Zatrute dziedzictwo

**Zepsute Geny**

Anna weszła do mieszkania, postawiła ciężkie torby na podłogę i głośno westchnęła.

— Jest kto w domu? — krzyknęła w stronę pokoju. — Dwóch facetów w domu, a torby sama taszczę — zamruczała pod nosem. — Jeść wszyscy chcą, ale pomóc, to już nie ma komu — dodała głośniej, żeby na pewno usłyszeli.

Rozbierała się hałaśliwie, raz po raz wzdychając i jęcząc. W końcu w drzwiach pojawił się syn.

— Weź te torby i zanieś do kuchni. Tata jest?

Kuba podniósł torby z podłogi.

— Telewizję ogląda — rzucił przez ramię.
Mógłby nie wspominać o telewizorze. Matka nie pytała, co ojciec robi. Ale czemu on miałby być jedynym, kogo obsypie jej złym humorem? Niech i ojciec coś odczuje.

— O co krzyczysz? — W drzwiach stanął ojciec rodziny.

— O nic. Jestem zmęczona — warknęła Anna. — Odpocznę pięć minut i zrobię kolację. Wszystko sama. Mogliby chociaż makaron ugotować. — Wsunęła stopy w kapcie i zgasiła światło w przedpokoju.

— Nie powiedziałaś. Gotowalibyśmy, prawda, Kubuś? — Ojciec, wyczuwając narastający konflikt, szybko zwerbował Kubę na swojego sprzymierzeńca.

Z kuchni dobiegało tylko szelest toreb i dźwięk zamykanej lodówki. Kuba postanowił zachować neutralność. Tak było bezpieczniej.

— To znaczy, że nie ugotowaliście — westchnęła Anna. — Gdybym miała córkę, sama by się domyśliła, co robić. A z was żadnego pożytku — mruknęła, przechodząc obok męża do kuchni.

— Aniu, jesteś zmęczona, rozumiem, ale po co się na nas z Kubą wyżywasz? Nie jestem jasnowidzem, nie zgadnę przez ścianę, czy ugotować makaron, czy ziemniaki. Powiedziałabyś, to byśmy ugotowali, do sklepu byśmy poszli. Ja też dopiero wróciłem z roboty, też padam — Mąż przeciął powietrze krawędzią dłoni i zniknął w pokoju.

— No właśnie, wszystko wam trzeba powiedzieć. Lepiej leżeć na kanapie — mamrotała Anna, ale już bez złości, raczej do siebie.

Nie chciała awantury. Nie miała już na nią siły. Po prostu nie potrafiła się od razu uspokoić.

— Dzięki, synku, idź odrabiać lekcje, resztę sama ogarnę…

Kuba natychmiast zniknął przy komputerze. Anna otworzyła lodówkę i pokiwała głową, przestawiając produkty z półki na półkę. Wyładowawszy złość, w końcu się uspokoiła. Męża i syna kochała nad życie, po prostu dziś pechowo się złożyło. Gotowanie to nie męska sprawa.

Po kolacji zebrała resztki makaronu z patelni do pojemnika, dodała kotleta. Chciała włożyć jeszcze jeden, ale się rozmyśliła.

— Znowu do Śliwińskich zaniesiesz? Uważaj, rozpuścisz ją, a potem sama będziesz narzekać, że ci na karku siądą — zripostował mąż, mszcząc się za wcześniejsze docinki.

— Nie do Śliwińskich, tylko do Zosi. W domu pewnie nie ma co jeść. Matka wszystko przepija. Szkoda dziewczyny. Widziałam, jak prowadziła pijaną matkę do domu. Tamta ledwo na nogach stała. Zosia jest mądra, dobra, ale z rodzicami się nie udało — tłumaczyła Anna, zmieniając buty w przedpokoju.

Mąż nie odpowiedział.

Anna zeszła na drugie piętro i zadzwoniła do zniszczonych drzwi, które nie wzbudzały zaufania — wystarczyło mocniej się oprzeć, a pewnie by się otworzyły. Tylko po co? W mieszkaniu i tak nie było co kraść, nawet karaluchy uciekły z głodu.

— Kto tam? — rozległ się cienki głosik zza drzwi.

— Zosiu, to ciocia Ania. Otwórz, przyniosłam ci coś do jedzenia.

Zaskoczył zamek, drzwi uchyliły się nieznacznie, i w szparze Anna ujrzała uważne oczy dziewięcioletniej Zosi.

— Masz, zjedz. Matka śpi?

Dziewczynka szerzej otworzyła drzwi, wzięła pojemnik i skinęła głową.

— No to już idę. A ty zjedz. Chuda jesteś, same kości — Anna spojrzała na nią ze współczuciem. — Matce nie zostawiaj.

Zosia ponownie skinęła głową i zamknęła drzwi.

„Chciałabym mieć taką córkę” — westchnęła Anna, wchodząc po schodach do swojego mieszkania.

Weszła do pokoju syna. Ten szybko zamknął wieko laptopa, ale Anna zdążyła zauważyć, że grał.

— Dobra, nie chowaj. Lekcje zrobione? — spytała, podchodząc do biurka.

— Już dawno.

— Jutro po szkole zaproś Zosię do nas i nakarm ją zupą. Matka wszystko przepija, żywią się samym chlebem, jeśli w ogóle. Dziewczyna wiecznie głodna, chuda jak patyk.

— Dobrze, mamo — zgodził się czternastoletni Kuba, nie zadając pytań.

— Nie graj długo, połóż się spać — rzuciła Anna już od drzwi.

— Dobrze. — Kuba otworzył grę i wbił wzrok w ekran.

Następnego dnia, przechodząc obok drzwi Śliwińskich, Kuba nacisnął dzwonek.

— Nie ma nikogo, mamy nie ma — odpowiedziała zza drzwi Zosia.

— Słuchaj, malutka, mama kazała cię do nas przyprowadzić.

— Po co? — spytała dziewczynka po dłuższej chwili milczenia.

— Chodź, zobaczysz — odparł Kuba.

Drzwi powoli się otworzyły. Zosia nieufnie patrzyła na chłopaka.

— No to idziemy? Nie chcesz, to nie — powiedział z udawanym brakiem zainteresowania i zrobił krok w stronę schodów.

— Zaraz! — krzyknęła Zosia i zniknęła za drzwiami. Po chwili wróciła z pustym pojemnikiem w rękach.

— W lodówce stoi garnek z zupą. Podgrzejesz sobie? — spytał Kuba, idąc po schodach i naśladując ton matki.

— Nie jestem już mała — obruszyła się dziewczynka, podążając za nim.

— Podgrzej dwie miseczki. — Kuba otworzył drzwi do swojego mieszkania. — Idź do kuchni, a ja się przebiorę — zarządził i poszedł do swojego pokoju.

Gdy wszedł do kuchni, na stole już parowała zupa, obok leżały łyżki i kromki chleba.

— Brawo. A może konkurs, kto szybciej zje? — Kuba usiadł naprzeciw Zosi, złapał Zosia uśmiechnęła się przez łzy, gdy Kuba wyciągnął z kieszeni małe pudełeczko i powiedział cicho: „Wiesz, że od tamtego makaronu już wtedy byłem Twój”.