– Zatrzymamy się u ciebie na jakiś czas, bo nie mamy pieniędzy na wynajem mieszkania! – Usłyszałam od mojej przyjaciółki Sary, gdy razem z rodziną pojawiła się niespodziewanie pod moimi drzwiami w Warszawie

24 marca 2023

Dziś znów wróciłam myślami do ostatnich wydarzeń, które mocno mną wstrząsnęły. Moja koleżanka, z którą nie widziałam się dobre kilka lat, zadzwoniła do mnie i niemal od progu wykrzyknęła: Zatrzymamy się u ciebie na jakiś czas, bo nie mamy złotówki na wynajęcie mieszkania!. Stanęłam jak wryta.

Mam już 65 lat, a mimo tego ciągle staram się być aktywna chodzę na spacery po krakowskich Plantach, jeżdżę na wycieczki po Polsce, odwiedzam ciekawe miejsca i poznaję wspaniałych ludzi. Uwielbiam wspominać młode lata kiedyś wszystko wydawało się takie łatwe i proste. Na wakacje można było wyskoczyć nad Bałtyk, pojechać pod namiot na Mazury czy z grupą znajomych popłynąć kajakiem po Wiśle. A to wszystko kosztowało grosze, wystarczyło parę złotych w portfelu i świat stał otworem.

Takie czasy jednak już odeszły w niepamięć. Ludzie, których spotykałam, byli różni raz spotkałam kogoś na plaży w Kołobrzegu, innym razem w teatrze w Warszawie. Wielu znajomych zostało moimi przyjaciółmi na długo.

Kilka lat temu poznałam Ewę wtedy mieszkałyśmy w jednym pensjonacie w Zakopanem. Zaprzyjaźniłyśmy się, potem czasem wymieniałyśmy listy, ale życie nas rozdzieliło. Nagle dostaję telegram: Pociąg przyjeżdża o trzeciej nad ranem. Spotkaj się ze mną!. Był niepodpisany. Zupełnie nie wiedziałam, kto mógł się do mnie zwracać w ten sposób.

Nic nie zrobiłam, nie poszliśmy z mężem na dworzec, ale o czwartej rozległ się dzwonek do drzwi. Otworzyłam i stanęłam jak wryta. Ewa, z dwiema nastoletnimi córkami, babcią i jeszcze facetem, którego zupełnie nie znałam, oraz całą górą tobołów stali w progu mojego mieszkania. Z nieśmiałym uśmiechem wpuściliśmy tę całą gromadkę do środka.

Od razu wyrzuciła mi: Dlaczego się z nami nie spotkałaś? Przecież wysłałam telegram! A przecież taki telegram kosztuje!. Byłam kompletnie zaskoczona. Nie wiedzieliśmy, kto go przysłał! tłumaczyłam. Na co Ewa: Dałaś mi swój adres, więc przyjechałam. Myślałam, że będziemy wysyłać do siebie listy, a nie, że ja tak po prostu się pojawię.

Okazało się, że jedna z dziewczynek właśnie skończyła liceum i chciała iść na studia, a cała rodzina przyjechała, by ją wspierać. Ewa stwierdziła, że zostaną u mnie, bo nie mają ani grosza na wynajęcie mieszkania czy nocleg w hotelu.

Poczułam się, jakby spadło mi to na głowę. Przecież nie jesteśmy rodziną. Dlaczego miałabym ich wszystkich gościć? Przez trzy dni gotowałam im obiady, podawałam kolacje, śniadania, choć przywieźli jakiś chleb i parę pomidorów, ale nawet nie pomyśleli, żeby coś samemu przygotować czy pomóc przy sprzątaniu. Wszystko robiliśmy z mężem, oni tylko siedzieli i jedli.

Po trzech dniach poczułam, że mam tego dość. Poprosiłam Ewę i resztę, żeby się wyprowadzili, bo po prostu nie dam rady dalej tego ciągnąć. Wybuchła straszna awantura Ewa zaczęła tłuc talerze, płakała i krzyczała przed całym blokiem.

Nie byłam w stanie pojąć tego zachowania. Spakowali się w pośpiechu, a gdy potem sprawdzałam mieszkanie, odkryłam, że zniknął mój ulubiony, wełniany szlafrok, kilka ręczników, a nawet duży garnek, którego używałam do gotowania bigosu. Nie wiem do dziś, jak udało się im wynieść ten garnek po prostu wyparował!

Tak skończyła się moja znajomość z Ewą. Chwała Bogu od tamtej pory nie miałam z nią kontaktu. Myślę sobie, jak można być tak bezczelną i nachalną Teraz bardzo uważam, zanim kogoś wpuszczę do swego życia. Stałam się ostrożniejsza, może nawet trochę nieufna ale chyba tak trzeba, żeby nie narażać się na takie przykre doświadczenia.

Może to przykre, ale dzisiaj już wiem, że dobre serce trzeba mieć z głową.