„Zatrzymamy się u ciebie na trochę, bo nie stać nas na wynajem własnego mieszkania! – oznajmiła mi moja przyjaciółka.”

Zatrzymamy się u ciebie na jakiś czas, bo nie mamy złotych na wynajęcie własnego mieszkania! rzekła mi moja przyjaciółka Jadwiga, nagle pojawiając się w progu mojego pokoju, jakby wyłoniła się z mgły nad Wisłą.

Jestem kobietą, której serce wciąż bije w rytmie młodości, mimo że mam już 65 wiosen. Wędruję po krainach jak po przędzarni snów: raz wędruję po brukowanych uliczkach Krakowa, innym razem sunę w łódkę po Wisły, a jeszcze innym razem rozkładam namiot w Bieszczadach. Spotykam ludzi tak różnorodnych, jak barwy wschodzącego słońca nad Mazurami, i każdy z nich zostawia ślad w mojej pamięci jedni wesoło, inni smutno, ale wszyscy nieodwracalnie.

Kiedyś, w latach, które wydają się jeszcze płonąć w moich wspomnieniach, wakacje były jak otwarta księga: można było pojechać nad Bałtyk, rozłożyć ręcznik na piasku w Łebie, albo rozłożyć śpiwory w lesie pod Gdańskią latarnią. A wszystko to za grosz kilka złotych i uśmiech.

Zawsze uwielbiałam poznawać ludzi. Spotykałam ich na molo w Sopocie, w teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, w karczmie przy rynku w Toruniu. Niektóre znajomości rozkwitały i trwały latami, niczym dęby w Parku Łazienkowskim.

Pewnego niejasnego wieczoru w moim śnie przybyła do mnie kobieta o imieniu Bogna. Mieszkałyśmy razem w jednym z pensjonatów nad jeziorem Wigry, otoczonego mglistymi sosnami. Rozstałyśmy się przyjaźnią, a potem lata mijały, a my wymieniałśmy listy i kartki ze świątecznymi życzeniami, które przybywały niczym gołębie z nadwiślańskich przylotów.

Nagle, bez listonosza, dotarł do mnie telegram, w którym jedynie widniało: O trzeciej nad ranem przyjeżdża pociąg. Czekaj na mnie na dworcu!. Nie wiedziałam, kto mógł go wysłać. Oczywiście nie wyjechaliśmy z mężem nigdzie, ale o czwartej nad ranem ktoś zapukał w drzwi. Otworzyłam, a na progu stała Bogna, dwie nastoletnie dziewczyny w tradycyjnych sukienkach, staruszka z siwą warkoczem i mężczyzna w mundurze żeglarskim. Ich ręce trzymały gigantyczną stertę rzeczy, które błyszczały w świetle księżyca.

Mój mąż i ja zamarliśmy w szoku, po czym pozwoliliśmy im wejść. Bogna, z odrobiną ironii w głosie, zapytała:

Dlaczego nie wyjechałaś po nas? Wysłałam ci telegram! A tak przy okazji, taksówka kosztuje pięć złotych!

Przepraszam, nie wiedziałam, kto go wysłał! odpowiedziałam, czując, że sen zaczyna się rozmywać.

Miałam twój adres. Oto jestem. odparła Bogna, a w jej oczach migotała gwiezdna poświata.

Potem opowiedziała, że jedna z dziewcząt właśnie skończyła szkołę i rusza na studia w Warszawie, a reszta rodziny przyjechała, by ją wesprzeć.

Będziemy mieszkać u ciebie! Nie mamy złotych na wynajem, a wy mieszkacie blisko centrum! zawołały, a ich głosy rozbrzmiały jak echo w katedrze na Wawelu.

Zszokowana, nie wiedząc, skąd wziąć tę nagłą gościnność, przyjęłam ich pod swój dach. Musiałam ich karmić trzykrotnie dziennie. Przynosili jedynie trochę chleba, a sami nie gotowali nic. Stałam się ich jedynym kucharzem, jednocześnie próbując nie potknąć się o ich nieokiełznane sny.

Po trzech dniach, nie wytrzymawszy tej surrealistycznej symfonii, poprosiłam Bognę i jej krewnych, aby się wyprowadzili. Nie obchodziło mnie, dokąd pójdą. Skandal rozprzestrzenił się niczym pożar w lesie Bogna rzuciła się na talerze, krzycząc histerycznie, a w powietrzu unosiły się rozbite szkło i krzyki niczym echo w Podhalańskich dolinach.

Wtedy, w pośpiechu, zniknęły mój szlafrok, kilka ręczników i, jakby czarem, wielki garnek z kapustą; po prostu wyparował wśród niewyraźnych cieni.

Tak zakończyła się nasza przyjaźń nagle, jakby odcięta od świata. Od tego czasu nie słyszałam już o Bognie, nie zobaczyłam jej twarzy. Stałam się ostrożniejsza, kiedy spotykam innych ludzi w labiryncie snów, które codziennie przędą się wokół mnie jak wstążki z płatków róży.