Zaufliwy mąż i buteleczka z trucizną

**Ufny mąż i flakonik z trucizną**

— Jesteśmy, mamo — powiedział Krzysztof, otwierając drzwi samochodu.

Barbara wysiadła i spojrzała w okna swojego mieszkania. Westchnęła.

— Co, mamo, znowu źle?

— Nie, synku. — Spojrzała mu w oczy, w których malowała się szczera troska. — Całe życie w tym mieszkaniu spędziłam. Najpierw z rodzicami, potem z mężem. Ciebie tu z porodówki przynieśliśmy. Byłeś takim ślicznym bobasem. — Zamilkła na chwilę. — Pamiętasz, jak po remoncie kupowaliśmy zasłony? A teraz… — Znów spojrzała w okna.

Ile godzin spędziła, patrząc przez kuchenne okno, wypatrując swojego Stanisława. Gdy tylko zauważyła, że idzie przez podwórko, od razu sprawdzała, czy obiad jeszcze gorący. Zawsze zostawiała włączony gaz pod czajnikiem. Stanisław lubił pić wrzątek, koniecznie z kostką cukru. Słodzonej herbaty nie cierpiał — wiejskie nawyki.

— Chodźmy, mamo — przerwał jej wspomnienia syn, dotykając jej dłoni. — Kinga pewnie się niecierpliwi.

— Kinga… — powtórzyła Barbara cicho. — Ani razu do mnie nie przyszła. Czekała na moją śmierć?

— Mamo, już dość — ostro przerwał jej syn.

Weszli na drugie piętro starej kamienicy w centrum miasta. Krzysztof otworzył ciężkie, wysokie drzwi, na których zostały ślady po śrubach i tabliczka z nazwiskiem jej ojca: „Prof. Jan Kowalski”.

Synowa wyjrzała z pokoju, prychnęła i zniknęła.

— Wejdź, mamo, zaraz zrobię ci herbatę z cytryną, jak lubisz — powiedział Krzysztof.

Barbara przeszła do małego pokoju, który kiedyś należał do syna, a jeszcze wcześniej — do niej, gdy była dziewczynką. Ciężko opadła na wytarty fotel, odchyliła głowę i przymknęła oczy.

*„Co teraz będzie?”* — pomyślała.

***

Barbara wyszła za mąż późno. Ojciec-profesor widział w córce swoją następczynię, chciał, by kontynuowała jego pracę naukową. Zalecało się do niej wielu. „Nie śpiesz się, córeczko. Chłopakom chodzi o nazwisko, nie o ciebie” — mawiała matka.

Ale w trzydziestce zakochała się sama — w nieśmiałym młodym doktorancie. Ojciec go uwielbiał, wróżył mu wielką karierę. Pewnie dlatego zgodził się na ślub. Rok później przeszedł na emeryturę, oddając katedrę zięciowi. Oni z matką wyprowadzili się na wieś, zostawiając mieszkanie młodym.

Ze Stanisławem żyło się dobrze, tylko z dzieckiem nie wychodziło. Barbara już straciła nadzieję, gdy w końcu zaszła w ciążę. Jak się cieszyli! Gdy urodził się syn, o nauce trzeba było zapomnieć. Stanisław chciał, by zajmowała się domem.

On sam pracował na katedrze za dwóch. Pisał książki, artykuły. Nie brakowało mu zazdrośników. Gdy Krzysiek (nazwany na cześć dziadka) był w siódmej klasie, Stanisław zmarł na zawał. Nie wytrzymał nagonki — nazywano go parweniuszem, który karierę zawdzięczał małżeństwu z córką profesora.

Została z synem sama. Do pracy nie wróciła — co z niej za naukowiec? Wszystko zapomniała. Sprzedała dom po rodzicach. Pieniędzy starczało. Krzysiek skończył studia, zaczął pracować.

Gdy przyprowadził do domu Kingę, wiedziała, że to poważne. Syn był oczarowany piękną dziewczyną. Matczynym sercem wyczuwała do niej niechęć. Pytała: skąd jest? kim są jej rodzice? Kinga odpowiadała wymijająco. Zakochany syn prosił, by nie dręczyć narzeczonej.

Nie podobało się Barbarze, gdy na ślub nie przyjechał nikt z rodziny Kingi.

— Ma trudne relacje z matką i ojczymem, a biologiczny ojciec jest chory — tłumaczył Krzysiek.

Barbara odpuściła. Ważne, że syn jest szczęśliwy. Polubi synową, zniesie wszystko.

Gotowała dla całej rodziny, ale Kinga krzywiła się, mówiąc, że dba o figurę. Prawie nic nie jadła.

— Dla kogo ja to gotuję? — irytowała się Barbara.

— Mamo, daj jej spokój. Niech je, co chce — bronił żony syn, sam często jadając na mieście.

Kinga niby pracowała. Wychodziła rano, wracała koło południa. Z firmowymi torbami, nową fryzurą.

Dawniej z synem godzinami rozmawiali. Dzielił się planami, radził. Teraz zamykał się z Kingą w pokoju.

— Ciesz się, że nie każą wam się wyprowadzić — pocieszała przyjaciółka.

Barbara łapała się za serce. Nie chciała tracić mieszkania w centrum, z wysokimi sufitami, gdzie żyły pokolenia jej rodziny. Ale kto wie? Może Kinga zacznie podpuszczać syna…

Wkrótce Krzysiek oznajmił, że Kinga jest w ciąży. Barbara odetchnęła. Będzie dziecko, będzie pomoc. Wymiana lokalu nie grozi. Oddała im większy pokój — dziecku potrzeba przestrzeni.

Ale zaczęła zauważać, że ciągle śpi, nawet w dzień. Budziła się z ciężką głową, jakby wata wypełniała czaszkę. Zapominała rzeczy.

Szukała książki telefonicznej — dwa dni, aż znalazła na wierzchu. Okulary lądowały w lodówce. *„Czy ja to zrobiłam?”* Bała się mówić synowi.

Z pokojem oddała władzę King— może ta władza była ostatnim, co jej zostało, pomyślała Barbara, gdy któregoś wieczoru znalazła w swoim pokoju pustą fiolkę po lekarstwach, a Kinga uśmiechnęła się tym swoim zimnym uśmiechem, gdy syn zapytał, czy przypadkiem nie brała czegoś nie swojego.