Zawiesił oko na cudzej żonie – Historia nieudolnego artysty ze wsi, słabego charakterem męża, opiekunki Sofii, jej złamanych marzeń o rodzinie i niespodziewanej przemiany losu podczas wiejskiej jarmarku w Polsce

Za dawnych czasów, jeszcze za czasów, gdy domy na polskiej prowincji pachniały świeżym chlebem, a nauczyciele sztuki pracowali nie dla sławy, lecz z potrzeby serca, mieszkał w jednej z wiosek bliżej Radomia niejaki Wiktor Dudnik. Człek był słabego charakteru, bez własnej woli, a lata jego upływały pod dyktando nastroju, z jakim podnosił się z łóżka.

Czasem Wiktora budziła wesołość i żartował przez cały dzień, roznosząc śmiech po zakamarkach domu. Niestety, najczęściej wplątywał się w ponure rozmyślania; wtedy pił hektolitry kawy, przechadzał się ponuro z kąta w kąt, jak przystało ludziom artystycznej duszy. Pracował jako nauczyciel plastyki, techniki, a czasem muzyki w podstawówce na obrzeżach miasta. Tam nie czuł się spełniony swoje twórcze apetyty rozładowywał w domowym zaciszu, przerabiając największy, jasny pokój na pracownię. Jego żona, Malwina, chociaż marzyła, by tam dziecięcy kąt urządzić, nie sprzeciwiała się, bo dom był Wiktora.

Pracownia szybko zarosła sztalugami, farbami, gliną i zaczęła trącić chaosem artysty. Na ścianach wisiały płótna, a półki uginały się od pokracznych figurek. Mimo że Malwinie nie podobały się te dzieła, nikt w rodzinie się tego nie czepiał tylko przyjezdni koledzy artystycznej braci spuszczali wzrok i z trudem powstrzymywali westchnienia. Żaden jednak nie odważył się pochwalić malunków Wiktora.

Jedynie starszy od wszystkich Leon Pecherski, po butelce żołądkowej gorzkiej, nie wytrzymał i zawołał:

Co to za bezładne gryzmoły! W tym domu nie widzę nic wartościowego, poza piękną gospodynią.

Wiktora uraziły te słowa. Wybuchł, kazał Malwinie wygonić gościa, tupiąc i wykrzykując obelgi:

Idź precz! To ty nie masz pojęcia o sztuce! Zazdrościsz, bo ręka już nie ta, więc zaniżasz wszystko dookoła!

Leon, zmieszany, niemal potknął się na schodkach, zbiegł do furtki, gdzie dogoniła go Malwina i przeprosiła za męża:

Nie bierzcie tego do siebie, proszę Nie powinnam była dopuścić do krytyki.

Nie przepraszaj za niego, dziecko. Współczuję ci. Masz tu piękny dom, a te obrzydliwe bohomazy go szpecą! U nas artystów dzieła są odbiciem duszy a u Wiktora pustka wszędzie.

Z lekkim ukłonem i całusem w dłoń Leon się oddalił, zostawiając Malwinę z rozbitym sercem.

Wiktor jeszcze długo nie mógł dojść do siebie, miotał się, łamał własne figurki i rwał obrazy, zanim pogodził się z porażką.

***

Malwina, nieprzywykła nigdy sprzeciwiać się mężowi, myślała sobie, że z czasem gdy pojawią się potomkowie mąż zrezygnuje z całego tego bałaganu i pracownię przemieni w dziecięcy pokój. Po ślubie Wiktor starał się być przykładnym mężem, przynosił do domu świeże owoce, pensję, troszczył się o młodą żonę. Lecz nie trwało to długo.

Bardzo prędko oziębił się wobec Malwiny, trzymał całą wypłatę dla siebie, sprawy domowe i opiekę nad nim zrzucono na barki kobiety. Do tego Malwina musiała oporządzać ogródek, karmić kury i jeszcze zajmować się teściową.

Kiedy Malwina zaszła w ciążę, Wiktor początkowo się ucieszył, lecz szczęście nie trwało długo od choroby i przeciążenia Malwina poroniła. Na wieść o tej stracie Wiktor stał się kapryśnym, rozżalonym dzieckiem krzyczał, obwiniał żonę za wszystko, a nawet zamknął się przed nią w domu.

Gdy kobieta, blada jak płótno, po powrocie ze szpitala zastała zamknięty dom, prosiła go, by ją wpuścił.

Otwórz, Witek

Nie otworzę. Nie umiałaś donosić mojego dziecka! Przez ciebie matka dostała zawału! Unieszczęśliwiłaś nasz dom!

Malwina, załamana, osunęła się na schody. Wiktor ignorował jej łzy, zostawiając ją na dworze do zmroku. Dopiero gdy wyszedł po coś, Malwina wykorzystała okazję i weszła do środka. Następnego poranka sąsiadka przyniosła nowinę: teściowa umarła.

Tym wydarzeniem Wiktor załamał się zupełnie, rzucił szkołę, położył się i wyznał Malwinie:

Nigdy cię nie kochałem. Ożeniłem się z tobą dla matki, chciała wnuka. Rozwaliłaś mi życie, nie wybaczę ci tego.

Choć słowa zabolały, Malwina nie mogła go zostawić nie miała dokąd pójść. Matka od dawna już mieszkała z nowym mężem nad Bałtykiem, sprzedała rodzinny dom, a Malwina została sama.

***

Przyszedł dzień, kiedy w domu zabrakło jedzenia. Malwina gotowała mężowi kleik, jadł tylko jajka od swojej ulubionej kury, Pstroki. Choć chciała opiekować się własnym dzieckiem, musiała dbać o zwyrodniałego męża, dla którego nic nie znaczyła.

Wybieram się na jarmark, spróbuję sprzedać kurę, wymienić ją na coś do jedzenia zapowiedziała.

Wiktor nawet wtedy nie dziękował, narzekał, że powinien dostać rosół, a nie kaszę. Malwina wzięła swoją ulubioną jedwabną sukienkę jedyną, jaką miała od studniówki i spakowała do torby Pstroki, kilka glinianych gwizdków i słynną skarbonę świnkę.

***

Jarmark w Odrzywole był świąteczny, muzyka grała, dymy od grilla rozchodziły się między stoiskami, ludzie śmiali się i targowali. Malwina, ze zmartwionym sercem, oglądała ten świat, pamiętając tylko swój kłopot. Próbowała sprzedać kurę starszej handlarce, gdy nagle podszedł do niej młody mężczyzna, nieznajomy, i poprosił:

Pokaż kurę, proszę?

Nieufnie powiedziała o chorym skrzydełku, na co chłopak tylko się uśmiechnął:

Wezmę ją. Będzie u mamy w kurniku.

Potem zerknął na gwizdki i skarbonkę kupię wszystko, lubię oryginalne rzeczy! zaśmiał się.

Przestraszona Malwina, gdy usłyszała, że sprzedawca ma stoisko z kebabem, próbowała cofnąć sprzedaż, licząc, że kura nie skończy na ruszcie.

Spokojnie, nie mam takiego zamiaru przekonywał. Odwiedzaj swoją Pstroki kiedy zechcesz.

***

Kiedy wracała do domu, tuż przy starej topoli zatrzymał się samochód. Kierowca, ów młodzieniec Janek, zapytał:

Czy mogę jeszcze kupić kilka figurek na prezenty?

Malwina rozjaśniła się na twarzy po raz pierwszy od dawna. Może więc trafił się ktoś, komu jej prace nie są wstrętne.

***

W domu Wiktor, ledwie żywy, słysząc głosy, mruczał tylko o wodzie.

Janek, zaglądając do wnętrza, zatrzymał się zdziwiony przy obrazach:

To naprawdę pan to wszystko maluje? spytał z niedowierzaniem Malwinę.

Wiktor poderwał się:

Dzieci rysują kredą po chodniku, ja tworzę! Wszystko moje!

Opowiadał o geniuszu, a Janek zerkał tylko na Malwinę, śledząc rumieniec na jej policzku.

Epilog

Malwina była zaskoczona cudownym wyleczeniem męża. Kiedy tylko pojawił się prawdziwy nabywca na jego dzieła, cała niemoc Wiktora minęła. Janek zaglądał do nich codziennie, skupując obrazy i figurki. Gdy prace się skończyły, wziął i Malwinę.

Szybko okazało się, że nie chodziło mu wcale o sztukę Wiktora, lecz o Malwinę to jej szukał. Za każdym razem rozmawiał przy furtce, aż w końcu uczucie zakwitło.

W końcu Malwina odeszła do Janka, zostawiając dziwacznego artystę w samotności. Janek wracając do rodzinnej wioski, wrzucał kupione obrazy do pieca, a gliniane potworki zbierał w worek.

Najcenniejszym wspomnieniem była jednak dla niego twarz Malwiny. Zobaczył ją pierwszy raz na jarmarku, gdy miała na sobie tę samą zwiewną sukienkę. Ważne było tylko to, by ją uszczęśliwić, a Wiktor nawet nie zauważył, że sam z siebie odebrał sobie największy skarb.

Wiktor w końcu pojął, ile stracił. Nagle nikt już nie przynosił mu ugotowanych jajek, nie było komu troszczyć się o dom.
Wiedział, że lepszej żony nie znajdzie Malwina nie tylko znosiła jego humory, ale i dbała o niego jak matka.
A on pozwolił, by szczęście uciekło mu z rąk.