– Zatrzymamy się u ciebie na jakiś czas, bo nie mamy pieniędzy na własne mieszkanie! – usłyszałam od mojej przyjaciółki Sary. Mimo że mam 65 lat i prowadzę aktywne życie, ta niespodziewana wizyta rodziny odmieniła moje wspomnienia o dawnych, beztroskich czasach. Nigdy nie sądziłam, że końcem wieloletniej przyjaźni będzie wybuch skandalu, kradzież mojego szlafroka i garnka z kapustą – a dziś już dwa razy zastanowię się, zanim otworzę drzwi nawet starej znajomej!

Zostaniemy u ciebie na trochę, bo brakuje nam złotówek na swoje mieszkanie! wyszeptała do mnie przyjaciółka, ciągnąc za sobą cień w śnie rozmazanym jak farba na wietrze.

Jestem kobietą, której wiek 65 lat rozmywa się jak liczby w kalendarzu sennym. Płynę przez dni, odwiedzając miejsca, które migoczą i bledną, spotykam ludzi o oczach pełnych dziwnych zwierciadeł. Młodość czasem śni mi się jak zniszczony notes pełen wspomnień o tym, co można było zrobić ot tak, bez zastanowienia. Można było pojechać nad Bałtyk i liczyć mewy, których skrzydła znikały w mgle. Można było rozbić namiot pod brzozami w Bieszczadach albo płynąć tratwą po Bugu, a potem śmiać się wieczorem przy ognisku z lśniącymi oczami. Wystarczało kilka złotych, by kupić wakacje i śmiałość.

Ale tamten świat odpłynął jak statki we mgle.

Zawsze pociągały mnie nowe twarze, sygnowane cieniami powiek. Sznur znajomości plątał się na plażach Ustki, w czerwonych fotelach teatrów w Warszawie. Część tych ludzi towarzyszyła mi w snach jeszcze przez lata.

Wtedy, dziwnie śniąc, na korytarzu pensjonatu pojawiła się ona dobrotliwa, lecz obca Małgorzata Zawadzka. Zostałyśmy przyjaciółkami od spontanicznych poranków i wspólnych kromek chleba. Kiedy wyjeżdżała daleko, wymieniałyśmy pocztówki czasem na Boże Narodzenie, czasem na Wielkanoc. Lecz pewnej nocy, tuż po północy, dom zapadł w sen, a ja usłyszałam głos jak odgłos dzwonu wśród mgły. Przyszedł telegram, bez podpisu, zwykła kartka: Pociąg przyjeżdża o trzeciej nad ranem. Czekaj na mnie na peronie, proszę.

Telegram jak z innego wymiaru czy wysłała go Małgorzata? Długo leżał pod poduszką, aż zgasło światło. Nie pojechaliśmy z mężem na dworzec Warszawa spała, ogród pod oknem rozciągał się sennie. Ale o czwartej rano ktoś tłukł w nasze drzwi. Otworzyłam i, na progu, jak z mgły, pojawiła się Małgorzata z dwiema dziewczynami, staruszką i milczącym mężczyzną. Sterta walizek wyglądała jak stos szczęśliwych marzeń a ja, z mężem, staliśmy w progu oniemiali.

Wpuściliśmy ich, chociaż wszystko wydawało się nierealne. Małgorzata spytała:

Czemu nas nie odebrałaś? Posłałam przecież telegram! Wiesz, ile kosztuje taksówka w Warszawie?!

Przepraszam, ale nie podpisałaś… nie wiedziałam, kto go wysłał

Miałam twój adres, a więc jestem! uśmiechnęła się dziwnym uśmiechem Myślałam, że na listach nie skończymy!

Nagle rzeczywistość zatrzęsła się jak kartka na wietrze: jedna z dziewcząt zdała maturę i wybierała się na studia cała rodzina przyjechała, by ją wspierać.

Zostaniemy u ciebie! Nie stać nas na wynajem. Macie przecież mieszkanie blisko centrum! powiedziała Małgorzata.

Świat stracił logikę, linie prostowały się w pętle. Przecież nie byłyśmy nawet rodziną. Dlaczego miałabym godzić się na ich obecność? Trzeba było gotować trzy razy dziennie, a oni przynosili kiszone ogórki i kiełbasę, ale nikt nie wchodził do kuchni. Stałam się kucharką, sprzątaczką, opiekunką snu.

Po trzech dniach, które śniły mi się potem miesiącami, poprosiłam Małgorzatę i jej rodzinę, by poszukali nowego miejsca. Skandal rozlał się jak barszcz na obrusie Małgorzata tłukła talerze i krzyczała jak syrena na wietrze.

Potem zniknęli ale na półkach brakowało już mojego szlafroka, kilku ręczników i co najbardziej niesamowite wielkiego garnka z kapustą. Jakby ktoś w nocy wyniósł go przez sito snów.

Tak zakończyła się moja senna przyjaźń. Dzięki Bogu. Więcej już jej nie spotkałam. Odtąd jestem ostrożniejsza wobec ludzi, których spotykam nawet jeśli pachną dzieciństwem i grochówką.