„Zatrzymaj się przy niej, to twój wybór, ja będę tęsknić”

Dzisiaj coś mnie tknęło, żeby to zapisać.

„Spotkałeś ją pierwszy, więc idź z nią” – powiedział Marek do psa. „Będzie mi ciebie brakować.”

Pociąg podmiejski zwalniał. Ludzie w wagonie już ustawiali się w kolejce do wyjścia. Za oknami w świetle jaskrawych latarni coraz wolniej migały sylwetki na peronie. Wreszcie skład drgnął parę razy i stanął. Drzwi z hukiem się otworzyły, a pasażerowie obładowani torbami i siatkami ruszyli na wydeptaną, zaśmieconą platformę małej stacji podwarszawskiej.

Marek wyszedł ostatni. Nikt na niego nie czekał. Sam też się nie spieszył do swojej samotnej, wynajętej nory, gdzie przyjeżdżał tylko spać.

Kilka miesięcy temu się rozwiódł. Żonie i nowo narodzonej córeczce zostawił mieszkanie, a sam wynajął coś tańszego na obrzeżach.

Poznał kiedyś dziewczynę, spotykali się krótko, potem rozstali w zgodzie. A trzy miesiące później zjawiła się u niego z widocznym brzuchem. Oświadczyła, że jest w ciąży. Zaproponował ślub. Cztery miesiące później urodziła zdrową dziewczynkę.

Ze łzami wyznała, że przed nim była z kimś, kto uciekł, gdy tylko dowiedział się o ciąży. A tu trafił się Marek. Nie miała dokąd iść, nie chciała wracać do rodzinnego miasteczka. Nie mógł jej przecież wyrzucić na bruk. Odszedł sam, dał jej rozwód.

Teraz pracował niemal bez wolnych dni, oszczędzając na nowe mieszkanie. Znajomy zebrał ekipę i zaprosił Marka. Robili remonty mieszkań i domów.

Dotarł powoli do schodów oświetlonych latarnią. Na dole zobaczył rudego psa. Ten spojrzał na niego, potem wzrok skierował w górę, na peron.

„Chyba nikogo już tam nie ma. Co, pan nie przyjechał? Nic, może będzie na ostatnim pociągu” – mruknął Marek i ruszył dalej.

Po kilku krokach się odwrócił. Pies wszedł na peron i rozglądał się za kimś. Rozległ się stukot kół odjeżdżającego pociągu. Pies zaskomlał, patrząc za składem, potem zbiegł ze schodów i podszedł do Marka. Usiadł naprzeciw, wpatrując się w niego pytająco.

„No i co, bracie? Będziesz czekał na następny pociąg, czy jednak pójdziesz ze mną? Uważaj, drugi raz nie zaproponuję” – Marek odwrócił się i ruszył przed siebie, nie oglądając się.

Pies przez chwilę stał, jakby się zastanawiał, w końcu poderwał się i ruszył za nim. Najpierw trzymał dystans, potem zrównał się z nim.

„Samotnie ci smutno? Rozumiem. A czyj właściwie jesteś? Nie widziałem cię tu wcześniej. Sam zresztą jestem tutaj nowy…”

Pies maszerował obok, słuchając. Tak doszli do czteropiętrowej kamienicy, w której mieszkał Marek. Przed klatką pies się zatrzymał.

„Wchodzisz?” – Marek otworzył szeroko drzwi. „Decyduj się, bo strasznie mi się jeść chce i spać.” – Wszedł do środka, ale drzwi przytrzymał.

Pies wolno wszedł po schodach, minął Marka i znalazł się w środku. „No nie, z tobą nie będzie łatwo, kolego” – uśmiechnął się Marek, puszczając drzwi.

Znaleźli się w słabo oświetlonej klatce schodowej.

„No dalej, na trzecie piętro. Wybacz, windy nie ma” – żartował Marek.

Pies skakał po schodach, zatrzymując się na półpiętrach i czekając na nowego znajomego. Na trzecim Marek wyjął klucz.

„Dotarliśmy. Tu mieszkam.” – Otworzył drzwi, wszedł pierwszy i zapalił światło w przedpokoju. „Wchodź. Dwa razy nie zapraszam.”

Pies zawahał się na sekundę, potem spokojnie, z psą godnością, wszedł do środka i usiadł przy wieszaku.

„Wychowany. Szanuję. No ale skoro już tu jesteś, ruszaj dalej, rozglądaj się” – mówił Marek, rozbierając się.

Pies położył się w przedpokoju, nasłuchując. Gdy tylko usłyszał dźwięk naczyń i poczuł zapach jedzenia, poderwał się i podążył za aromatem makaronu z mięsem.

„Aha, widzę.” – Marek wyjął z zlewu głęboki talerz, nałożył jedzenie i postawił przy ścianie.

Pies podszedł, obwąchał, nozdrza mu drżały. Wkrótce talerz lśnił czystością. Pies patrzył na Marka.

„Przepraszam, więcej nie ma. Nie spodziewałem się gościa.” – Zauważył, że pies zerka w stronę zlewu. „Rozumiem, chce ci się pić. Nigdy nie miałem psa.” – Marek wstał i wziął talerz. „Brawo, nawet myć nie trzeba.” – Opłukał go i nalał wody.

Pies pił łapczywie, rozchlapując krople.

Później Marek siedział na kanapie i oglądał telewizję. Pies ułożył się u jego stóp, ale na każdy szmer podnosił głowę.

„Odpręż się, odpocznij” – powiedział Marek, gasząc telewizor.

Gdy poczuł, że zaraz zaśnie, wstał. Pies też się podniósł.

„Przepraszam, muszę rozłożyć kanapę.”

Pies, jakby rozumiejąc, odszedł na bok.

„Skąd się wziąłeś, taki mądry? Powiedz, jak masz na imię?” – Marek spojrzał na niego z uznaniem.

Gdy łóżko było gotowe, pies wrócił do przedpokoju.

„Hej, możesz spać w pokoju, nie mam nic przeciwko” – zawołał Marek, ale pies nie wrócił. „No to trudno.” – Wzruszył ramionami i zgasił światło.

Przez sen słyszał jakieś szmery i skrobanie. Otworzył zmęczone oczy. Wpadło światło, zamrugał. Chciał wrócić do snu, ale z przedpokoju znów dobiegł szelest. Przypomniał sobie o psie. Wszedł do przedpokoju w samych bokserkach – pies siedział przy drzwiach.

„A, to ty. Przepraszam, zapomniałem. Sam znajdziesz drogę?” – Otworzył drzwi, a pies ruszył po schodach w dół.

„Drzwi!” – przypomniał sobie Marek. Chciał biec za nim, ale usłyszał, jak na dole zatrzasnęły się drzwi wejściowe.

Po prysznicu zrobił kanapki dla obu, nastawił czajnik, narzucił kurtkę i w kapciach zszedł na dół. Pies czekał przed klatPies spojrzał na niego, merdnął ogonem i ruszył przed siebie, jakby już dawno zdecydował, że to Marek jest tym, z kim chce iść przez życie.