Zatrute Dziedzictwo

**Zepsute geny**

Agnieszka weszła do mieszkania, postawiła ciężkie torby na podłogę i głośno westchnęła.

— Jest ktoś w domu? — krzyknęła w stronę pokoju. — Dwóch mężczyzn w domu, a torby sama dźwigam — zamruczała. — Wszyscy chcą jeść, ale jak pomóc, to nie ma komu — dodała głośno, żeby na pewno ją usłyszeli. Rozbierała się też hałaśliwie, ciągle wzdychając i jęcząc. W końcu w drzwiach pojawił się syn.

— Weź te torby i zanieś do kuchni. Tata jest?

Kuba podniósł torby z podłogi.

— Telewizję ogląda — rzucił przez ramię. Mogłby nie wspominać o telewizorze. Matka nie pytała, co ojciec robi. Ale czemu on miałby być jedynym, kto dostaje porcję matczynego humoru? Niech i tacie się dostanie.

— Czego tak krzyczysz? — W drzwiach stanął ojciec rodziny.

— Nic. Jestem zmęczona — warknęła Agnieszka. — Teraz odpocznę pięć minut i zrobię obiad. Wszystko sama. Chociaż makaron byście ugotowali — wsunęła nogi w klapki i zgasiła światło w przedpokoju.

— Nie powiedziałaś. Ugotowalibyśmy, prawda, Kubusiu? — ojciec, wyczuwając początek kłótni, od razu zwerbował Kubę na swojego wspólnika.

Z kuchni dobiegało tylko szuranie torbami i dźwięk zamykanej lodówki. Kuba postanowił zachować neutralność. Tak było bezpieczniej.

— Więc nie ugotowaliście — westchnęła Agnieszka. — Gdybym miała córkę, sama by się domyśliła, co robić. A z was żadnego pożytku — mruknęła, przechodząc obok męża do kuchni.

— Aga, jesteś zmęczona, rozumiem, ale po co się na nas z Kuba wyżywasz? Nie jestem jasnowidzem, nie zgadnę, czy mam ugotować makaron, czy ziemniaki. Powiedziałabyś, to byśmy ugotowali, i do sklepu byśmy poszli. Ja też właśnie wróciłem z pracy, też jestem zmęczony, a… — Mąż przeciął powietrze dłonią i zniknął w pokoju.

— No właśnie, wam wszystko trzeba mówić. Lepiej leżeć na kanapie — mruczała Agnieszka, ale już bez złości, raczej pod nosem. Nie chciała awantury. Nie miała już na nią siły. Po prostu nie umiała się od razu uspokoić.

— Dzięki, synku, idź odrabiaj lekcje, resztę ogarnę sama…

Kuba natychmiast pognał do komputera. Agnieszka otworzyła lodówkę i pokiwała głową, przestawiając produkty z półki na półkę. Wyładowawszy emocje, uspokoiła się. Męża i syna uwielbiała, po prostu dziś miała gorszy dzień. Gotowanie to nie męska sprawa.

Po obiedzie zebrała resztki makaronu z patelni do pojemnika, dodała kotleta. Chciała włożyć jeszcze jeden, ale się rozmyśliła.

— Znowu niesiesz Kowalskim? Uważaj, rozpieścisz, a potem sama będziesz narzekać, że cię wykorzystują — zganił mąż, mszcząc się za wcześniejsze utyskiwania.

— Nie Kowalskim, tylko Zosi. W domu pewnie nie ma co jeść. Matka wszystko przepija. Szkoda dziewczyny. Widziałam, jak prowadziła pijaną matkę do domu. Ta nawet nóg za sobą nie ciągnęła. Zosia jest mądra, dobra, tylko z rodzicami jej nie poszczęściło się — tłumaczyła Agnieszka, zmieniając buty w przedpokoju.
Mąż nie odpowiedział.

Agnieszka zeszła na trzecie piętro i zadzwoniła do zniszczonych drzwi, które nie wzbudzały zaufania — mocniejsze pchnięcie ramieniem i by się otworzyły. Tylko po co? W mieszkaniu nie ma nic do zabrania, nawet karaluchy uciekły z głodu.

— Kto? — dobiegł cienki głosik zza drzwi.

— Zosiu, to ciocia Agnieszka. Otwórz, przyniosłam ci coś do jedzenia.

Zaskoczył zamek, drzwi uchyliły się lekko i przez szparę Agnieszka zobaczyła czujne oko dziewięcioletniej Zosi.

— Masz, zjedz. Matka śpi?

Dziewczynka szerzej uchyliła drzwi, wzięła pojemnik i skinęła głową.

— No dobrze, idę już. A ty zjedz. Chuda jesteś, dusza się w tobie trzyma — Agnieszka patrzyła na nią z żalem. — Matce nie zostawiaj.

Zosia znowu skinęła głową i zamknęła drzwi.

„Żebym ja taką córkę miała” — westchnęła Agnieszka, wchodząc po schodach do swojego mieszkania.

Weszła do pokoju syna. Ten pośpiesznie zamknął klapę laptopa, ale Agnieszka zdążyła zauważyć, że grał.

— No dobrze, nie chowaj. Lekcje odrobiłeś? — spytała, podchodząc do biurka.

— Dawno.

— Jutro po szkole zaproś Zosię do nas i nakarm ją zupą. Matka wszystko przepija, żywią się tylko chlebem, jeśli w ogóle. Dziewczyna wiecznie głodna, chuda jak patyk.

— Dobrze, mamo — zgodził się czternastoletni Kuba, nie zadając pytań.

— Nie graj za długo, idź spać — powiedziała Agnieszka już od drzwi.

— Dobrze. — Kuba otworzył grę i wpatrzył się w ekran.

Następnego dnia, przechodząc koło drzwi Kowalskich, Kuba nacisnął dzwonek.

— Nie ma mamy w domu — odpowiedziała zza drzwi Zosia.

— Słuchaj, mała, mama kazała cię do nas przyprowadzić.

— Po co? — spytała dziewczynka po dość długiej pauzie.

— Chodź, zobaczysz — powiedział Kuba.

Drzwi powoli się otworzyły. Zosia nieufnie patrzyła na nastolatka.

— No to idziemy? Nie chcesz, to nie — powiedział z udawaną obojętnością i zrobił krok w stronę schodów.

— Zaraz — krzyknęła Zosia i zniknęła za drzwiami. Po chwili wyszła z pustym pojemnikiem w ręce.

— W lodówce jest garnek z zupą. Podgrzejesz? — spytał Kuba, idąc po schodach i naśladując ton matki.

— Nie jestem już mała — obraziła się dziewczynka, idąc za nim.

— Podgrzej dwie porcje. — Kuba otworzył drzwi swojego mieszkania. — Idź do kuchni, a ja się przebiorę — zarządził i poszedł do swojego pokoju.

Gdy wszedł do kuchni, na stole już dymiły dwie miski z zupą, obok leżały łyżki i po kromce chleba.

— Brawo. A teraz, kto szybciej zje? — Kuba usiadł naprzeciwko Zosi, złapał łyKuba spojrzał na Zosię, która po latach wyrzeczeń i walki w końcu stała się lekarzem, a w jej oczach zobaczył tę samą iskrę, która rozbłysła w nim dawno temu, gdy zrozumiał, że to ona jest jego przeznaczeniem, więc wziął ją za rękę i powiedział: „Zosiu, czy wyjdziesz za mnie?”.