Zaufliwy mąż i trucizna w butelce

„Ufny mąż i buteleczka z trucizną”

– Jesteśmy, mamo – Lew otworzył przed matką drzwi samochodu.

Aniela wysiadła i podniosła wzrok ku oknom swojego mieszkania. Westchnęła.

– Co, mamo, znowu źle?

– Nie, synku. – Spojrzała mu w oczy. Była w nich szczera troska. – Całe życie w tym mieszkaniu przeżyłam. Najpierw z rodzicami, potem z mężem. Ciebie tu z porodówki przyniosłam. Byłeś taki śliczny. – Zamilkła na chwilę. – Pamiętasz, jak po remoncie kupowaliśmy firanki? A teraz… – Znów spojrzała w okna.

Ile czasu spędziła, patrząc przez kuchenne okno, wypatrując swojego Kazimierza. Jak tylko zobaczyła, że idzie przez podwórko, od razu sprawdzała, czy obiad nie ostygł. Zawsze zostawiała włączony gaz pod czajnikiem. Kazimierz uwielbiał pić wrzącą herbatę, koniecznie z kostkowym cukrem. Słodzonej ani z cukierkami nie uznawał – wiejskie korzenie dawały o sobie znać.

– Chodź, mamo – wyrwał ją z wspomnień syn, dotykając jej dłoni. – Ewa pewnie już się niepokoi.

– Ewa… – powtórzyła Aniela cicho. – Ani razu do mnie nie przyszła. Czekała na moją śmierć?

– Daj spokój, mamo – ostro przerwał jej syn.

Weszli na drugie piętro starej kamienicy w centrum Krakowa. Syn otworzył ciężkie, wysokie drzwi, na których widać było ślady po śrubach i tabliczkę z nazwiskiem jej ojca: „Leon Janowicz Kowalski. Profesor”.

Synowa wyjrzała z pokoju, prychnęła i zniknęła.

– Wejdź, mamo, zaraz zrobię herbatę, z cytryną, jak lubisz – powiedział Lech.

Aniela przeszła do małego pokoju, który kiedyś należał do syna, a jeszcze wcześniej był jej własnym, panieńskim. Ciężko opadła na wysłużoną kanapę, przechyliła głowę na oparcie i zamknęła oczy.

*Jak to teraz będzie?* – pomyślała.

***

Aniela wyszła za mąż późno. Ojciec, profesor, widział w córce swoją następczynię, chciał, by kontynuowała jego naukowe projekty. Wielu się o nią starało. „Nie śpiesz się, córeczko. Facetom chodzi o nazwisko twojego ojca, nie o ciebie” – mawiała matka.

Ale w wieku trzydziestu lat sama zakochała się w niezgrabnym młodym doktorancie. Ojciec uwielbiał go, przepowiadał wielką karierę. Pewnie dlatego zgodził się na ich ślub. Rok później ojciec przeszedł na emeryturę, oddając katedrę zięciowi. Oni z matką wyprowadzili się na wieś, zostawiając mieszkanie młodym.

Z Kazimierzem żyło się jej dobrze, tylko nie mogli doczekać się dziecka. Aniela już straciła nadzieję, gdy w końcu się udało. Jakże się cieszyli! Gdy urodził się syn, o nauce trzeba było zapomnieć. Kazimierz chciał, by zajmowała się domem i wychowywaniem chłopca.

On sam pracował na katedrze za dwóch. Pisał prace naukowe, książki. Nie brakowało zazdrośników. Gdy Lech, nazwany na cześć dziadka, był w siódmej klasie, Kazimierz zmarł na zawał. Nie wytrzymał ataków nieżyczliwych, którzy nazywali go dorobkiewiczem, pseudonaukowcem, który zrobił karierę tylko dzięki małżeństwu z córką profesora.

Aniela została sama z synem. Nie wróciła już na uczelnię – co za nauczycielka i naukowiec z niej? Wszystko zapomniała. Sprzedała dom po rodzicach. Pieniędzy starczało na życie. Potem Lech skończył studia, zaczął pracę.

Gdy przyprowadził do domu Ewę, zrozumiała, że to poważne, że odradzanie małżeństwa nie ma sensu. Syn oszalał na punkcie tej piękności. Matczynym sercem wyczuwała niechęć do wybranki syna. Pytała: *Skąd jest? Co robią jej rodzice?* Ewa odpowiadała wymijająco. Zakochany syn prosił, by nie dręczyła jego narzeczonej.

Nie spodobało się Anieli, gdy na ślub nie przyjechał żaden z krewnych Ewy, nawet rodzice.

– Ma trudne relacje z matką i ojczymem, a biologiczny ojciec jest chory – bronił narzeczonej Lech.

I Aniela ustąpiła. Lechu był szczęśliwy, a dla kochającej matki to najważniejsze. Zniesie wszystko, polubi synową, byle tylko synu było dobrze.

Gotowała dla powiększonej rodziny, ale Ewa krzywiła się i mówiła, że nie je pierogów, bo dba o figurę. Właściwie nic nie jadła.

– Dla kogo ja w ogóle gotuję? – oburzała się Aniela.

– Mamo, daj jej spokój. Niech je, co chce – bronił żony syn, choć sam często jadał na mieście.

Ewa niby gdzieś pracowała. Wychodziła rano, a koło południa już wracała – z reklamówkami drogich sklepów, z nową fryzurą.

Dawniej z synem długo rozmawiali, zwierzał się z planów, radził. Teraz siedział z Ewą w pokoju, nie wychodził bez potrzeby.

– Ciesz się, że nie żądają wymiany mieszkania – pocieszała Anielę przyjaciółka.

Aniela łapała się za serce. Nie chciała stracić mieszkania w centrum, z wysokimi sufitami, szerokimi schodami i wielkimi oknami, gdzie żyły pokolenia jej rodziny. Ale kto wie – może Lech da się omamić, a wtedy zrobi wszystko, nawet przeciwko matce.

Potem syn ją ucieszył – Ewa spodziewała się dziecka. Aniela odetchnęła. Będzie maluch, będzie potrzebna pomoc, a ona tu jest. Więc wymiana mieszkania nie grozi. Wymieniła się z młodymi pokojami – dziecko potrzebuje przestrzeni.

I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że Aniela zaczęła zauważać, że często śpi nawet w ciągu dnia, czego nigdy wcześniej nie robiła. Budziła się z ciężką głową, jakby watą wypełnioną. Myślała wolniej, zapominała.

Chciała zadzwonić do przyjaciółki, ale nie mogła znaleźć książki telefonicznej. Szukała dwa dni, a potem znajdowała ją na najbardziej widocznym miejscu. Okulary trafiały się w najdziwniejszych zakątkach, nawet w lodówce. *Czyżby sama je tam włożyła?* Bała się powiedzieć synowi.

Tak wyszło, że razem z pokojem oddała Ewie też przywództwo w domu. Jakoś nieswojo było jej wychodzić z małej roomiki. Całe dni tam spędzała, głównie śpiąc. Pokój był w głębi mieszkania – obudzi się, potrzebuje do łazienki, a nogi nie słuchają, w głowie wir. CzasemAniela westchnęła głęboko, gdy przez uchylone drzwi zobaczyła, jak Ewa wsypuje coś do jej porannej herbaty, i w końcu zrozumiała, dlaczego ostatnie miesiące były jednym długim koszmarem.