdy powiedziała, że leki działają i wraca do zdrowia, zorganizowaliśmy małe przyjęcie przy pięknie nakrytym stole.

Nasz dyżurny lekarz, wchodząc do sali, patrzył na nas zdumiony, po czym rzekł:

Pracuję tu trzydzieści lat, a takiego widziałam po raz pierwszy.

Odwrócił się i odszedł. Długo się śmialiśmy, wspominając wyraz jego twarzy.

Czytałam książki, pisałam wiersze, patrzyłam przez okno, rozmawiałam z sąsiadkami, spacerowałam po korytarzu i kochałam wszystko, co widziałam: książkę, współpacjentkę, samochód na podwórzu, stare drzewo Iniekcje witamin były potrzebne, więc musiałam coś wstrzykiwać. Lekarka prawie nie rozmawiała ze mną, jedynie dziwnie się na mnie patrzyła, a po trzech tygodniach cicho rzekła:

Hemoglobina jest o 20 jednostek wyższa niż norma zdrowego człowieka. Nie podnoś jej już dalej.

Nie mogę potwierdzić diagnozy, ale Pan się leczy, choć nikt nie leczy.

Kiedy wypisywały mnie, lekarz przyznał:

Szkoda, że odchodzisz, mamy jeszcze tyle ciężkich przypadków.

Z naszej sali wyszło wszystkich pacjentów, a wskaźnik zgonów w oddziale spadł o trzydzieści procent. Życie trwało dalej, lecz patrzyłem na nie innymi oczami, a sens wydawał się prosty. Trzeba po prostu nauczyć się kochać, a wtedy nasze pragnienia spełnią się, jeśli formułujemy je z miłością. Jeśli nie będziemy kłamać, zazdrościć, gniewać się i życzyć komuś zła

Tak to proste! Bo prawda jest taka, że Bóg jest Miłością! Wystarczy tylko przypomnieć sobie to i przekazywać innym. Niech Boża Miłość napełni wszystkich i wszystko!

To właśnie nauczyło mnie, że prawdziwe szczęście rodzi się z otwartego serca i dzielenia się miłością, niezależnie od okoliczności.